Piotr Bein's blog = blog Piotra Beina

14/08/2010

Sierpniowe rocznice – antybolszewizm, eksterminacja Polaków przez NKWD 1937-38

Filed under: Uncategorized — grypa666 @ 23:00

Wojciech Właźliński 3.8.2010

Przekazuje z podziekowaniem Marii Thurn za trud zebrania tego. Historycy z PRL-owskiego wyksztalcenia, to historycy wyksztalceni w tym czego nie maja wiedziec a do tego wyksztalceni w sztuce zamazywaniu prawdy historycznej “fachowo”. Szczescie ze sa historycy bez formalnych tytulow.

Tomsk (Syberia). Znam to z przekazu ustnego. W 1937 roku wszyscy mezczyzni i starsi chlopacy (kilkudziesieciu) ze wsi w okolicy Tomska, polskiej osady z okresu zsylek carskich, zostali  aresztowani, zapakowani na stara rzeczna barke i zatopieni. Byly w okolicy osady innych narodowosci ale spotkalo to tylko Polakow, przynajmniej w tym czasie. Wiem ze to kropla w morzu zydowskich zbrodni zwanych teraz komunistycznymi zbrodniami, nawet nie bolszewickimi zbrodniami. Ten rodzaj zbrodni byl jednym z wielu rodzajow zbrodni stosowanych powszechnie na calym terenie ZSRR takze na innych narodowosciach.

……………………..

Sierpniowe rocznice – antybolszewizm, eksterminacja Polaków przez NKWD 1937-38

Maria Thrun 13.8.2010

8.1.2009 r. Pan Ludwik Dorn pisze o Marszałku Bronisławie Komorowskim: historyk z wykształcenia, działacz demokratyczno-niepodległościowego w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku i do pewnego czasu później.

Pan Pruszyński powiedział mi, że od paru miesięcy stara się zainteresować pana Marszałka Bronisława Komorowskiego projektem uchwały Sejmu oddającej hołd ponad 100 tysiącom Polaków wymordowanych w Związku Sowieckim w l. 1937-1938. Zdziwiłem się. Po pierwsze, wiedziałem co nieco o Wielkim Terrorze i o tym, że jego ofiarami byli także Polacy, ale z lektur zapamiętałem przede wszystkim wzmianki o przesiedleniach i zsyłkach – rzeczywiście na masową skalę. Kiedy powiedziałem o tym panu Pruszyńskiemu, zaoponował: “przecież ponad 100 tysięcy Polaków rozstrzelano!”. Po drugie, zdziwiłem się brakiem reakcji Marszałka Komorowskiego, historyka z wykształcenia, działacza demokratyczno-niepodległościowego w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku i do pewnego czasu później.

15 sierpnia 1917 r. Roman Dmowski został przewodniczącym powstałego w Lozannie Komitetu Narodowego Polskiego, który tworzyli politycy Narodowej Demokracji i Stronnictwa Polityki Realnej. 20 września 1917 r. rząd francuski uznał KNP za oficjalną reprezentację Polski. W następnych miesiącach tę samą decyzję podjęły rządy W. Brytanii, Włoch i USA. 22 czerwca 1918 r. w Szampanii Dmowski wręczył sztandary czterem pułkom powstającej we Francji Armii Polskiej. W sierpniu 1918 r. wyjechał z Paryża do USA, gdzie zabiegał o poparcie Polonii amerykańskiej, a we wrześniu i listopadzie dwukrotnie spotkał się z prezydentem T. W. Wilsonem. W 1919 r.  wraz z Ignacym Paderewskim reprezentował Polskę na paryskiej konferencji pokojowej. 28 czerwca 1919 r. Wspólnie z nim podpisał w jej imieniu Traktat Wersalski.

23 lipca 1920 r. w Smoleńsku, z inicjatywy RKP(b) w Moskwie utworzono Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski (TKRP), Polrewkom (z przekształcenia Biura Polskiego przy KC partii bolszewickiej). Zaczątek władz komunistycznych na terenach Polski zajętych przez Armię Czerwoną w trakcie ofensywy letniej 1920. Komitet ten miał stanowić naczelną władzę komunistyczną w Polsce. Siedzibą Polrewkomu był pociąg pancerny zaopatrzony w drukarnię polową.  Skład wraz z Komitetem posuwał się w ślad za nacierającymi oddziałami Armii Czerwonej  (24 lipca Smoleńsk, 25 lipca Mińsk, 27 lipca Wilno i 30 lipca ca Białystok, już na etnicznych ziemiach polskich, gdzie formalnie ogłoszono akt jego utworzenia). 30 lipca w Białymstoku wydano odezwę, ogłoszoną w wydawanym przez Feliksa Kona Gońcu Czerwonym (oficjalnym organie Polrewkomu): Aż do chwili ustanowienia stałego rządu robotniczo-włościańskiego w Polsce kłaść będzie podwaliny pod przyszły ustrój sowiecki Polskiej Republiki Rad.

Odezwę o przejęciu władzy w Polsce ogłoszono 30 lipca 1920 r. w Białymstoku, pierwszym większym mieście na zachód od Linii Curzona, zajętym 28.7.1920 r. przez Armię Czerwoną. Sam TKRP zainstalował się w Pałacu Branickich. Tego samego dnia Polrewkom ogłosił Manifest do polskiego ludu roboczego miast i wsi (autor Feliks Dzierżyński), który m.in. zapowiadał utworzenie Polskiej Republiki Rad, nacjonalizację ziemi, oddzielenie Kościoła od państwa oraz wzywał masy robotnicze do przepędzenia kapitalistów i obszarników, zajmowania fabryk i ziemi oraz tworzenia komitetów rewolucyjnych jako organów nowej władzy. Komitet rozpoczął działalność od wydania uzgodnionego z Leninem programu oraz dwóch odezw – do żołnierzy Armii Czerwonej i Wojska Polskiego, którego żołnierzy zachęcano do buntu. Dzierżyński rozpoczął tępienie „wrogów ludu” za pomocą „swoich” czekistów. W kolejnych dniach TKRP ogłosił program rolny, deklarację o wolności sumienia oraz ustanowił trybunały rewolucyjne. Obszar kontrolowany przez TKRP ograniczał się do Podlasia i części Mazowsza czasowo zajętych przez Armię Czerwoną. W terenie organizowano Komitety Rewolucyjne.

Tymczasowy Komitet po planowanym zdobyciu Warszawy przez Armię Czerwoną miał złożyć władzę w ręce KPRP, ta zaś miała wezwać robotników i chłopów do wyznaczenia rządu rewolucyjnego. Zjazd Delegatów Robotniczych i Chłopskich miał stworzyć rządy radzieckie. Komuniści wzięli aktywny udział w tworzeniu, na zajętych przez Armię Czerwoną terytoriach, sowieckich władz okupacyjnych poprzez masowe zakładanie w miastach powiatowych tzw. „komitetów rewolucyjnych” w sumie stworzono 65 takich komitetów i ich zbrojnego zabezpieczenia w postaci Czerwonej Milicji.

Na zapleczu wojsk polskich walczących z bolszewikami KPRP prowadziła antypolską propagandę, usiłując szerzyć defetyzm, organizować komunistyczne „rady żołnierskie” w wojsku, itd. Nielegalna prasa komunistyczna i wydawane odezwy, ulotki itp. Nieodmiennie prowadziły antypolską kampanię. Pomimo 45 lat istnienia komunistycznych rządów w tzw. „Polsce Ludowej” wydano niewiele tekstów proweniencji KPRP z 1920 r. Powód był oczywisty – ich antypolski charakter. Dla przykładu można podać fragment odezwy rzeczywiście istniejącej czy raczej fikcyjnej „Warszawskiej Rady Delegatów Żołnierskich”, z lipca 1920 r. pt. Żołnierze w odpowiedzi Piłsudskiemu. Na wstępie autor odezwy tak przedstawia sytuację Armii Polskiej:

Pod potężnymi ciosami Czerwonej Armii robotników i chłopów Sowieckiej Rosji i Sowieckiej Ukrainy i przy wydatnej pomocy robotników Europy zachodniej zachwiała się i rozpadła na kawałki kontrrewolucyjna armia polska, którą pędziłeś (tj. Piłsudski) w głąb Rosji i Ukrainy Sowieckiej dla obrony majątków szlacheckich, dla celów grabieżczych i zaborczych

W zakończeniu podsumowanie:

Tyś tworzył sojusz bogaczy przeciw ludowi i przegrałeś.  My tworzymy sojusz braterski robotników i chłopów Polski, Ukrainy, Rosji i całego świata przeciwko kapitalistom i zwyciężymy! Niech żyje Czerwona Armia Sowieckiej Rosji i Ukrainy! Polska Czerwona Armia niech co rychlej powstanie i niech żyje! Sojusz i braterstwo robotników, chłopów i żołnierzy Polski, Rosji i Ukrainy niech żyje! Niech żyje Polska Republika Rad!

W odezwie podpisanej przez Komitet Centralny KPRP z 1920 r. pt. Do proletariuszy wszystkich krajów!, znajdował się apel:

Robotnicy Europy i Ameryki! Odbierzcie rządowi polskiemu poparcie wojenne zagranicy! Niech rząd kapitału polskiego znajdzie się sam wobec proletariatu rosyjskiego i polskiego, sam wobec Armii Czerwonej na froncie, sam wobec ruchu rewolucyjnego kraju

Działalność Komitetu była bardzo krótka (trzy tygodnie). Wydano kilka dekretów, opublikowanych w Gońcu Czerwonym. Gdy Armia Czerwona szturmowała przedpola Warszawy, kierownictwo TKRP przyjechało 11 sierpnia 1920 r. do Wyszkowa do kościoła św. Idziego , aby z sowieckimi wojskami wkroczyć do stolicy. Objawienie się Matki Bożej 15 sierpnia 1920 r. w Radzyminie ….ukazała sie Matka  Boża  Łaskawa…

Zwycięstwo Wojska Polskiego w bitwie warszawskiej, a następnie bitwie niemeńskiej i rozbicie zgrupowania uderzeniowego Armii Czerwonej zniweczyło projekt przejęcia władzy w Polsce przez KPRP w oparciu o zbrojną interwencję Rosji Radzieckiej. 17 sierpnia 1920 r. opublikowano, wydany dwa dni wcześniej rozkaz podpisany przez dowódcę frontu Michaiła Tuchaczewskiego i głównodowodzącego Armią Czerwoną Siergieja Kamieniewa o formowaniu Białostockiego Strzeleckiego Pułku Piechoty Polskiej Armii Czerwonej. Zgłosiło się do niego mniej niż 200 osób.

Wyspecjalizowane organa Czeka podległe Feliksowi Dzierżyńskiemu rozstrzelały 18 sierpnia 1920 r. w Białymstoku 16 prominentnych obywateli tego miasta. Ponadto usiłowano przeprowadzać nacjonalizację przemysłu i konfiskowano większe majątki ziemskie, których nie parcelowano między chłopów, ze względu na potrzeby zaopatrzeniowe wojsk bolszewickich (żywność i pasza dla koni). W późniejszej ocenie był to poważny błąd polityczny, do którego przyznał się przewodniczący Kominternu Grigorij Zinowjew, w swojej mowie na II Zjeździe KPRP: Kłopotaliśmy się o to, aby wielkie majątki nie zostały rozgrabione, nie rozumiejąc, że zadanie chwili polegało na tym, aby rozpalić nienawiść klasową, wojnę chłopską przeciw obszarnikom.

W wyniku zwycięskiej kontrofensywy wojsk polskich, 22 sierpnia 1920 r. komitet zmuszony był w pośpiechu opuścić Białystok wraz z wycofującymi się wojskami Armii Czerwonej i udał do Mińska. Wkrótce został rozwiązany, a jego członkowie zostali przydzieleni do sztabów frontowych lub obozów jenieckich w celu bezskutecznego jak się okazało werbowania ochotników do Polskiej Armii Czerwonej.

11 sierpnia 1937 r. „OPERACJA POLSKA” NKWDPOLAKÓW SETKAMI BRAĆ! Tajna instrukcja Jeżowa z 11.8.1937 r. rozkaz nr 00485

W okresie od 15 sierpnia 1937 r. do 15 listopada 1938 r. w ramach “operacji polskiej” skazano ponad 168 tys. osób, w tym 111 091 na karę śmierci; pozostałe na kary 5-10 lat więzienia lub łagru [faktycznie do 15 lat].  Miejsca masowych egzekucji Polaków w l. 1937-1938 to Kijów-Bykownia, Mińsk-Kuropaty, Moskwa-Butowo, Lewaszowo pod Petersburgiem, Smoleńsk, Charków, Winnica i inne. Historycy obliczają, że w l. 1934-1938 (zwłaszcza w okresie “wielkiej czystki” w l. 1936-1938) wymordowano w ZSRS (głównie podczas “operacji polskiej”) przynajmniej 150 tys. Polaków. Dziesiątki tysięcy skazano na więzienia lub obozy, dziesiątki, a nawet setki tysięcy deportowano w głąb ZSRS. Do tych ofiar należy doliczyć Polaków, mieszkańców sowieckiej Ukrainy, którzy zmarli w l. 1932-1933 w wyniku tzw. “wielkiego głodu”, sztucznie wywołanego przez władze ZSRS w celu złamania oporu ludności wobec przymusowej kolektywizacji. Wymienia się liczby 21 tys. Polaków, ofiar “wielkiego głodu” (Henryk Stroński, historyk ukraiński polskiego pochodzenia) lub 60 tys. (Czesław Rajca, historyk polski).

Advertisements
TrackBack URI

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: