Piotr Bein's blog = blog Piotra Beina

17/02/2018

Grzegorz Niedźwiecki: Szanowny Panie Wojciechu Damaszko, Mści się Pan, że Min. Sprawiedliwości odwołał Pana z funkcji Prezesa SO w Jeleniej Górze?

Filed under: Uncategorized — grypa666 @ 00:03
Grzegorz Niedźwiecki <lew1@poczta.fm>
To:Piotr Bein,Ewa.Lemieszek@ms.gov.pl,Jacek Międlar,Jacek Międlar,Jacek Międlarand 14 more…
Feb 16 at 11:54 AM

Szanowny Panie Wojciechu Damaszko,

Mści się Pan, że Minister Sprawiedliwości odwołał Pana z funkcji Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze? Myśli Pan, że się mnie posłuchał?

Zasłużył Pan na znacznie gorszą karę, jak całe państwo w państwie. Notabene fajna akcja, istotne informacje z niej wynikają. Jak wnosiłem o kontrolę i nadzór nad dyspozycyjnymi sędzinami, które wydały niezgodne z prawem orzeczenie (II Cz 675/17), to twierdził Pan, że nie może wnikać w niezawisłe prawo procesowe.

Ciekawa sprawa, bo Pana poprzednik w SR nie poszedł tak daleko, niedopełnił jak tu obowiązku służbowego, nie żądał dowodu cyfrowego, nie zabezpieczył dysku komputerowego w sprawie II K 467/07. Otrzymał akt oskarżenia z dnia 31 maja 2007 roku z fałszem materialnym i nie wrócił Mieczysławowi Ligęzie do uzupełniania braków formalnych w trybie art. 337 k.p.k., tylko skierował na wokandę asesorowi (dziś Przewodniczącemu II Wydziału Karnego) Jarosławowi Staszkiewiczowi.

Ten Jarek, co ma również żonę sędzinę, wiedział, że jest fałsz materialny (k. 8 akt sprawy II K 467/07), bo nie rozstrzygnął sprawy bez zbędnej zwłoki, tylko wystąpił do portalu Onet.pl o wyciąg z archiwum artykułu „Nie kupujcie auta u Ligęzy. Nie otrzymał, a skazał, popełnił oczywisty fałsz intelektualny.

Na tym wyroku bez przyczyny stworzyliście sfingowany proces cywilny I C 1062/08 i nie potraficie nawet wykonać stalinowskiej egzekucji zastępowalnej I Co 441/16, dopuszczając się obrazy przepisów prawa procesowego art. 1049 k.p.c. w zw. z art. 1050 k.p.c.

Panie Damaszko,

Brutalna prawda nie jest zniewagą. Znieważacie wy mnie, moją rodzinę i państwo polskie, władzę sądowniczą. Ja poprosiłem moją żonę o złożenie zawiadomienia o podejrzeniu przestępstwa znieważenia przeze mnie funkcjonariuszy publicznych (w tym Pana) i Prokuratura Rejonowa w Świdnicy umorzyła śledztwo wobec faktu braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Może Panu się uda. Staszkiewiczowi bez zrzutu z ekranu się udało, to Panu zabezpieczając dysk komputerowy uda się coś przykleić.

Trochę to żałosne. Jak mam odpowiadać na aplikacje w sprawie pracy, jak mam pisać pisma procesowe, jak mam się bronić?

Panie Damaszko, straci Pan funkcję sędziego, jestem przekonany. Oto przestępstwa, jakich się dopuściliście od jedenastu lat na kartce papieru Mieczysława Ligęzy. Nawet bezpieka tak cynicznie nie postępowała.

Główne przestępstwa, jakich dopuścili się funkcjonariusze:

Art. 231. Nadużycie uprawnień przez funkcjonariusza

Art. 270. Fałszerstwo dokumentu

Art. 271. Poświadczenie nieprawdy

Art. 273. Użycie poświadczenia nieprawdy

Art. 236. Zatajanie dowodów niewinności

Art. 239. Poplecznictwo

Art. 286. Oszustwo

Art. 190. Groźba karalna

Art. 190a. Uporczywe nękanie – stalking

Art. 246. Znęcanie się funkcjonariusza w celu uzyskania oświadczenia

Art. 191. Zmuszanie do określonego zachowania, zaniechania lub znoszenia

Art. 282. Wymuszenie rozbójnicze

Art. 207. Znęcanie się

Art. 118. Eksterminacja

Art. 119. Dyskryminacja

Art. 151. Namowa i pomoc do samobójstwa

Art. 156. Ciężki uszczerbek na zdrowiu

Art. 157. Inne uszkodzenie ciała – średni i lekki uszczerbek na zdrowiu

Art. 160. Narażenie na niebezpieczeństwo

Art. 162. Nieudzielenie pomocy

Art. 189. Pozbawienie człowieka wolności

Art. 296. Wyrządzenie szkody w obrocie gospodarczym

Jelenia Góra, dnia 16 lutego 2018 r.

Kandydat na Prezydenta Jeleniej Góry

·         Prezes Demokracji i Sprawiedliwość

·         Redaktor Naczelny Ośrodka Informacji DiS

·         Dziennikarz śledczy NCI Barwy Bezprawia

·         Prezes Trybunału Narodowego

·         Członek NIEPOKONANI 2012

·         Członek Stowarzyszenia Amnesty International

·         Współpracownik Fundacji Court Watch Polska

·         Sędzia Pokoju Krajowego Sądu Obywatelskiego BL

·         Ppłk BL, Komandor Pierwszej Komandorii Jelenia Góra

·         Marszałek Ziemski Prowincji Jeleniogórsko Legnickiej

·         Socjolog

Grzegorz Niedźwiecki „Nil”

Herbu Ogończyk

W dniu 2018-02-16 o 15:06, Grzegorz Niedźwiecki pisze:
  • Zażalenie / skarga / zawiadomienie

    o przestępstwie PPR Grzegorza Chojnackiego zaboru mienia i pozbawienia możliwości obrony

     

    Dotyczy: PR 3 Ds. 359.2017.D; PR Ko 118.2018

    Dzisiaj, tj. 16 lutego 2018 roku, naszło mnie czterech policjantów z nakazem przeszukania i zabezpieczenia środków nośności. Zabrali mi komputer na żądani prokuratora Grzegorza Chojnackiego. Teraz będą inwigilować moje pliki, pocztę, kontakty itd. Tak działa zorganizowana grupa przestępcza.

    Prokuratura Rejonowa w Jeleniej Górze jest organizacją przestępczą biorącą współudział w przestępstwach wyroku bez przyczyny (II K 467/07) i sfingowanych procesach cywilnych (I C 1062/08) oraz popełniającą przestępstwa poplecznictwa w uporczywym nękaniu i wymuszeniach rozbójniczych (I Co 3259/08, I Co 441/16).

    Zawiadamiam, że wobec jedenastoletnich faktów represji i prześladowania mnie oraz bierności Prokuratury Rejonowej i Okręgowej w Jeleniej Górze, nie stawię się na wezwanie w dniu 1 marca 2018 r. o godz. 09;00 w PR JG p. 315 na przesłuchanie jako świadek. Możecie mnie doprowadzić jak Władysława Frasyniuka lub dobić grzywnami.

    http://socjolog61.neon24.pl/post/142482,tak-dziala-zorganizowana-grupa-przestepcza

    Jelenia Góra, dnia 16 lutego 2018 r.

    Grzegorz Niedźwiecki, ul. Działkowicza 19, 58-506 Jelenia Góra

    W dniu 2018-02-13 o 18:22, Grzegorz Niedźwiecki pisze:

    Nagłówek KSO.JPG

    Jelenia Góra, dnia 13 lutego 2018 r.

    Sędzia Pokoju

    Grzegorz Niedźwiecki

    ul. Działkowicza 19

    58-506 Jelenia Góra

    Minister Sprawiedliwości

    za pośrednictwem

    Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

    Dotyczy: Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, sygn. akt II Kp 51/18

    Ponowny wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów jeleniogórskich

    od rozpoznania zażalenia na umorzenie dochodzenie 1 Ds. 1276/17 Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze w sprawie uporczywego, jedenastoletniego nękania Grzegorza Niedźwieckiego przez pełnomocników FM „Ligęza” sp. z o.o. wspólnie i w porozumieniu z sędziami jeleniogórskimi

    Wymienieni czesiowo sędziowie jeleniogórscy w pierwotnym wniosku, nie rozpoznawali innych spraw Grzegorza Niedźwieckiego, tylko ciąg zdarzeń, pokłosie wyroku bez przyczyny II K 467/07 oraz sfingowanego procesu cywilnego I C 1062/08. Rozbójnicze represje są przestępstwami stalinowskimi i członkowie zorganizowanej grupy przestępczej nie mogą orzekać we własnej sprawie.

    Postanowienie teoretycznie jeszcze nie zapadło, formalnie jest nieznane, ale jest oczywiste, że będzie tylko jedno, jeśli będą orzekać koledzy Jarosława Staszkiewicza i sp. Będzie bliźniacze do tych orzeczeń wspomnianych. Pseudo funkcjonariusze oddalą zażalenie, bo inaczej wydadzą wyrok na siebie.

    Sędziowie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze (II Cz 675/17) i Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze (I Co 441/16) wydali niezgodne z prawem orzeczenia, z obrazą przepisów prawa procesowego art. 1049 k.p.c. w zw. z art. 1050 k.p.c. w kwestii wymierzenia bezpodstawnej grzywny, traktując wbrew uchwale SN III CZP 23/06 świadczenie niepieniężne zawarte w tytule wykonawczym I C 1062/08 jako czynność niezastępowalną. Jedenaście lat te tortury stosują, nie wyjaśniając wątpliwości.

    Stopka                 KSO.JPG

    Tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie, zapadł dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I C 1062/08. Wyrokowi temu nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności. Postępowanie egzekucyjne prowadzono w dwóch etapach. Najpierw sygn. akt I Co 3259/08 przez osiem lat nakładano grzywny w łącznej wysokości 27.100 zł, które zamieniono na 180 dni aresztu. Grzywien nie zapłacono, a aresztu nie wykonano, bo wierzyciel zaniechał ukarania dłużnika. W 2015 roku wierzyciel złożył ponowny wniosek… o wezwanie dłużnika do wykonania czynności, który z nadużyciem autonomii praw prywatnych, Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze przeksięgował na sygn. akt I Co 441/16 i zakwalifikował vide na tryb art. 1050 k.p.c. Sprawa, która toczy się z rozdwojeniem jaźni, trwa jedenaście lat i nie jest wbrew prawu (uchwały Sądu Najwyższego III CZP 23/06)rozstrzygnięta i zakończona.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach małopolskich (Sąd Rejonowy w Bochni – I Co 563/05, I Co 508/06 i Sąd Okręgowy w Tarnowie) trwała od 25 listopada 2005 r. do 15.01.2007 r., czyli czternaście miesięcy i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa (art. 1049 k.p.c.) zakończona.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach warmińsko-mazurskich (Sąd Rejonowy w Ostródzie – I Co 2801/12 i Sąd Okręgowy w Elblągu – I Cz 94/13) trwała od 14 stycznia 2013 r. do 27.03.2013 r., czyli dwa miesiące i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa zakończona.

    Jest to okoliczność bezspornie wykluczająca umoczonych sędziów z orzekania w tej sprawie, bo nie ma wątpliwości, że nie będą oni w dalszym ciągu orzekać obiektywnie i bezstronnie.

    Wniosek jest w pełni zasadny, decyzję musi wydać organ nadrzędny, nieumoczony w matactwa, uporczywe nękania i wymuszenia rozbójnicze.

    Każde postępowanie jest dwuinstancyjne. Rozstrzygnąć tą kwestię winien Minister Sprawiedliwości kierując skargę do Izby Dyscyplinarnej, a tak naprawdę Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze. Samowolne decydowanie nie ma nic wspólnego ze sprawiedliwością.

    Proszę sobie żartów nie robić popełniając zbrodnie. Takiej socjopatii nie było nawet za Stalina. Dopisuję panią Sylwię Zierkiewicz do listy współczesnych Marii Gurowskich Sand i Fajg Mindla.

    http://grzegorz-niedzwiecki.hexcom.net/2016/11/16/poklosie-niczego/

    Pieczątka SP.JPG

    W dniu 2018-02-04 o 23:26, Grzegorz Niedźwiecki pisze:

    Jelenia Góra, dnia 5 lutego 2018 r.

    Sędzia Pokoju

    Grzegorz Niedźwiecki

    ul. Działkowicza 19

    58-506 Jelenia Góra

     

    Mgr Dariusz Kliś

    Prezes Sądu Okręgowego

    w Jeleniej Górze

    Dotyczy: Sygn. akt I C 1062/08, I Co 3259/08, I Co 441/16, II Cz 675/17, II S 22/17

    Skarga / Żądanie

    W związku z jedenastoletnim uporczywym nękaniem mojej osoby przez ludzi niegodnie sprawującymi funkcję sędziego, nadużywających władzy, składam kategoryczne żądanie rozpatrzenia i definitywnego zakończenia postępowania egzekucyjnego, orzeczonego tytułem wykonawczym Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze I C 1062/08. Nie ma żadnych podstaw i uzasadnienia, do obstrukcji. Sędziowie zachowują się jak nadludzie i traktują mnie jak niewolnika. To jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawnym, to przypomina faszyzm.

    KONSTYTUCJA
    RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

    Art. 3. Rzeczpospolita Polska jest państwem jednolitym.

    Art. 7. Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

    Art. 30. Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.

    Art. 31.

    1. Wolność człowieka podlega ochronie prawnej.
    2. Każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje.
    3. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

    Art. 32.

    1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
    2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

    Art. 40. Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu. Zakazuje się stosowania kar cielesnych.

    Te między innymi fundamentalne prawa, zostały pogwałcone przez tzw. sędziów. Istoty, powołane na arbitrów w Jeleniej Górze, wydały w sprawie zażalenia na bezpodstawną grzywnę II Cz 675/17 oraz skargi na skandaliczną przewlekłość postępowania II S 22/17, absurdalne, nielogiczne, niezgodne z prawem i prawdą orzeczenia.

    W pierwszej sprawie, orzeczono z rozdwojeniem jaźni. Popełniono, delikatnie mówiąc, umyślny błąd subsumcji. Dopuszczono się obrazy przepisów prawa procesowego art. 1049 k.p.c. w zw. z art. 1050 k.p.c. Sędziowie mają wykładnię prawa Sądu Najwyższego III CZP 23/06, stwierdzającą, że podstawą egzekucji świadczeń niepieniężnych opublikowania w mediach publicznych ogłoszenia o określonej treści jest wyłącznie art. 1049 k.p.c., a mataczą, że wierzyciel rozkazał im upokarzać „dłużnika” w trybie reliktowego przepisu art. 1050 k.p.c., przewidzianego w wyjątkowych wypadkach do egzekucji czynności niezastępowalnych. Nie oddalili pierwotnego wniosku wierzyciela, tak jak uczynił to Sąd Rejonowy w Ostródzie I Co 2801/12 i Sąd Okręgowy w Elblągu I Cz 94/13 w zw. z uchwałą SN III CZP 23/06 i nie zwrócili wierzycielowi w dwa miesiące tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem, tylko uprawiają jedenaście lat złośliwe barbarzyństwo. Wydają polityczne wyroki. Orzeczenie II Cz 675/17, podstawa prawna i uzasadnienie, nie ma zastosowania do tytułu wykonawczego I C 1062/08.

    Drugi środek odrzucili, powołując się na rzekome, niejasne zawiłości, nie wyjaśniając na czym one polegają i nie próbując ich rozwiązać, mając wzorce i drogę prawną. Nie zwrócili się do strony pozwanej z pytaniem o problem i nie rozstrzygnęli zagadnienia wstępnego. Kłaniają się etapy stosowania prawa.

    Pozorni sędziowie, delikatnie mówiąc, nieumiejący czytać ze zrozumieniem uchwały Sądu Najwyższego, nie powinni w ogóle pełnić odpowiedzialnych i zaszczytnych funkcji, bo godzą w autorytet państwa, władzy sądowniczej. Rujnują świadomie ludziom życie. Wypaczają ustrój Polski, naruszają interes społeczny i słuszny interes obywateli.

    O tym, że są to oszustwa sądowe, nie świadczą skorumpowani prokuratorzy, tylko fakty. Tzw. sędziowie, świadomie wydali i uprawomocnili niespójne, nie transparentne i nielogiczne orzeczenia, żeby zamknąć drogę pokrzywdzonemu do obrony. Liczą na kolektywną solidarność organów wyższego stopnia.

    Orzeczenia te są nieważne z mocy prawa (nieważność bezwzględna), bo treść dokonanych czynności jest sprzeczna z ustawą, mająca na celu jej obejście i sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Wskazane dwa orzeczenia są bezpodstawne. Prawo nie jest własnością prywatną, czy „niezawisłych” sędziów, tylko dobra wspólnego i należy je respektować, przestrzegać i szanować. Obowiązujący porządek prawny nie daje możliwości obejścia prawa i naruszania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Strony należy zawsze przedmiotowo o wszystkim informować, szczegółowo pouczyć, wtajemniczać, a decyzje rzeczowo i klarownie legitymizować. Tak jak uczyniły to sądy warmińsko-mazurskie.

    Sędziowie lokalni nie są władzą ustawodawczą. Nie mogą tworzyć własnego prawa. Mają obowiązek orzekać o ustanowione prawo. Prawo i porządek prawny jest jednakowy w Jeleniej Górze, Tarnowie i Elblągu i Jelenia Góra nie może orzekać na zasadzie pokaż mi człowieka, a paragraf się znajdzie. Dopóki sędziowie jeleniogórscy nie udowodnią, że sądy małopolskie i warmińsko-mazurskie się myliły, wydały błędne decyzje w oparciu jedną i tą samą uchwałę Sądu Najwyższego III CZP 23/06, dopóty orzeczenia jeleniogórskie będą nieważne.

    Należy tu zaznaczyć, że:

    Celem postępowania egzekucyjnego jest realizacja tytułu wykonawczego.

    Do konkretnego świadczenia zawsze właściwy jest tylko jeden sposób egzekucji.

    Zgodnie z art. 776 k.p.c.

    Podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy. Tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności, chyba że ustawa stanowi inaczej.

    Istota

    W dniu 3 września 2008 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wydał przeciwko Grzegorzowi Niedźwieckiemu zaoczny wyrok cywilny o naruszenie dóbr osobistych I C 1062/08, prawdopodobnie w oparciu o wyrok karny II K 467/07 i tajemnicze ustalenia.

    Przez prawdziwe ustalenie faktyczne rozumie się ustalenie, które zostało udowodnione.

    O całej sprawie skarżący dowiedział się dopiero po dwóch latach, gdy komornik próbował egzekwować jakieś należności. Tą część świadczeń materialnych komornik umorzył, a wierzyciel przystąpił do egzekucji świadczeń niepieniężnych, angażując w to sąd. Dziesięć lat trwała egzekucja w trybie art. 1050 k.p.c., choć Sąd Rejonowy w Bochni w bliźniaczej sprawie, po dogłębnym zbadaniu sprawy przez Sąd Okręgowy w Tarnowie i otrzymaniu wykładni z Sądu Najwyższego, otrzeźwił się i zrealizował egzekucję we właściwym trybie art. 1049 k.p.c. Podobnie, a nawet jeszcze szybciej, postąpił Sąd Rejonowy w Ostródzie, który oddalił na bazie uchwały SN III CZP wniosek wierzyciela oparty na podstawie art. 1050 k.p.c., a zażalenie wierzyciela oddali Sąd Okręgowy w Elblągu. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze i Sąd Okręgowy nie są bezstronni i tak wnikliwi, nie kierują się obowiązującym porządkiem prawnym, etyką i ekonomika postępowania, tylko stosują samowolną obstrukcję. Co stoi na przeszkodzie żeby uszanować prawo i godność ludzką, żeby wyłączyć się z niemocy lub przekazać zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy? Zwykła przekora i wola upokorzenia człowieka, zniszczenia polskiej rodziny. Mają wzorce, a stosują ponownie grzywny, które nie potrafią lub boją się zamienić na areszt.

    Sędziowie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, w postanowieniu II Cz 675/17, uznali fakt, że Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c., a jednocześnie orzekli w niedopuszczalnym trybie art. 1050 k.p.c., przewidzianym wyłącznie do egzekucji czynności niezastępowalnych (lub fałszywie przyporządkowują treść wniosku wierzyciela z dnia 26 listopada 2015 r., co i tak nie ma znaczenia w świetle art. 776 k.p.c.). Wypaczyli zasady dyspozycyjności, godząc w autorytet sędziów Sądu Najwyższego.

    Tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie, zapadł dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I C 1062/08. Wyrokowi temu nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności. Postępowanie egzekucyjne prowadzono w dwóch etapach. Najpierw sygn. akt I Co 3259/08 przez osiem lat nakładano grzywny w łącznej wysokości 27.100 zł, które zamieniono na 180 dni aresztu. Grzywien nie zapłacono, a aresztu nie wykonano, bo wierzyciel zaniechał ukarania dłużnika. W 2015 roku wierzyciel złożył ponowny wniosek… o wezwanie dłużnika do wykonania czynności, który z nadużyciem autonomii praw prywatnych, Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze przeksięgował na sygn. akt I Co 441/16 i zakwalifikował vide na tryb art. 1050 k.p.c. Sprawa, która toczy się z rozdwojeniem jaźni, trwa jedenaście lat i nie jest wbrew prawu (uchwały Sądu Najwyższego III CZP 23/06)rozstrzygnięta i zakończona.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach małopolskich (Sąd Rejonowy w Bochni – I Co 563/05, I Co 508/06 i Sąd Okręgowy w Tarnowie) trwała od 25 listopada 2005 r. do 15.01.2007 r., czyli czternaście miesięcy i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa (art. 1049 k.p.c.) zakończona.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach warmińsko-mazurskich (Sąd Rejonowy w Ostródzie – I Co 2801/12 i Sąd Okręgowy w Elblągu – I Cz 94/13) trwała od 14 stycznia 2013 r. do 27.03.2013 r., czyli dwa miesiące i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa zakończona.

    Żądam udzielenia jednoznacznej odpowiedzi:

    1.       Czy świadczenie niepieniężne określone w pkt. I. tytułu wykonawczego I C 1062/08 stanowi tzw. czynność zastępowalną, egzekwowaną przy zastosowaniu art. 1049 k.p.c., czy też podlega ono, jako tzw. czynność niezastępowalna, egzekucji w trybie określonym w art. 1050 k.p.c.?

    Argument, że okoliczności należało wyjaśnić w toku postępowania jest nietrafiony, bo tok postępowania został właśnie pogwałcony. Zaniechano czynności, przeprowadzenia właściwych etapów stosowania prawa, dokonania oględzin, rozstrzygnięcia zagadnienia i wyjaśnienia rozbieżności. To jest właśnie dodatkowa podstawa do wznowienia postępowania.

    Sąd nie jest instytucją prywatną i nie może sobie dowolnie, alternatywnie, w nieskończoność orzekać. Jest organem publicznym i ma służyć obywatelom zgodnie z literą prawa i zgodnie z zasadami współżycia społecznego.

    Prawo zwyczajowe to system oparty na rozwiązywaniu problemów, rozwiązywaniu sporów i unikaniu przemocy. Środek zaradczy jest ustalany na podstawie okoliczności. Istnieje tylko JEDNO naturalne prawo, z którego wynikają wszystkie inne prawa: prawo własności siebie samego. Wszystkie inne prawa niewywodzące się z tego prawa, są bezprawiem.

    “Prawo” to każde działanie podejmowane przez jednostkę, które nie ma wymiernego wpływu na inne osoby bez ich zgody. Wszystko to wraca do braku poszanowania godności i zgody.

    Jeżeli sędziowie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze mają wątpliwości (a mają), co do jednoznacznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy lub nie potrafią określić zasadniczej kwestii, widzą zawiłość sprawy, to mają obowiązek skierować zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

    Ja jestem żywym człowiekiem, a nie przedmiotem, który można przestawiać z miejsca na miejsce. Ja mam komórki, uczucia i emocje. Sędziowie nie są nadludźmi, a ja nie jestem niewolnikiem. Nie mam na to zgody. Sąd ma rozstrzygnąć sprawę rzetelnie i merytorycznie, musi rzeczowo uzasadnić swoje decyzje.

    Dopóki sprawa nie jest umorzona, dopóty jest w toku.

    Żądam jako strona, jako pokrzywdzony i jako Sędzia Pokoju:

    ·         udzielenia odpowiedzi procesowej na zadane pytanie lub

    ·         skierowanie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, oraz

    ·         nadzorowania wznowienia postępowań II Cz 675/17 i II S 22/17, w których zapadły niezgodne z obowiązującym prawem i prawami człowieka oraz faktami orzeczenia

    ·         skierowania skargi do Sądu Dyscyplinarnego na sędziów orzekających w przedmiotowej materii dowolnie, z obrazą przepisów prawa procesowego, obrazą ślubowania sędziowskiego i zbioru zasad etyki zawodowej sędziów

    Jeśli nadal będzie funkcjonować w tej dolinie państwo w państwie, będzie się gwałcić fundamentalne prawa człowieka, to będę dochodził sprawiedliwości w organach międzynarodowych. Będę skarżył Polskę do Trybunału Europejskiego w Strasburgu, Unii Europejskiej w Luksemburgu i Sprawiedliwości w Hadze. Skorzystam z art. 4 konstytucji oraz moich uprawnień i wyłączę Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze od rozpatrzenia tej sprawy i skieruję do rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy w Elblągu. Podejmę też inne kroki prawne.

    W dniu 2018-02-02 o 09:32, Grzegorz Niedźwiecki pisze:

    Nagłówek KSO.JPG

    Jelenia Góra, dnia 1 lutego 2018 r.

    Sędzia Pokoju

    Grzegorz Niedźwiecki „Nil”

    ul. Działkowicza 19

    58-506 Jelenia Góra

     

    Prezes Sądu Okręgowego

    w Jeleniej Górze

    Dotyczy: sygn. akt II Cz 675/17

    Żądanie

    Z powodu wykrycia takich okoliczności faktycznych i nowych środków dowodowych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a z których z racji braku należytej reprezentacji i wskutek naruszenia przepisów prawa strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, żądam na podstawie art. 2, 4, 7, 8, 32 i 45 Konstytucji wznowienia postępowania Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, sygn. akt II Cz 675/17.

    Wnoszę o:

    1.       Wznowienie postępowania Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze II Cz 675/17, albowiem postanowienie z dnia 28 września 2017 r. oddalające zażalenie „dłużnika” zapadło bez winy skarżącego, wyłącznie w wyniku błędnej interpretacji przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze uchwały SN III CZP 23/06, z pominięciem odmiennych orzeczeń w tej materii sądów małopolskich i sądów warmińsko-mazurskich i nierozstrzygające sprawy jednoznacznie, co do istoty,

    2.       Rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z zasadą obiektywizmu, prawidłowego rozumowania, zgodnie z prawem, oceniania w sposób wyczerpujący, tak jak uczyniły to sądy małopolskie i sądy warmińsko-mazurskie, a tym samym z zasadą uczciwej komunikacji, legitymizacji orzeczeń, trafnie zastosowanych środków i równości obywatela wobec prawa,

    3.       Zakończenie postępowania egzekucyjnego poprzez jego umorzenie w związku z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu pokrzywdzonego, obowiązku rozstrzygnięcia i załatwienia sprawy. Celem postępowania egzekucyjnego jest realizacja tytułu wykonawczego, a nie obstrukcja.

    Stopka KSO.JPG

    Uzasadnienie

    Sąd orzeka w oparciu o trzy rzeczy: dowody, przepisy i sumienie.

    Nakazuję wznowić postępowanie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, sygn. akt II Cz 675/17[1]. Wymagają tego nie tylko przepisy prawa, ale i dobre obyczaje. Artykuł 1. Powszechnej deklaracji praw człowieka.

    Żądam na podstawie obowiązującego porządku prawnego, jednakowego dla wszystkich, wznowienia postępowania ze względu na nowe dowody wskazujące na błędną interpretację uchwały Sądu Najwyższego III CZP 23/06 przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze i przegapienie odmiennych orzeczeń w tej materii. Są to istotne okoliczności mające fundamentalne znaczenie w sprawie. Sąd ma obowiązek skorygować wadliwe postanowienie, a jeśli ma wątpliwości lub nie zgadza się z uchwałą SN III CZP 23/06 i orzeczeniami wskazanych sądów, to musi zwrócić się do Sądu Najwyższego z zagadnieniem prawnym do rozstrzygnięcie przez pełen skład sądu[2]. Tak postępują uczciwi, rzetelni stróże prawa.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach małopolskich (Sąd Rejonowy w Bochni i Sąd Okręgowy w Tarnowie) trwała od 25 listopada 2005 r. do 15.01.2007 r., czyli czternaście miesięcy i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa (art. 1049 k.p.c.)zakończona.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach warmińsko-mazurskich (Sąd Rejonowy w Ostródzie i Sąd Okręgowy w Elblągu) trwała od 14 stycznia 2013 r. do 27.03.2013 r., czyli dwa miesiące i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa zakończona.

    Żądam postąpienia tak jak postąpiły sądy małopolskie i sądy warmińsko-mazurskie w sprawie egzekucji czynności zastępowalnych – świadczeń niepieniężnych. Analiza orzeczeń pozwoli rozwiać wątpliwości co do właściwego trybu egzekucji. Tylko praca, a nie bierność Sądu, wyjaśni w sposób wyczerpujący sprawę.

    Dowód I.

    Postanowieniem I Co 563/05 z dnia 25 listopada 2005 r. Sąd Rejonowy w Bochni oddalił wniosek wierzycielki Zofii S. wniesiony przeciwko dłużniczce Salomei S. o wszczęcie egzekucji świadczenia niepieniężnego z powodu niedopuszczalności żądanego sposobu egzekucji, wierzycielka złożyła bowiem wniosek o przeprowadzenie egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c. przewidzianego dla czynności tzw. zastępowalnych, podczas gdy świadczenie zasądzone na jej rzecz, tj. opublikowanie oświadczenia zawierającego tekst przeprosin za zachowanie naruszające dobra osobiste, ma – w ocenie Sądu pierwszej instancji – charakter czynności niezastępowalnej i podlega egzekucji na podstawie art. 1050 k.p.c. Wnioskodawczyni wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego, a przy jego rozpoznawaniu powstało przedstawione przez Sąd Okręgowy w Tarnowie zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości o treści przytoczonej na wstępie.

    Sąd Najwyższy w sprawie egzekucyjnej wierzycielki Zofii S. przeciwko dłużniczce Salomei S. o egzekucję świadczeń niepieniężnych, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 28 czerwca 2006 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Tarnowie postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r.:

    1. “Czy nałożony na dłużnika obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych wierzyciela, polegający na zamieszczeniu odpowiedniej treści oświadczenia w prasie lub też umieszczeniu go w innym miejscu (np. na tablicy ogłoszeń), stanowi tzw. czynność zastępowalną, egzekwowaną przy zastosowaniu art. 1049 k.p.c., czy też podlega on, jako tzw. czynność niezastępowalna, egzekucji w trybie określonym w art. 1050 k.p.c.?

    2. Czy sąd, działając jako organ egzekucyjny, jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego w nim sposobu egzekucji świadczenia niepieniężnego, a w związku z tym – w razie stwierdzenia, że nie zasadna jest egzekucja wedle sposobu oznaczonego przez wierzyciela – winien taki wniosek oddalić, czy też powinien zastosować środki przymuszające przewidziane we właściwym przepisie, bez względu na treść wniosku egzekucyjnego?”

    podjął uchwałę:

    1. Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c.

    2. Sąd jako organ egzekucyjny jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji.

    Sąd Okręgowy w Tarnowie po podjęciu uchwały przez Sąd Najwyższy (III CZP 23/06) postanowieniem z dnia 29.09.2006 r. uchylił postępowanie Sadu Rejonowego w Bochni (I Co 563/05) i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

    Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 15 stycznia 2007 r. postępowanie w sprawie o sygn. akt I Co 508.06 (poprzednia sygnatura – I Co 563/05) zostało umorzone z uwagi na wykonanie przez dłużniczkę ciążącego na niej obowiązku i opublikowanie w trybie art. 1049 k.p.c. stosownego oświadczenia…

    W ten sposób zmaterializowało się roszczenie wierzyciela we właściwym przepisie egzekucyjnym, jedynie słusznym trybie art. 1049 k.p.c. przewidzianym dla egzekucji czynności zastępowalnych. Zmaterializowało się dzięki powadze Sądu Okręgowego w Tarnowie, który wobec powstałych poważnych wątpliwości skierował zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy oraz dzięki pokorze Sądu Rejonowego w Bochni, który po otrzymaniu wykładni z Sądów wyższych instancji, iż błędnie zakwalifikował czynność zawartą w tytule wykonawczym do kategorii czynności niezastępowalnych, zaszeregowaną w przepisie art. 1050 k.p.c., rozstrzygnął sprawę zgodnie z zasadą dyspozycyjności w trybie art. 1049 k.p.c.

    Sprawa trwała czternaście miesięcy, została definitywnie i jednoznacznie rozstrzygnięta, w oparciu o wszechstronnie, wyczerpująco zabrany materiał dowodowy.

    Dowód II.

    W sprawie I Co 2801/12 Sąd Rejonowy w Ostródzie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 roku oddalił wniosek wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji w trybie art. 1050 k.p.c. Na skutek zażalenia wierzyciela również Sąd Okręgowy w Elblągu w dniu 28 lutego 2013 roku oddalił zażalenie. Postanowienie zostało prawomocnie zakończone. W dniu 27.03.2013 r. Sąd Rejonowy w Ostródzie zwrócił tytuł wykonawczy wierzycielowi wraz z wnioskiem.. Sprawa została zakończona i żadne inne czynności nie były podejmowane.

    Na marginesie zaznaczyć należy, że Sąd Okręgowy w Elblągu, rozpatrując sprawę wypadkowo w ramach zażalenia na postanowienie sądu I instancji, wydał w dniu 28.02.2013 r. postanowienie, sygn. akt I Cz 94/13, w którym

    zważył, co następuje:

    Zażalenie wierzyciela nie zasługiwało na uwzględnienie. 

    Zgodnie z art. 1049 § 1 k.p.c. jeżeli w samym tytule egzekucyjnym nie postanowiono, że w razie niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie czynności, którą może wykonać także inna osoba, wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika – sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela wezwie dłużnika do jej wykonania w wyznaczonym terminie, a po bezskutecznym upływie terminu udzieli wierzycielowi umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika. Na żądanie wierzyciela sąd przyzna mu sumę potrzebną do wykonania czynności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

    W ocenie Sądu drugiej instancji obowiązek publicznego przeproszenia wierzyciela jest obowiązkiem, który za dłużnika może wykonać inna osoba. Słusznie wskazał Sąd Rejonowy, że zasadniczym celem takiego przeproszenia jest usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych. Stanowisko takie znajduje oparcie w art. 24 § 1 k.c., w myśl którego ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Dla osiągnięcia skutku postulowanego w przywołanej normie nie ma znaczenia, kto zamieści ogłoszenie zawierające przeprosiny, istotne jest to by treść ogłoszenia dotarła do właściwego kręgu odbiorców.

    Uwzględniając powyższe, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, co skutkowało oddaleniem zażalenia z mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Dodatkowo jedynie zatem wskazać należy, że Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 czerwca 2006 r. (III CZP 23/06). W przywołanej uchwale Sąd ten również wskazał, że obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c. natomiast sąd, jako organ egzekucyjny, jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji. Argumenty przeciwne podniesione w zażaleniu mają charakter polemiczny i nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach.

    Sprawa trwała dwa miesiące i została zakończona. Sądy warmińsko-mazurskie nie miały żadnych zawiłości. Właściwie zinterpretowały uchwałę Sądu Najwyższego III CZP 23/06. Zasada dyspozycyjności jest autonomią praw prywatnych, co oznacza, iż sąd nie może z urzędu stosować własnego trybu egzekucji. W każdym wypadku o sposobie prowadzenia egzekucji decyduje wierzyciel i on ponosi skutki tego wyboru. Wskazany przez wierzyciela sposób egzekucji musi być właściwy dla danego rodzaju egzekucji. Jeżeli wskaże właściwy, sąd rozpatrzy, jeżeli wskaże wadliwy, oddali.

    Celem postępowania egzekucyjnego jest realizacja tytułu wykonawczego. Realizacja polega na wykonaniu, jeżeli wierzyciel złoży właściwy wniosek o wezwanie dłużnika do wykonani czynności, bądź na oddaleniu wniosku i umorzeniu postępowania, jeżyli wierzyciel wskaże niewłaściwy sposób egzekucji. Prawo procesowe w tej materii nie przewiduje wariantu obstrukcji.

     

    Sędzia Pokoju zważył, co następuje.

    Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze już w postępowaniu I Co 3259/08 miał obowiązek oddalić wniosek wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji w trybie art. 1050 k.p.c. i zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi wraz z wnioskiem (vide postanowienie I Co 2801/12 Sądu Rejonowego w Ostródzie). Tak należało sprawę rozpatrzyć i zakończyć.

    Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze w pierwotnym postępowaniu I Co 3259/08 winien był oddalić wniosek wierzyciela wskazujący niewłaściwy przepis prawa procesowego, art. 1050 k.p.c. – przewidziany w wyjątkowych wypadkach do egzekucji czynności niezastępowalnych, tak jak uczynił to Sąd Rejonowy w Ostródzie i Sąd Okręgowy w Elblągu.

    Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze nie powinien rozstrzygać środków odwoławczych po koleżeńsku, tylko rozstrzygnąć sprawę bezstronnie, obiektywnie, rzetelnie, bądź wyłączyć się z postępowania.

    Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze nie powinien rozstrzygać ponownego wniosku wierzyciela z dnia 26 listopada 2015 r. z naruszeniem zasady dyspozycyjności, tylko rozpatrzyć sprawę zgodnie z brzmieniem literalnym wniosku, odpowiadającym przepisowi art. 1049 k.p.c. Tak zmaterializowałoby się roszczenie procesowe. Lepiej późno, niż wcale.

    Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze nie powinien w postępowaniu II Cz 675/17 orzekać jednocześnie, dwojako, tylko rozstrzygnąć sprawę jednoznacznie, bądź skierować zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, tak jak uczynił to Sąd Okręgowy w Tarnowie – kierując się etyką, ekonomiką procesową i pokorą.

     

    Sprawa „Ligęzy” jest bezprecedensowa, skandaliczna, upokarzająca, trwa jedenaści lat i jest nierozstrzygnięta, niezasadnie niezakończona – wyłącznie z winy sądów dolnośląskich, które prawem kaduka traktują Jelenią Górę jak wyodrębnioną enklawę w terytorium Polski. Apeluję o nabranie pokory i zaprzestanie orzekania dla przekory, bo każde zło się źle skończy.

     

    Art. 5. Nadużycie prawa podmiotowego


    Dz.U.2017.0.459 t.j. – Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny

    Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

    Art. 77. Obowiązki organu w zakresie materiału dowodowego


    Dz.U.2017.0.1257 t.j. – Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego

    § 1. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

    § 2. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.

    § 3. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania.

    § 4. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie.

    Nie było i nie ma żadnych prawnych i ludzkich podstaw do nakładania w postępowaniu egzekucyjnym grzywien i sankcji, o czym świadczą załączone dokumenty. Dopóki postępowanie egzekucyjne nie jest umorzone, dopóty jest w toku. Niezasadnie w toku. Chcąc zachować twarz i usprawiedliwić podjęte orzeczenie II Cz 675/17, zasadność oddalenia zażalenia, Sąd musi podważyć wykładnię prawa, znaleźć różnice pomiędzy postępowaniem egzekucyjnym „Ligęzy”, a sprawami elbląskimi i tarnowskimi w kontekście uchwały SN III CZP 23/06 i udowodnić, że nie skrzywdził i nie krzywdzi „dłużnika” oraz jego rodziny.

    W związku z powyższym, wnoszę jak w petitum.

    W przypadku niewznowienia postępowania, będę zmuszony składać sukcesywnie wnioski o odwołanie Dariusza Klisia z funkcji Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, bo podważy autorytet Ministra Sprawiedliwości, który desygnował go na tą funkcję w celu usprawnienia sądownictwa.

    Odpowiedzi na niniejsze żądanie należy udzielić wszystkim stronom wymienionym w piśmie.

    Pieczątka SP.JPG

    Otrzymują:

    ·         Adresat

    ·         Andrzej Duda – Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

    ·         Mateusz Morawiecki – Prezes Rady Ministrów

    ·         Zbigniew Ziobro – Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny

    ·         Mirosław Przybylski – Dyrektor Departamentu Wykonania Orzeczeń i Probacji

    ·         Marek Hibner – Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych

    ·         Bogdan Święczkowski – Prokurator Krajowy

    ·         Ernest Bejda – Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego

    ·         Małgorzata Gersdorf – Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

    ·         Krystyna Pawłowicz – Członek Krajowej Rady Sądownictwa

    ·         Adam Bodnar – Rzecznik Praw Obywatelskich

    ·         Ryszard Murat – Prezes Krajowego Sądu Obywatelskiego, 04-852 Warszawa, ul Patriotów 247

    ·         Danuta Anna Przywara – Helsińska Fundacja Praw Człowieka

    ·         Draginja Nadaždin – Amnesty International Polska

    W załączeniu:

    1.       Informacja publiczna Sądu Okręgowego w Tarnowie (doręczona 10 stycznia 2018 r.),

    2.       Informacja publiczna Sądu Rejonowego w Bochni (doręczona 26 stycznia 2018 r.),

    3.       Informacja publiczna Sądu Okręgowego w Elblągu (doręczona 19 stycznia 2018 r.),

    4.       Informacja publiczna Sądu Rejonowego w Ostródzie (doręczona 24 stycznia 2018 r.),

    5.       I Cz 94/13 – postanowienie z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Elblągu z 2013-02-28,

    6.       Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06.,

    7.       Akt Nominacyjny Sędziego Pokoju z dnia 27 stycznia 2018 r. powołania Grzegorza Niedźwieckiego na funkcję Sędziego Pokoju Krajowego Sądu Obywatelskiego,

    8.       Podstawowe informacje na temat Krajowego Sądu Obywatelskiego (wyciąg z Regulaminu KSO),

    9.       Zasada prawdy i jej ograniczenia,

    10.   Zasada praworządności.


    [1] Grzegorz Niedźwiecki ur. 23 lipca 1961 roku pełni społecznie funkcję Sędzia Pokoju Krajowego Sądu Obywatelskiego i na podstawie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – dla zapewnienia pokoju, zgody, dobra, sprawiedliwości i harmonii współżycia społecznego – ma prawo w razie potrzeby występować na rzecz pożytku publicznego i dla dobra narodu i społeczeństwa polskiego wobec władz, urzędów i sądów państwowych.

    [2] Sąd i tak się nie wymiga od wznowienia tych niezgodnych z prawem orzeczeń, od rozpatrzenia tego zagadnienia zgodnie z zasadą równości obywatela wobec prawa w oparciu o przedłożone nowe informacje, bo i tak będzie musiał wydać postanowienie o zamianie niezapłaconej grzywny 2.000 zł na areszt. Każde postępowanie jest dwuinstancyjne i wówczas trzeba będzie się odnieść do treści tego pisma, do orzecznictwa w tym zakresie i zakazu stosowania tortur.

    – – –

    Nagłówek KSO.JPG

    Jelenia Góra, dnia 1 lutego 2018 r.

    Sędzia Pokoju

    Grzegorz Niedźwiecki „Nil”

    ul. Działkowicza 19

    58-506 Jelenia Góra

     

    Prezes Sądu Okręgowego

    w Jeleniej Górze

    Dotyczy: sygn. akt II S 22/17

    Żądanie

    Z powodu wykrycia takich okoliczności faktycznych i nowych środków dowodowych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a z których z racji braku należytej reprezentacji i wskutek naruszenia przepisów prawa strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, żądam na podstawie art. 2, 4, 7, 8, 32 i 45 Konstytucji wznowienia postępowania Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, sygn. akt II S 22/17.

    Wnoszę o:

    1.       Wznowienie postępowania Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze II S 22/17, albowiem postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r. odrzucające skargę „dłużnika” zapadło bez winy skarżącego, wyłącznie w wyniku zaniechania przez Sąd rozpatrzenia sensu stricte przewlekłości, wyjaśnienia przyczyn, błędnej interpretacji przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze uchwały SN III CZP 23/06, z pominięciem istotnych orzeczeń w tej materii sądów małopolskich i sądów warmińsko-mazurskich wyjaśniających sprawę i nierozstrzygnięcia sprawy co do istoty,

    2.       Rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zgodnie z prawem, ocenienia w sposób wyczerpujący, tak jak uczyniły to sądy małopolskie i sądy warmińsko-mazurskie, a tym samym z zasadą komunikacji społecznej, legitymizacji decyzji i równości obywatela wobec prawa,

    3.       Zakończenie postępowania egzekucyjnego poprzez jego umorzenie w związku z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu pokrzywdzonego, obowiązku rozstrzygnięcia i załatwienia sprawy. Celem postępowania egzekucyjnego jest realizacja tytułu wykonawczego, a nie obstrukcja.

    Stopka KSO.JPG

    Uzasadnienie

    Sąd orzeka w oparciu o trzy rzeczy: dowody, przepisy i sumienie.

    Nakazuję wznowić postępowanie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, sygn. akt II S 22/17[1]. Wymagają tego nie tylko przepisy prawa, ale i dobre obyczaje. Artykuł 1. Powszechnej deklaracji praw człowieka.

    Sąd nie miał prawa odrzucać skargi na przewlekłość postępowania. Odrzucić można, tylko w przypadku braków formalnych. Braków formalnych nie było i nie ma.

    Sąd odrzucił skargę ze względu na swoje braki, przerzucając problem jakiejś zawiłości na skarżącego. Zawiłości żadnych nie było i nie ma, na co wskazują otrzymane informacje publiczne w tym zakresie, oparte o tożsame orzecznictwo. Sąd niedopełnił obowiązku należytego zbadania sprawy i wyjaśnienia przyczyn tak długiego czasookresu.Postanowienie wydane zostało bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska strony przeciwnej i usprawiedliwienia zwłoki.

    Takie oznaczenie nieuzasadnionej zwłoki sprawia, że to na sądzie będzie ciążył obowiązek rozstrzygnięcia jaki jest „uzasadniony czas” rozpatrywania sprawy. Oznaczając ten okres pod uwagę będzie brana m.in. zawiłość sprawy. Dodatkowo sąd będzie musiał rozsądzić, czy okres postępowania nie został wydłużony przez rozpatrywanie spraw nieistotny z punktu widzenia postępowania.

    http://www.infor.pl/prawo/w-sadzie/postepowanie-sadowe/252360,Skarga-na-przewleklosc-postepowania.html

    Żądam na podstawie obowiązującego porządku prawnego, jednakowego dla wszystkich, wznowienia postępowania ze względu na nowe dowody wskazujące na zaniechanie interpretacji uchwały Sądu Najwyższego III CZP 23/06 przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze i pominięcie odmiennych orzeczeń w tej materii. Są to istotne okoliczności mające fundamentalne znaczenie w sprawie. Sąd ma obowiązek skorygować niepełne orzeczenie, a jeśli ma wątpliwości lub nie zgadza się z uchwałą SN III CZP 23/06 i orzeczeniami sądów, to musi zwrócić się do Sądu Najwyższego z zagadnieniem prawnym do rozstrzygnięcie przez pełen skład sądu[2]. Tak postępują uczciwi, rzetelni stróże prawa.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach małopolskich (Sąd Rejonowy w Bochni i Sąd Okręgowy w Tarnowie) trwała od 25 listopada 2005 r. do 15.01.2007 r., czyli czternaście miesięcy i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa (art. 1049 k.p.c.)zakończona.

    ·         Lustrzana sprawa w sądach warmińsko-mazurskich (Sąd Rejonowy w Ostródzie i Sąd Okręgowy w Elblągu) trwała od 14 stycznia 2013 r. do 27.03.2013 r., czyli dwa miesiące i została merytorycznie, rzetelnie, w oparciu o właściwe przepisy prawa zakończona.

    Żądam postąpienia tak jak postąpiły sądy małopolskie i sądy warmińsko-mazurskie w sprawie egzekucji czynności zastępowalnych – świadczeń niepieniężnych. Analiza orzeczeń pozwoli rozwiać wątpliwości co do rzekomej zawiłości sprawy. Tylko praca, a nie bierność Sądu, wyjaśni w sposób wyczerpujący sprawę.

    Dowód I.

    Postanowieniem I Co 563/05 z dnia 25 listopada 2005 r. Sąd Rejonowy w Bochni oddalił wniosek wierzycielki Zofii S. wniesiony przeciwko dłużniczce Salomei S. o wszczęcie egzekucji świadczenia niepieniężnego z powodu niedopuszczalności żądanego sposobu egzekucji, wierzycielka złożyła bowiem wniosek o przeprowadzenie egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c. przewidzianego dla czynności tzw. zastępowalnych, podczas gdy świadczenie zasądzone na jej rzecz, tj. opublikowanie oświadczenia zawierającego tekst przeprosin za zachowanie naruszające dobra osobiste, ma – w ocenie Sądu pierwszej instancji – charakter czynności niezastępowalnej i podlega egzekucji na podstawie art. 1050 k.p.c. Wnioskodawczyni wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego, a przy jego rozpoznawaniu powstało przedstawione przez Sąd Okręgowy w Tarnowie zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości o treści przytoczonej na wstępie.

    Sąd Najwyższy w sprawie egzekucyjnej wierzycielki Zofii S. przeciwko dłużniczce Salomei S. o egzekucję świadczeń niepieniężnych, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 28 czerwca 2006 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Tarnowie postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r.:

    1. “Czy nałożony na dłużnika obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych wierzyciela, polegający na zamieszczeniu odpowiedniej treści oświadczenia w prasie lub też umieszczeniu go w innym miejscu (np. na tablicy ogłoszeń), stanowi tzw. czynność zastępowalną, egzekwowaną przy zastosowaniu art. 1049 k.p.c., czy też podlega on, jako tzw. czynność niezastępowalna, egzekucji w trybie określonym w art. 1050 k.p.c.?

    2. Czy sąd, działając jako organ egzekucyjny, jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego w nim sposobu egzekucji świadczenia niepieniężnego, a w związku z tym – w razie stwierdzenia, że nie zasadna jest egzekucja wedle sposobu oznaczonego przez wierzyciela – winien taki wniosek oddalić, czy też powinien zastosować środki przymuszające przewidziane we właściwym przepisie, bez względu na treść wniosku egzekucyjnego?”

    podjął uchwałę:

    1. Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c.

    2. Sąd jako organ egzekucyjny jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji.

    Sąd Okręgowy w Tarnowie po podjęciu uchwały przez Sąd Najwyższy (III CZP 23/06) postanowieniem z dnia 29.09.2006 r. uchylił postępowanie Sadu Rejonowego w Bochni (I Co 563/05) i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

    Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 15 stycznia 2007 r. postępowanie w sprawie o sygn. akt I Co 508.06 (poprzednia sygnatura – I Co 563/05) zostało umorzone z uwagi na wykonanie przez dłużniczkę ciążącego na niej obowiązku i opublikowanie w trybie art. 1049 k.p.c. stosownego oświadczenia…

    W ten sposób zmaterializowało się roszczenie wierzyciela we właściwym przepisie egzekucyjnym, jedynie słusznym trybie art. 1049 k.p.c. przewidzianym dla egzekucji czynności zastępowalnych. Zmaterializowało się dzięki powadze Sądu Okręgowego w Tarnowie, który wobec powstałych poważnych wątpliwości skierował zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy oraz dzięki pokorze Sądu Rejonowego w Bochni, który po otrzymaniu wykładni z Sądów wyższych instancji, iż błędnie zakwalifikował czynność zawartą w tytule wykonawczym do kategorii czynności niezastępowalnych, zaszeregowaną w przepisie art. 1050 k.p.c., rozstrzygnął sprawę zgodnie z zasadą dyspozycyjności w trybie art. 1049 k.p.c.

    Sprawa trwała czternaście miesięcy, została definitywnie i jednoznacznie rozstrzygnięta, w oparciu o wszechstronnie, wyczerpująco zabrany materiał dowodowy.

    Dowód II.

    W sprawie I Co 2801/12 Sąd Rejonowy w Ostródzie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 roku oddalił wniosek wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji w trybie art. 1050 k.p.c. Na skutek zażalenia wierzyciela również Sąd Okręgowy w Elblągu w dniu 28 lutego 2013 roku oddalił zażalenie. Postanowienie zostało prawomocnie zakończone. W dniu 27.03.2013 r. Sąd Rejonowy w Ostródzie zwrócił tytuł wykonawczy wierzycielowi wraz z wnioskiem.. Sprawa została zakończona i żadne inne czynności nie były podejmowane.

    Na marginesie zaznaczyć należy, że Sąd Okręgowy w Elblągu, rozpatrując sprawę wypadkowo w ramach zażalenia na postanowienie sądu I instancji, wydał w dniu 28.02.2013 r. postanowienie, sygn. akt I Cz 94/13, w którym

    zważył, co następuje:

    Zażalenie wierzyciela nie zasługiwało na uwzględnienie. 

    Zgodnie z art. 1049 § 1 k.p.c. jeżeli w samym tytule egzekucyjnym nie postanowiono, że w razie niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie czynności, którą może wykonać także inna osoba, wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika – sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela wezwie dłużnika do jej wykonania w wyznaczonym terminie, a po bezskutecznym upływie terminu udzieli wierzycielowi umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika. Na żądanie wierzyciela sąd przyzna mu sumę potrzebną do wykonania czynności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

    W ocenie Sądu drugiej instancji obowiązek publicznego przeproszenia wierzyciela jest obowiązkiem, który za dłużnika może wykonać inna osoba. Słusznie wskazał Sąd Rejonowy, że zasadniczym celem takiego przeproszenia jest usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych. Stanowisko takie znajduje oparcie w art. 24 § 1 k.c., w myśl którego ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Dla osiągnięcia skutku postulowanego w przywołanej normie nie ma znaczenia, kto zamieści ogłoszenie zawierające przeprosiny, istotne jest to by treść ogłoszenia dotarła do właściwego kręgu odbiorców.

    Uwzględniając powyższe, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, co skutkowało oddaleniem zażalenia z mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Dodatkowo jedynie zatem wskazać należy, że Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 czerwca 2006 r. (III CZP 23/06). W przywołanej uchwale Sąd ten również wskazał, że obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c. natomiast sąd, jako organ egzekucyjny, jest związany wnioskiem wierzyciela co do wskazanego sposobu egzekucji. Argumenty przeciwne podniesione w zażaleniu mają charakter polemiczny i nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach.

    Sprawa trwała dwa miesiące i została zakończona. Sądy warmińsko-mazurskie nie miały żadnych zawiłości. Właściwie zinterpretowały uchwałę Sądu Najwyższego III CZP 23/06. Zasada dyspozycyjności jest autonomią praw prywatnych, co oznacza, iż sąd nie może z urzędu stosować własnego trybu egzekucji. W każdym wypadku o sposobie prowadzenia egzekucji decyduje wierzyciel i on ponosi skutki tego wyboru. Wskazany przez wierzyciela sposób egzekucji musi być właściwy dla danego rodzaju egzekucji. Jeżeli wskaże właściwy, sąd rozpatrzy, jeżeli wskaże wadliwy, oddali.

    Celem postępowania egzekucyjnego jest realizacja tytułu wykonawczego. Realizacja polega na wykonaniu, jeżeli wierzyciel złoży właściwy wniosek o wezwanie dłużnika do wykonani czynności, bądź na oddaleniu wniosku i umorzeniu postępowania, jeżyli wierzyciel wskaże niewłaściwy sposób egzekucji. Prawo procesowe w tej materii nie przewiduje wariantu obstrukcji.

     

    Sędzia Pokoju zważył, co następuje.

    Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze już w postępowaniu I Co 3259/08 miał obowiązek oddalić wniosek wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji w trybie art. 1050 k.p.c. i zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi wraz z wnioskiem (vide postanowienie I Co 2801/12 Sądu Rejonowego w Ostródzie). Tak należało sprawę rozpatrzyć i zakończyć.

    Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze w pierwotnym postępowaniu I Co 3259/08 winien był oddalić wniosek wierzyciela wskazujący niewłaściwy przepis prawa procesowego, art. 1050 k.p.c. – przewidziany w wyjątkowych wypadkach do egzekucji czynności niezastępowalnych, tak jak uczynił to Sąd Rejonowy w Ostródzie i Sąd Okręgowy w Elblągu.

    Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze nie powinien rozstrzygać środków odwoławczych po koleżeńsku, tylko rozstrzygnąć sprawę bezstronnie, obiektywnie, rzetelnie, bądź wyłączyć się z postępowania.

    Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze nie powinien rozstrzygać ponownego wniosku wierzyciela z dnia 26 listopada 2015 r. z naruszeniem zasady dyspozycyjności, tylko rozpatrzyć sprawę zgodnie z brzmieniem literalnym wniosku, odpowiadającym przepisowi art. 1049 k.p.c. Tak zmaterializowałoby się roszczenie procesowe.

    Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze nie miał prawa w postępowaniu II S 22/17 odrzucić skargi na przewlekłość postępowania I Co 441/16, zasłaniając się fikcyjną zawiłością, tylko rozpatrzyć sprawę w oparciu o wszechstronnie zabrany materiał dowodowy – wyjaśniając problem „zawiłości” (czytaj obstrukcji). Zawiłości żadnej nie było i nie ma, są tylko dowolne orzeczenia i wypaczenie zasady niezawisłości. Przerzucanie obowiązku wyjaśnienia sprawy, ciężaru dowodu na broniącego się, jest niedopuszczalne.

     

    Sprawa „Ligęzy” jest bezprecedensowa, skandaliczna, upokarzająca, trwa jedenaści lat i jest nierozstrzygnięta, niezasadnie niezakończona – wyłącznie z winy sądów dolnośląskich, które prawem kaduka traktują Jelenią Górę jak wyodrębnioną enklawę w terytorium Polski. Apeluję o nabranie pokory i zaprzestanie orzekania dla przekory, bo każde zło się źle skończy.

     

    Art. 5. Nadużycie prawa podmiotowego


    Dz.U.2017.0.459 t.j. – Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny

    Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

    Art. 77. Obowiązki organu w zakresie materiału dowodowego


    Dz.U.2017.0.1257 t.j. – Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego

    § 1. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

    § 2. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.

    § 3. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania.

    § 4. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie.

    Dopóki postępowanie egzekucyjne nie jest umorzone, dopóty jest w toku. Niezasadnie w toku. Nie było i nie ma żadnych powodów do obstrukcji i nierozstrzygnięcia sprawy zgodnie z literą prawa, o czym świadczą załączone dokumenty. Postępowanie trwa dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Chcąc zachować twarz i usprawiedliwić podjęte orzeczenie II S 22/17, zasadność przewlekłości, Sąd musi podważyć wykładnię prawa, znaleźć różnice pomiędzy postępowaniem egzekucyjnym „Ligęzy”, a sprawami elbląskimi i tarnowskimi w kontekście uchwały SN III CZP 23/06 i udowodnić, że nie skrzywdził i nie krzywdzi „dłużnika” oraz jego rodziny.

    W związku z powyższym, wnoszę jak w petitum.

    W przypadku niewznowienia postępowania, będę zmuszony składać sukcesywnie wnioski o odwołanie Dariusza Klisia z funkcji Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, bo podważy autorytet Ministra Sprawiedliwości, który desygnował go na tą funkcję w celu usprawnienia sądownictwa.

    Odpowiedzi na niniejsze żądanie należy udzielić wszystkim stronom wymienionym w piśmie.

    Otrzymują:

    ·         Adresat

    ·         Andrzej Duda – Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

    ·         Mateusz Morawiecki – Prezes Rady Ministrów

    ·         Zbigniew Ziobro – Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny

    ·         Mirosław Przybylski – Dyrektor Departamentu Wykonania Orzeczeń i Probacji

    ·         Marek Hibner – Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych

    ·         Bogdan Święczkowski – Prokurator Krajowy

    ·         Ernest Bejda – Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego

    ·         Małgorzata Gersdorf – Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

    ·         Krystyna Pawłowicz – Członek Krajowej Rady Sądownictwa

    ·         Adam Bodnar – Rzecznik Praw Obywatelskich

    ·         Ryszard Murat – Prezes Krajowego Sądu Obywatelskiego, 04-852 Warszawa, ul Patriotów 247

    ·         Danuta Anna Przywara – Helsińska Fundacja Praw Człowieka

    ·         Draginja Nadaždin – Amnesty International Polska

    W załączeniu:

    1.       Informacja publiczna Sądu Okręgowego w Tarnowie (doręczona 10 stycznia 2018 r.),

    2.       Informacja publiczna Sądu Rejonowego w Bochni (doręczona 26 stycznia 2018 r.),

    3.       Informacja publiczna Sądu Okręgowego w Elblągu (doręczona 19 stycznia 2018 r.),

    4.       Informacja publiczna Sądu Rejonowego w Ostródzie (doręczona 24 stycznia 2018 r.),

    5.       I Cz 94/13 – postanowienie z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Elblągu z 2013-02-28,

    6.       Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06.,

    7.       Akt Nominacyjny Sędziego Pokoju z dnia 27 stycznia 2018 r. powołania Grzegorza Niedźwieckiego na funkcję Sędziego Pokoju Krajowego Sądu Obywatelskiego,

    8.       Podstawowe informacje na temat Krajowego Sądu Obywatelskiego (wyciąg z Regulaminu KSO),

    9.       Zasada prawdy i jej ograniczenia,

    10.   Zasada praworządności.

    Pieczątka SP.JPG


    [1] Grzegorz Niedźwiecki ur. 23 lipca 1961 roku pełni społecznie funkcję Sędzia Pokoju Krajowego Sądu Obywatelskiego i na podstawie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – dla zapewnienia pokoju, zgody, dobra, sprawiedliwości i harmonii współżycia społecznego – ma prawo w razie potrzeby występować na rzecz pożytku publicznego i dla dobra narodu i społeczeństwa polskiego wobec władz, urzędów i sądów państwowych.

    [2] Sąd i tak się nie wymiga od wznowienia tych niezgodnych z prawem orzeczeń, od rozpatrzenia tego zagadnienia zgodnie z zasadą równości obywatela wobec prawa w oparciu o przedłożone nowe informacje, bo i tak będzie musiał wydać postanowienie o zamianie niezapłaconej grzywny 2.000 zł na areszt. Każde postępowanie jest dwuinstancyjne i wówczas trzeba będzie się odnieść do treści tego pisma, do orzecznictwa w tym zakresie i zakazu stosowania tortur.

Advertisements
TrackBack URI

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: