Depleted Uranium, Dirty Bombs: NATO’s Deadly Gifts To Kosovo, Serbia

http://www.allvoices.com/contributed-news/5464864-deathly-gifts-of-natos-merciful-angel-serbia

All Voices, March 23, 2010

Deathly Gifts of NATO’s Merciful Angel, Serbia

By Ljubica Vujadinovic

Belgrade: A leading Serbian expert in the field says NATO’s use of depleted uranium ammunition in it’s aggression against Serbia has caused an enormous increase in cancer rates and the number of newborns with genetic malformations.

Silent killer

“Depleted uranium is not only radioactive, it is very toxic as well,” says doctor Radomir Kovacevic, an expert of the Institute for radiology protection at the Dr. Dragomir Karajovic institute in Belgrade.

In an interview for the VJ Movement, he explains “Primarily it is nephrotoxic, so it affects the kidneys, then the liver and spleen. Actually, the whole organism is affected from the aspect of toxicity, it is poisoned.”

Four studies conducted so far, on both civilians and those who worked on the spots’ decontamination, have shown that DU exposure causes typical and specific changes in genetic material.

”The DNA molecule is very sensitive to aggression – in this case it is radioactivity. Experimental oncology has shown 18 years ago that in the etiopathogenesis of malignity precedes one genotoxic stadium and that is exactly what is visible on those chromosomes,” said Dr. Kovacevic, stating that the information obtained so far is enough to link DU contamination to an increase in cancer rates.

Threat to newborn lives

In the Vranje area, which is surrounded by four known DU contaminated locations, there has been an enormous increase in cancer rates and the number of newborns with genetic malformations.

“In 1998, 21 children were born with deformities. In 2008 there were 73,” says Nela Cvetkovic, a Member of the Vranje City Council, in a statement for VJM. The number of of the newborn didn’t change, it is about 800-1000 babies per year.

At the same time, in a six year period after the NATO bombing the number of newly registered cancer cases has more than doubled – from 185 in the year 2000 to 398 new diagnoses in 2006.

Permanent consequences

“The half-life of uranium 238 is very long – 4.5 billion years,” reminds nuclear physicist Miroslav Simic, stating that “this way of throwing away nuclear waste on civilian, but also military targets, is not human as the consequences are permanent.”

Traces of uranium 236 and some plutonium isotopes found at bombed locations suggest that at least a part of the material in the projectiles had originated from reprocessing nuclear fuel.

“Plutonium is one million times more toxic than uranium,” says Mr Simic in an interview for VJM, and explained that “one particle of plutonium which enters a human body is enough to cause fatal consequences”.

At the same time in Kosovo, doctor Nebojsa Srbljak, who researches the health consequences of the bombing on the civilian population, accuses NATO of using so-called dirty bombs.

“We first started researching when we found traces of Iodine 131 in the tissue extracted from one patient,” he says, adding that Iodine 131, also known as radio iodine, is well known as a major factor in health consequences of the nuclear disaster in Chernobyl.

Price for Kosovo independence

In Kosovo, none of the more than a hundred known DU contaminated locations has been cleaned. Foreign personnel have been warned to stay clear of those areas unless equipped with full radiological protective clothing. But no one warned civilians.

“We, the doctors, know what it is, politicians are silent to please their mentors. But the people are in the worst position as there are new cancer cases among young persons every day,” says doctor Srbljak, adding that the data on health statistics of the Albanian population is completely unavailable. The Albanian people, or at least their leaders, seem to be willing to pay the DU price for Kosovo independence.
===========================
Stop NATO http://groups.yahoo.com/group/stopnato
Blog site: http://rickrozoff.wordpress.com/
To subscribe, send an e-mail to: rwrozoff@yahoo.com or stopnato-subscribe@yahoogroups.com
Daily digest option available.
==============================

Polonophobia in WWII Hollywood and Its Legacy

Review of Hollywood’s War with Poland 1939-1945, by M. B. B. Biskupski. 2010. University Press of Kentucky, Lexington, KY.  Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Polonophobia in WWII Hollywood and Its Legacy

The author has examined numerous WWII-era Hollywood films, evaluated them for their content on Poland (usually absent, seldom neutral or positive, and frequently negative), compared them with portrayals of other Allied nationalities, and diagnosed the reasons for these developments.  It all boiled down to how Poles were seen, who had an interest in belittling Poland, and what little capability the Poles had for getting the truth out.

One factor was racism, which was certainly not limited to blacks: “In general the new immigrants were not well received by American society, which regarded them as inferior to the older stock of Americans. In 1902, Woodrow Wilson described Poles, along with Hungarians and Italians, as ‘men of a meaner sort’ possessing ‘neither skill nor energy nor any initiative of quick intelligence’. They were a ‘coarse crew’, even less desirable than the Chinese. Such views were widespread in American society.” (p. 170). Not surprisingly, films were stilted. Blacks, Hispanics, and Poles were virtually absent, Jews and Italians were present, and the Irish were ubiquitous. (p. 188).

Second, Poland’s achievements and sufferings had never resonated with Americans: “There was no conspiracy against Poland in wartime America, in part because none was needed. America, in general, was not concerned with Poland. The Poles in America were insignificant.” (p. 230).

Third, leading figures in Hollywood were Jews, especially Polish Jews. (pp. 213-on). Some of them nursed old grudges and, in effect, conducted a vendetta against Poland on film. This was notably true of the Warner Brothers, who had been born in Poland under a different name. (pp. 175-176, 218). When confronted, by Polish-American organizations, with the gross distortions of Poles in their films, the Warner Brothers brushed it off and resorted to lie-and-deny tactics. (pp. 101-104).

Fourth, Communists and other leftists had a strong influence in Hollywood. Their job was NOT to promote Communist ideology, but rather to defend Soviet conduct at all times, and to smear anyone who disagrees. (This led to the awkward situation of defending the Nazi-Soviet alliance of 1939-1941: p.63). The demonization of Poland was consistent with this strategy, as well as with the prevailing slavishly pro-USSR policy of FDR. Biskupski lists specific radical leftists who were leaders in the smearing of Poland. (p. 201).

In addition, the leftists were forward-looking in their Poland-defaming tactics. Biskupski writes: “The Russian war effort was not in any way dependent on Americans’ thinking that the pre-1939 Polish government was a band of reactionary friends of fascism or that Polish Americans were an obscure community of misfits and incompetents requiring extended processing before becoming fit company for Irish, Italian, and Jewish Americans.” (p. 209). Rather, this served to prepare American public opinion for the post-WWII imposition of the Soviet puppet government on Poland.

The fate of the Poles on film contrasts with that of the Irish. The latter successfully repudiated their earlier portrayals as hooligans and drunks, and forced Hollywood to consistently respect them. (pp. 20-21).

Biskupski provides corrective details for the distortions in war films. For instance, the number of Poles killed by 1939 German bombing of Warsaw, or even of the little town of Wielun, dwarfs that of much-mentioned 1940 Rotterdam. (p. 285). When it comes to aerial fighters, the real eagles were not Americans, but Poles.  Polish fliers inflicting 3 times the German losses, at a cost of a quarter of the losses, of the Americans. (p. 280). As for secret agents under the German occupation, there were about 40,000 Polish ones against the much-featured 2,500 French agents. (p. 55). Lidice, an oft-featured village in Czechoslovakia, was destroyed by the Germans. In Poland, there were thousands of American-ignored Lidices. (p. 317). Total Polish losses in WWII are in the 4.5-7.5 million range. (p. 298).[Including 3 million Polish Jews.]

This book has disturbing implications for the present. Much has changed. The once poverty-stricken Polish immigrants have given way to a vibrant Polish-American community that is, economically speaking, among the five most successful ethnic groups in America. On the other hand, nothing has changed. The influence of Poles in politics, and popular culture, remains virtually nil.  Poles and Poland continue to be defined by Poland’s enemies. Americans form their opinions about Poles and Poland based on the pronouncements of anti-Polish Jews, notably in Holocaust materials. Will the Poles ever learn?

American and British Investigations of the anti-Jewish Pogroms in Poland, 1918-1920

Review of The Jews in Poland: Official Reports of the American and British Investigation Missions. 1920. The National Polish Committee of America, Chicago. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

American and British Investigations of the anti-Jewish Pogroms in Poland, 1918-1920

I focus on Samuel and Wright. For more, see the the Peczkis reviews of All in a life-time, and Poland and the Minority Races (Eastern Europe Collection Series).

Western press accounts spoke of thousands of Jews killed in Polish pogroms. (The Situation, p. 57). (90% of these turned out to be unfounded: ibid, p. 56). Vicious Polonophobic screeds were circulated. (reprint, p. 49). The actual death toll, a few hundred, was equated with the Turkish massacres of hundreds of thousands of Armenians. (Letter, p. 53). Kempczynski criticized what is essentially Jewish-suffering-is-special thinking, citing the ongoing hostilities between many different peoples against each other: “Yet none of these nations has raised the cry: `pogrom.’ Bloodshed, licentiousness, robbery is a natural outcome of war.” (p. 54).

This isn’t just old stuff: The perceptive reader can find many modern incarnations of all the foregoing. Poland is tacitly blamed for the Holocaust (e. g., Insinuations about why the Nazis built the death camps on Polish soil, references to “Polish” death camps, etc.) The several hundred Jews killed in post-WWII Poland is inflated into the thousands, and compared with the Nazis’ murder of 5-6 million Jews (e. g. “mini-Holocaust”, “The Holocaust after the Holocaust.”). The Jewish-suffering-is-special slant is manifested by promotion of the Holocaust over all of the many other 20th-century genocides, as well as the selective obsession about Poles acquiring post-Jewish properties (Jan T. Gross), even though countless millions of non-Jews also lost their properties during (and after) WWII.

Sir H. Rumbold, British Minister to Poland, soundly rejected the claim that Polish anti-Semitism was exceptional or severe: “It is giving the Jews very little real assistance to single out, as is sometimes done, for reprobation and protest, the country where they have perhaps suffered least.” (p. 21).

Jews shot at Polish troops on behalf of the invading Soviets (Sir Stuart Samuel, p. 29), and, contrary to Jewish denials, local Jewish garrisons did fight for the Bolsheviks at such places as Vilna and Lida. (Captain Wright, p. 46). Jews avoided military service in the Polish Army, and this was reckoned a cause, not consequence, of the Army’s anti-Semitism. (ibid, p. 42).

Polish pogroms of Jews were not based on religious intolerance. (The Situation, p. 58). Instead, just as Jews often vilified Poland collectively for the actions of some Poles, so also Poles sometimes attacked Jews collectively for the actions of some Jews. The Polish-Army-directed shootings and lootings of Jews in such places as Pinsk, Lida, and Vilna (Wilno, Vilnius) were collective retaliations for Jews shooting at Poles, supporting the Communists, etc., and those at Lemberg (Lwow, Lviv) were for Jews failing to support the Poles against the Ukrainian separatists. (Samuel, pp. 26-30; Wright, pp. 47). Since many of the “Polish” Jews were actually Russian Jews (Litwaks, or Litvaks), and delivering their allegiance to Russia, this provoked fear in the surrounded Polish troops, prompting them to attack. (Samuel, p. 24; Wright, p. 41, 46; The Situation, pp. 59-60).

Samuel (p. 29) suggests that Polish-Bolshevik cooperation didn’t provoke the same resentment among Poles as did Jewish-Bolshevik cooperation. (If so, one must remember that Jews, a foreign people having no nation of their own, were living and prospering in Poland as a favor of the Polish authorities. Consequently, their disloyalty to Poland, especially when in obviously-disproportionate numbers, was seen in a harsher light.)

Now consider also the Germans: “But Jews in Poland have not only become Polonized, they have been Russified and Germanized. So that the Jews appear to the Poles as the representatives of their own oppressors…The Jews, and especially those to whom it was so profitable, naturally welcomed the arrival of the Germans, and at the Armistice there were Jewish demonstrations in favour of the Germans and against the `Polish Goose’, as they termed the newly-arisen Polish White Eagle.” (Wright, p. 39, 42).

What about the Jews-are-crooks belief of many Poles? In a speech before the Judeans and reprinted in the December 14, 1919 issue of the NEW YORK TIMES, Morgenthau said: “The evil consists in allowing the Jews in a town to follow one or two pursuits. Where there are 5,000, perhaps 1,000 of them could make an honest living, but 5,000 must cheat each other or starve.” (p. 50). Wright, alluding to Jewish poverty, commented: “Furthermore, they are also driven into all sorts of illicit and fraudulent practices, and I think the Poles are right when they complain that too large a proportion of convictions for such offenses are Jewish.” (p. 48).

Whence the origin of the blood libel? Far from being systematically persecuted, Jews, unlike other European religious minorities, never had to modernize. (Wright, p. 38). So conventional Polish Chassidism had, until very recently, been so Oriental and backwardly medieval that Poles had found it incomprehensibly mysterious, and therefore potentially malevolent. (Wright, pp. 34-35).

However, once it began to occur, the modernization and assimilation of Jews did not itself make Jews into Poles. The heretofore-apolitical Jews demanded essentially separate-nation status, and, as in Zionism, eventually their own homeland. (Wright, pp. 39-41). They flexed their newfound political muscle in the 1912 Duma elections, electing Jagiello, a Polish-independence-repudiating Pole. (Samuel, p. 32). Polish patriots (Dmowski and the Endeks, or Endecks) retaliated by launching boycotts of Jews.

Jewish political separatism created an ironic counterpart to the Dreyfus affair: “For example, Dreyfus was an officer who said he was as French as any Frenchman (it was his opponents who denied he ever could be.) At present the Polish government says it will admit Jews as field officers if they will sign a declaration that they are of Polish nationality. This they refuse to do.” (Wright, p. 38).

The centuries-old religiously-motivated high literacy rate among Jews, ironically, later facilitated the popularity of freethought and Communism among Jews: “When the Jew is Europeanized he transfers the allegiance he had to Torah and Talmud over to educational text books and becomes the fanatic of education…Thirdly, why the Jews play so large a part in Bolshevism. Bolshevism requires a vast administration and propaganda, which in turn require that men shall at least be able to read and write.” (Wright, pp. 39-40).

50 Best Books on Poland: A New Annotated List

From: Peczkis Jan
Date: March 22, 2010 9:34:00 AM PDT (CA)

I have been challenged to write a “So You Want to…” guide on Amazon, and have just done so. Please click on:

http://www.amazon.com/gp/richpub/syltguides/fullview/R4SQS5NC3GVG5/ref=cm_sylt_byauthor_title_full_1

This guide contains an annotated list of 50 books on Poland I consider the most significant in terms of addressing popular misceptions and mischaracterizations of Poland and Polish history.

Jan Peczkis

Who is fouling Poland-Belarus relations

To the Nations of Europe,

To the European Authorities,

To European public opinion,

The Commonwealth of Poland and the Republic of Belarus – two neighborly states in the heart of Europe – and who have every chance to become a shining example of the cooperation between sovereign states and self-respecting nations.

They do so now naturally, due to the close ethnic ties between Poles and Belarusians by sharing a common Slavic origin, as well as sharing a closeness of culture and history, which has never led to any hostility on the part of one or the other, but rather the opposite – both have given their best native sons and daughters for their homelands, their cultures   serving other nations, and for the promotion of peaceful coexistence between them.

For this closeness of ethnicity and culture, Poles and Belarusians have often times paid the highest price – millions of innocent lives have fallen victim to acts of war, by armies that marched from west to east and east to west – forced into the rule of different empires, to “leaders of humanity”, to “promoters of progress, culture and racial superiority”.

The results of one common historical development, were catastrophically clear – Poles and Belarusians lost a great deal of the wealth made by the toil of the previous generations, only to have to repeatedly rebuild what they have lost – while the invaders and occupiers, and those that supported them, enriched themselves.

Another outcome of such historical developments, is that now, a small minority of Polish citizens of Belarusian nationality live within the territory of the Polish Commonwealth, and on the territory of the Republic of Belarus is a much larger crowd of Belarusian citizens of Polish nationality.

Each of these minorities do not have any difficulties to realize, and make possible their communal and cultural goals, and are also guaranteed the freedom of religion and of thought, in accordance with the Final Act of Helsinki under chapter I, article VIII.

These minorities also have the possibility of freely establishing organizations in various fields of public activity.  Obviously, these organizations must foremost respect the legal order in the country, and not to undermine its programs and activities, the constitutional rights of its competent institutions, as well as the political principles of the state authorities so long as they have been chosen and supported by the sovereign will of the nation.  This remains in accordance with article 20 and 21 in the Framework Convention for the Protection of National Minorities.

In light of what has been discussed above, one must marvel at the so-called advocacy activities of the Union of Poles in Belarus that is lead by Mrs. Andzelika Borys.  One also must reflect on the attempts of that splinter organization to label itself as “persecuted” and “discriminated against”. When in fact, it is in a situation where it not only functions, but has continued to maintain its organization and its programs for several decades, at least the legal Union of Poles in Belarus, which has legally and democratically elected representatives, which has been led since September 12, 2009, by Mr. Stanislaw Siemaszko.

The involvement of the highest constitutional institutions of the Polish state – the Sejm, the Senate, the presidency as well as the government of the Polish Commonwealth and the authorities of the European Union have supported a rather scandalous organization, which calls itself the Union of Poles, where many of its leaders are not even Polish, where purposeful political provocation is preformed by Mrs. Andzelika Borys and her associates, which abuses the power of international institutions as well as attempts to misinform European public opinion.

National minority rights cannot be used to weaken and dismantle the states in which they happen to reside.  Under the motto of minority rights one cannot carryout acts of arbitrary will or carryout corrupt practices in financial and legal matters.  Under any kind of motto, be it freedom or democracy, can simply be used to mask political terrorism and anarchy, and this should not be acceptable.

Poles living in Poland, with the above in mind, can easily differentiate – the intentions and the activities of the members of the legal Union of Poles under the leadership of Mr. Stanislaw Siemaszko, and the intentions of all those Belarusian citizens of Polish nationality, who behave in a loyal and responsible manner towards the Belarusian state, and who have a genuine will to preserve and to promote the Polish culture and identity – from the conduct and international provocation of the so called ZPB under the leadership of Mrs. Andzelika Borys.

This Union under the leadership of Mrs. Andzelika Borys is supported politically, in the media and is financed in an illegal manner by exterior sources, who, we’ve regretfully have found, are certain institutions of the Polish state as well as certain politicians who currently serve in the government of the Polish Commonwealth.

This is just one more example of how the activities of the Polish authorities fail to take into account facts or the actual progress of Polish communities in Belarus, as well as how far the views of the Polish authorities miss those of the vast majority of the Polish community on the subject of Polish – Belarusian relations, and those who wish to shape those relations based upon mutual respect and partnership for the mutual benefit of both countries and its peoples.

The use of media attacks, and the persistent molding of public opinion in Poland and Europe, by the false and one-sided interpretations of Mrs. Andzelika Borys and her supporters-  are unacceptable.  Polish public opinion, the Polish electorate and the tax-payer who finances state expenditures, specifically those that support Polish minorities abroad, have a right to know the truth about the activities taking place inside the ZPB as well as the issue of how minority rights of Poles in Belarus are respected, and not just to rely upon “the surest version of the truth” solely from the lips of Mrs. Andzelika Borys.

Since the tribunes of the Polish and European parliaments have been left open for Mrs. Andzelika Borys, then it is only fair that such a right not be denied to the legal ZPB, or its president, Mr. Stanislaw Siemaszko.  Poles living within the country demand this, and is also the inalienable right of European public opinion.

During a meeting in Kiev, the foreign minister of the Commonwealth of Poland Radoslaw Sikorski along with the president of Belarus Alexander Lukashenko announced the appointment of a joint Polish-Belarusian commission to clarify the issues regarding the Polish minority in Belarus.

Poles – against the one-sided and the extremely unobjective behavior of government agencies, of the Sejm and of the office of the Presidency of the Polish Commonwealth, as well as the representatives of the Delegation of the European Parliament – have a right to participate in this announced joint Polish-Belarusian commission to clarify the issues regarding the Polish minority in Belarus, so there be participation by Polish representatives from non-governmental organizations, who have no political ties or orientations and who do not share the ideology and manner of actions preferred by Mrs. Andzelika Borys and the members of the Delegation of the European Parliament to the Republic of Belarus.

The Board of the Association of the Faithful to Sovereign Poland

Dr. Pawel Zieminski   – President

Stanislaw Baj              – Vice President

Bohdan Poreba            – Auxiliary Vice President

Dariusz Kosiur            - Treasurer, member of the board

Tadeusz Dylak            – Secretary, member of the board

Andrzej Skorski          – Member of the board

Ryszard Nosinski        – Member of the board

Wybrańcy Boga

Cykl przygotowany do publikacji na http://www.grypa666.wordpress.com

Prawa autorskie i copyright Piotr Bein 2010, użycie w niekomercyjnych celach edukacyjnych dozwolone z podaniem autora, niniejszej notki i pełnego URL.

Wspomóż mnie. Od lat pracuję bez wynagrodzenia, badając struktury władzy globalnej i związek z polską racją stanu. Poniższe opracowanie  jest cząstką tej pracy.

Wspomóż mnie na konto lub Pay Pala.

……………………..

Wybrańcy Boga

Piotr Bein

I nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, ale duszy zabić nie mogą; bójcie się raczej tego, który może i duszę i ciało zniszczyć w piekle – Mt 10:28

W każdej z głównych religii ekstremiści manipulują Słowem dla radykalnych celów. Wyznawcy skrajnych kultów dzierżą lub znacznie wpływają na tajną i jawną najwyższą władzę polityczną, społeczną, religijną i gospodarczą. Uważają się za wybrańców, gardzą masami i uzurpują prawo do sądów nad nimi i zabijania. Opanowawszy ośrodki rozmaitej władzy, zdolni są manipulować większością, lokalnie i globalnie. Dlatego istotne jest naszkicować religię i ideologię skrajnego judaizmu, podstawy ideologii kompleksu jot.

Słowo Boga objawione Mojżeszowi zapisała Tora, pięć pierwszych ksiąg (Pięcioksiąg) Biblii Hebrajskiej, Tanach, na którą poza Torą składają się 8 ksiąg proroków i 11 ksiąg pism. Po wyłonieniu się chrześcijaństwa po roku 70-ym, rabini przebudowali judaizm na gruncie przekazów wyłącznie rabinów-faryzeuszy. Tak wyrósł Talmud, kolekcja prawa cywilnego i ceremonialnego oraz legend w dwu wersjach: Talmud babiloński z V w. oraz wcześniejszy Talmud palestyński (jerozolimski). Ponieważ Talmud babiloński normuje życie Żydów, judaizm rabiniczny nazywa się judaizmem talmudycznym.

Mistyczną interpretacją Biblii jest Kabała, która nakazuje działania zmierzające do umożliwienia przybycia mesjasza. Talmud i Kabała (wciąż doniosła w chasydyzmie) przedstawiają Żydów jako ustanowionych przez Boga panów. Muszą im służyć goje, co ilustrację, Israel Szahak w książce Historia Żydowska, Religia Żydowska cytując słowa premierów Izraela, Ariela Szarona (My, Żydzi, kontrolujemy Amerykę i Amerykanie wiedzą o tym) oraz Menechema Begina, który powiedział: Jesteśmy boskimi bogami na tej planecie […] tak różnimy się od gorszych ras, jak one od owadów […] inne rasy to bestie i zwierzęta, bydło w najlepszym przypadku […] uważane za ludzkie odchody. Naszym przeznaczeniem jest rządzić gorszymi rasami. Naszym ziemskim królestwem rządzić będzie przywódca z prętem metalowym. Masy będą lizać nasze stopy i służyć nam jako niewolnicy.

Wbrew popularnemu podziałowi na Żydów ortodoksów i zsekularyzowanych reformowanych, są oni w licznych, zwalczających się sektach. Wyznawców kultów opartych na rzekomej wyższości Żydów oraz pokrewnych sekt, w tym chrześcijańskich,  nazywam judeocentrykami, a całośc tych ruchów – judeocentryzmem, ponieważ służą skrajnym pro-judaistycznym, pro-izraelskim i/lub pro-syjonistycznym interesom bez uwzględnienia praw innych grup. Sefardyjczykami nazywamy Żydów wcześniej osiadłych na Płw. Iberyjskim, a potem zamieszkujących Europę Zach. i Lewatan. Zachowują osobne zwyczaje i rytuały wg żydowskich tradycji babilońskich, w odróżnieniu od palestyńskich tradycji Aszkenazyjczyków. Ci ostatni stanowią dziś ponad 80 % współczesnych Żydów, a historycznie zamieszkiwali Europę Śr. i Wsch., wykształcając język jidysz oparty na dialektach środkowo-górno-niemieckich, ze słowami z hebrajskiego i języków europejskich, w tym słowiańskich.

Antysemityzm oznacza uprzedzenie do ogółu Żydów, tj. opinię nieuzasadnioną przesłankami ani faktycznym doświadczeniem. Rozproszeni przez historię Żydzi dąża do tworzenia i zachowania własnego państwa. Nowożytnych zwolenników tych idei nazywamy syjonistami. W USA większość syjonistów to chrześcijanie wierzący, że II Przyjście Chrystusa nie obejdzie się bez istnienia państwa Izrael. Zaś antysyjonizm to opozycja syjonizmowi, najczęściej wskutek niezgodności z Prawem Bożym, a dla niewierzących – z racji konfliktów z prawem międzynarodowym, prawami człowieka, zagrożeniem dla pokoju. Wśród antysyjonistów są Żydzi wierni Torze (starozakonni), np. grupa Neturei Karta.

Zrównywanie antysemityzmu z antysyjonizmem jest więc absurdalne, a jednak to robi propaganda kompleksu jot, wg której wszelka negatywna wzmianka o Żydach jest przejawem antysemityzmu. Trudno zdefiniować Żyda jako członka narodu i żyda jako członka wyznania. Przyjąłem więc konwencję „Żyd“, podobnie jak Amerykanin czy Kanadyjczyk może pochodzić z dowolnego narodu, grupy etnicznej, rasy czy wyznania.

Organ pod judeocentrycznym wpływem, Wikipedia podaje oficjalną listę antysemitów. Są na niej autorzy, na których się powołuję, a robię to dlatego, że nie znalazłem w cytowanych pracach antysemityzmu, tylko antysyjonizm i antyjudeocentryzm. A to zupełnie inna rzecz. Np. znienawidzony przez judeocentryków Szahak, nawet jeśli miałby jakieś błędy w swej pracy demaskatorskiej, przytacza on i tak obciążający materiał. Podobnie Mark Weber napisał chyba najlepszy artykuł nt. syjonizmu elit hitlerowskich. Wg judeocentryków Weber jest rewizjonistą historii, czarnym charakterem. Wikipedia sama przyznaje jednak, że jest rewizjonizm pozytywny, polegający na bezstronnym szukaniu prawdy historycznej oraz rewizjonizm negatywny – tendencyjny, stronniczy i szowinistyczny, więc w przypadku spraw żydowskich – antysemicki (tu zgadzam się z Wikipedią). Jeśli jednak Weber obiektywnie przedstawia fakty historyczne dot. skrajnych, niebezpiecznych dla ludzkości grup i osób, to jest nie tylko rewizjonistą pozytywnym i antysyjonistą, lecz co ważniejsze, ostrzega przed masowymi zbrodniami.

Powołuję się również na polskich badaczy judeocentryzmu, którzy krytykują skrajnych judeocentryków z solidnego warsztatu badacza. Propaganda judeocentryczna, od polskojęzycznej po New York Times, pieni się na widok ich inicjałów. Parafrazując judeocentryczne powiedzenie Im dalej fakty od naszej prawdy, tym gorzej dla faktów, powiem: Im bardziej pienią się judeocentrycy, tym lepiej dla prawdy.

Dopiski do Pisma

Ewolucję starożytnej ideogii faryzeuszy (faryzeizm) podsumował rabin Louis Finkelstein, profesor na Żydowskim Seminarium Teologicznym Ameryki, w przedmowie do I wydania dwu tomów pt. The Pharisees (Faryzeusze; The Jewish  Publication Society of America: Philadelphia 1938): Faryzeizm przekształcił się w nowoczesny rabinizm przez talmudyzm i średniowieczny rabinizm. Lecz zmiany nazw […] pozostawiły ducha starożytnego faryzeizmu bez zmian. Kiedy Żyd studiuje Talmud, naprawdę powtarza argumenty stosowane w palestyńskich akademiach. W II tomie (s. 622) czytamy:  rabiniczny judaizm, pierworodne dziecię faryzeizmu, przetrwało do dziś.

Rabiniczno-faryzejski Talmud babiloński nie opiera się na Piśmie. W Ewangelii Św. Mateusza (rozdział 23), Jezus Chrystus nazwał faryzeuszy i uczonych w Piśmie obłudnikami (8 razy), ślepymi (3 razy), ślepymi przewodnikami (2 razy), synami piekła, głupimi, łupieskimi, pożądliwymi, pełnymi bezprawia. Przyrównał ich do pobielanych grobowców wypełnionych trupimi kośćmi i wszelaką nieczystością oraz potępił tych wężów, to plemię żmijowe – potomków tych, którzy mordowali proroków i sprawiedliwych, od Abla po Zachariasza.

Wg Św. Jana Złotoustego, faryzeusz czy zakonoznawca łamie Prawo, na dodatek mając obowiązek poprawienia innych, sam kuleje i naraża się na większą karę z racji swojego stanowiska, a ponadto jako nauczyciel silniej niż inni ciągnie ludzi do grzechu swoim złym przykładem. Dlatego Chrystus powiedział – Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że zamykacie Królestwo Niebios przed ludźmi, albowiem sami nie wchodzicie ani nie pozwalacie wejść tym, którzy wchodzą (Mt 23:13), a uczniów swoich ostrzegł On: Strzeżcie się kwasu faryzeuszów, to jest obłudy (Łk 12:1).

Mimo że potępił ich uczynki przed swymi uczniami, Chrystus-Syn okazał szacunek Prawu Mojżeszowemu, danemu przez Ojca: Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Wszystko więc, cokolwiek by wam powiedzieli, czyńcie i zachowujcie, ale według uczynków ich nie postępujcie; mówią bowiem, ale nie czynią (Mt 23:2-3). Przez wszystko, wyjaśnił Św. Jan Złotousty, nie należy rozumieć całego Prawa, bo chodzi o zasady służące poprawie charakterów, poprawie sposobu życia, zgodne z Nowym Testamentem i mające na celu zwolnienie od jarzma Zakonu. Dlaczego jednak zaleca On, by w życiu kierować się nie prawem Łaski, ale Prawem Mojżeszowym? Bo nie czas był jeszcze mówić o tym wyraźnie, przed krzyżem.

Faryzeusze na pokaz powiększali swe skórzane szkatułki (filakterie), przymocowane do czoła i lewego ramienia na wysokości serca (Mt 23:5), jak przykazuje Stary Testament (Księga Powtórzonego Prawa 11:18). Filakterie zawierają cztery cytaty z Biblii na zwitkach pergaminowych. Ekumeniczny kanał Vision TV w Kanadzie, sugerował, że Żydzi z filakteriami na czołach i ramionach to wyznawcy Tory, aż przyszła scena wskazująca na dziesiątki tomów Talmudu.

Zakonoznawcy twierdzą, że Talmud zawiera zbiór tradycji Mojżesza, który otrzymał od Boga na Górze Synaj: Torę w piśmie, ustne przykazania talmudyczne (Miszna) oraz tajemną mądrość (Zohar). Do Miszny, zbioru decyzji i tradycyjnych praw cywilnych i religijnych, rabini dodali później swe komentarze (Gemara), tworząc Talmud. Rabin recytuje Torę, lecz interpretuje ją z Talmudu, a kiedy on, lub elitarny ultraortodoksyjny jasnowidz chasydzki (cadyk), chce zgłębić znaczenie Tory, kontemplują Zohar. Wg Szahaka, bez żadnego konkretnego powodu, rozważania prawne może przerwać Hagada, narracja składająca się z przypowieści, legend i anegdot o postaciach biblijnych, aniołach, demonach, czarownicach i in. „cudach”.

Talmud definiuje hierarchię Żydów: zupełni ignoranci, znawcy tylko Biblii, znawcy Miszny i Hagady. Najwyżej są ci, którzy studiowali Gemarę i potrafią dyskutować jej kwestie prawne; tylko oni mogą przewodzić Żydom. Prawny system Talmudu uważany jest za wszechstronny, sztywny i autorytatywny. Można go rozwijać i ulepszać tylko pod warunkiem nienaruszania bazy dogmatycznej. Szahak: Jedno, co wolno, to zakaz rozszerzyć bądź uczynić jeszcze bardziej rygorystycznym […] Mimo iż Talmud został ostatecznie zredagowany, proces rozwijania go wciąż trwa […] W odniesieniu do tekstów Talmudu – a w przeciwieństwie do Biblii – obowiązuje dosłowne ich rozumienie i nikt nie ma prawa do jakiejkolwiek interpretacji.

Talmud stworzył absurdy, przytaczane przez Szahaka, np. zakaz jazdy motocyklem w szabat: Jedną z podstawowych prac zabronionych w szabat są żniwa. Przez analogię zakaz ten został rozciągnięty również na „łamanie gałęzi drzew“. Prostą tego konsekwencją jest zakaz jazdy wierzchem na koniu (lub na jakimkolwiek innym zwierzęciu), bo potencjalny jeździec narażony jest na pokusę „złamania gałęzi“, żeby poganiać nią rumaka. Na nic zdają się tłumaczenia, że przecież produkuje się dzisiaj gotowe baty czy szpicruty albo że można jechać wierzchem w okolicach całkowicie pozbawionych drzew. Coś, co raz zostało zakazane, pozostaje zakazane na zawsze.

Nie spisano jeszcze tradycji Mojżesza w czasach Jezusa, Który potępił Misznę i jej nauczycieli, do których przemówił: Przykazania Boże zaniedbujecie, a ludzkiej nauki się trzymacie. Chytrze uchylacie przykazanie Boże, aby naukę swoją zachować (Mk 7:8-9). Podobnie zrobił to On w Ewangelii Św. Mateusza, nazywając ich obłudnikami, o których mówi proroctwo Izajasza: Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi. Ewangelia Św. Mateusza wymienia materialistyczne nakazy faryzejskie, wcale nie zapisane w Zakonie: przysięga na złoto (zamiast na świątynię oświęcającą złoto) i na ofiarę zwierzęcą (zamiast na ołtarz, który ten dar uświęca); dawanie dziesięciny (a zaniedbywanie sprawiedliwości w sądzie, miłosierdzia dla nieszczęśników i wierności Bogu i Prawu); dbanie o połyskliwość i czystość zewnętrzną (podczas gdy wnętrze człowieka pozostaje zbrudzone nieuczciwością, zakłamaniem). Ewangelia Św. Marka dodaje krytykę faryzejskiego przyzwolenia, też materialistycznego, że cześć rodzicom można zastąpić darem na ofiarę: Tak unieważniacie słowo Boże przez swoją naukę, którą przekazujecie dalej; i wiele tym podobnych rzeczy czynicie (Mk 7:13).

Doktryna faryzejska to przykazania rabinów, a nie Boga. Ich nadrzędne nauki to nie Biblia, tylko komentarze, które unieważniają Prawa zamiast je utrzymać. W pracy Judaism on Trial (Judaizm Przed Sądem) żydowski badacz Hyam Maccoby cytuje rabina Yehiela ben Josepha: bez Talmudu nie moglibyśmy zrozumieć urywków z Biblii [...] Bóg dał ten autorytet zakonoznawcom i tradycja ta jest tak potrzebna jak pismo święte. Uczeni wydali swe własne nauki […] kto nie studiuje Talmudu, nie może zrozumieć Pisma Św. Jeden z najbardziej czczonych badaczy judaizmu, laureat najwyższego wyróżnienia, Nagrody Izraela w 1988 r., rabin chabad-lubawiczerów Adin Steinsaltz pisze w książce The Essential Talmud (Podstawowy Talmud s.3): Jeśli Biblia jest kamieniem węgielnym judaizmu, to Talmud jest środkową podporą, wznoszącą się z fundamentów i podpierającą cały duchowy i intelektualny gmach […] najważniejszą książką żydowskiej kultury, ostoją twórczości i życia narodu. Żadne inne dzieło nie ma porównywalnego wpływu na teorię i praktykę życia Żydów, kształtując duchową treść i służąc jako przewodnik postępowania.

Podobnie w książce The Talmud Arsene Darmester pisze: Studia judaizmu to studia Talmudu tak, jak studia Talmudu to studia judaizmu […] para nierozdzielna […] jedno i to samo. Nic nie dorównuje ważkości Talmudu, kodu przypuszczeń bez końca i drobiazgowych ceremonii, opracowanego przez pokolenia rabinów: jedna strona Talmudu zawiera trzy czy cztery różne języki, a raczej odmiany języka w 3-4 stadiach degeneracji […] niejedna Miszna na 5-6 linii ma 50-60 stron objaśnień […] prawo w całym swym autorytecie, tworząc dogmę i kult, jest podstawowym elementem Talmudu. Dozgonne jego studiowanie, które dla Żyda zaczyna się w wieku 10 lat, samo przez się z konieczności jest intensywną gimnastyką umysłową, dającą nieporównywalne wyrafinowanie i wnikliwość. Żeby ustanowić „Corpus Juris Eccleiastict“ judaizmu!

Talmud ponad Biblią

Żydzi potwierdzają fałsz judeo-chrześcijańskiej idei, że Biblia jest najważniejsza w judaizmie. Ben Zion Bokser pisze w Judaism and the Christian Predicament (Judaizm a Kłopot Chrześcijan; Alfred A. Knopf: New York 1967 s. 59):  Nierzadko chrześcijanie i czasem Żydzi, wierzą, że judaizm jest religią Hebrajskiej Biblii. Jest to percepcja oczywiście błędna. Prezydent Narodowego Żydowskiego Serwisu Informacyjnego, rabin Moshe Maggal pisał (21.8.1961) o : wielkiej różnicy między religiami żydowską a chrześcijańską: Uważamy je za tak różne, iż wzajemnie się wykluczają […] nie ma czegoś nazywanego religią judeo-chrześcijańską. Nie ma żadnego podobieństwa między tymi dwoma (American Jews; Żydzi Amerykańscy; Random House: New York 1968). Maggal zgadza się z rabinem Richardem Israelem, który powiedział na sympozjum zorganizowanym przez żydowski periodyk Commentary: Pogrzebaliśmy [Boga] po cichu, w środku nocy. Rabin Sherwin Wine: cała koncepcja Boga jest przedawniona, judaizm może funkcjonować znakomicie bez niej.

Konflikt Talmudu z Biblią ilustruje istnienie zapoczątkowanej przez Anana Ben Dawida z Basry (Mezopotamia 754-775 r.) sekty Karamitów, która doświadczyła od ortodoksyjnego rabinatu najsroższych w historii prześladowań za wierność Torze. Wg Nowej encyklopedii powszechnej PWN (Wydawnictwo Naukowe PWN: Warszawa1997), karaici pochodzenia chazarskiego zamieszkiwali Krym, skąd część migrowała w XIV w. na Litwę i Ruś. Stamtąd wzięli się w płn.-wsch. Polsce i zach. Białorusi. Karamici semiccy z głównym ośrodkiem w Kairze wyemigrowali do Izraela po 1957 r. W Polsce pozostała garstka w Karaimskim Związku Wyznaniowym. Karaimici odrzucają rabiniczne dodatki do Tanachy, np. Misznę, ponieważ cytuje ona różne opinie jedną z drugiej, bez wskazania prawdy. Tylko jedna opinia może zawierać prawdę ustnego Prawa Mojżeszowego, więc dlaczego Miszna nie mówi jedynie w jego imieniu? – pytają Karamici. Tanacha nawet nie wspomina o Misznie, np. Księga Wyjścia (24:12) mówi tylko o pisanym prawie przygotowanym dla Mojżesza. Miszna i Talmud odzwierciedlają kulturę II-V w. i nie zawierają biblijnych wyrażeń np. I rzekł Pan do Mojżesza. Mędrcy karamiccy napisali kilkaset książek interpretacji Tory i rozwinięcia ich w halachę. Sprzeciw talmudyzmowi wynika więc z ich przekonania o wyniesieniu pism rabinicznych ponad Torę.

W Izraelu Talmud ma status nadrzędny nad Biblią, czemu dowodzi przypadek czarnoskórych Żydów etiopskich. Ich religia jest o wiele starsza niż Talmud, więc go nie znają. New York Times (29.9.1994): Problem w tym, że etiopska tradycja żydowska nie wychodzi poza Biblię czy Torę. Etiopczycy nigdy nie poznali późniejszego Talmudu ani innych komentarzy – podstaw nowszych tradycji. Żydzi etiopscy są dyskryminowani w Izraelu z powodu braku talmudycznej tradycji. Syjoniści zabraniają im zatrudnienia przy nadawaniu stanu małżeństwa, pogrzebach i na in. stanowiskach rządowych.

Spotkałem jednego z nich, stróża kolejki wyciągowej na Górę Kwarantania k. Jericho, domniemanego miejsca kuszenia Chrystusa przez szatana. Jadąc głośnym mopedem po stromej skalnej ścieżce, Etiopczyk czarniejszy niż noc zbudził mnie w namiocie, który rozbiłem na terenie stacji, bo pobliski grecki prawosławny monastyr Kuszenia Jezusa zamykają na noc. Popijając herbatę, przegadaliśmy kilka godzin w jednej z pieczar na terenie stacji. Nie czuł się zadomowiony w Izraelu, mówił jak robotnik przyjezdny. Był niezmiernie dumny ze swych dzieci, z syna wyróżnionego stypendium króla Jordanii na prestiżowej uczelni zachodniej. Niby starożytny ewangelista, prowadził kiedyś dalekobieżne ciężarówki do Europy, był w Berlinie. To tylko 150 km od Szczecina, mojego miasta w Polsce – powiedziałem.

Uważany za jednego z najbardziej wpływowych rabinów XX w., Joseph Soloveitchik jest niekwestionowanym przywódcą judaizmu ortodoksyjnego i czołowym autorytetem światowym w żydowskim prawie religijnym (halacha). Wykształcił i wyświęcił ponad 2 tys. rabinów, całe pokolenie żydowskich przywódców. Reporter religijny NYT (10.4.1993) Ari Goldman podał podstawę autorytetu rabina: pochodzi z długiej linii znakomitych badaczy Talmudu […] Do wczesnych lat 20-tych poświęcił się niemal wyłącznie studiom Talmudu […] Dołączył do Teologicznego Seminarium Elchanan przy Uniwersytecie Jesziwa, gdzie pozostał wybitnym nauczycielem Talmudu […] Otrzymał tytuł profesora Talmudu. Goldman nie wspomniał o znajomości Biblii jako podstawy autorytetu Soloveitchika, którego kwalifikacje polegają na biegłości w Talmudzie, a inne studia są drugorzędne. Brytyjski Jewish Chronicle (26.3.1993): w jesziwach Żydzi poświęcają się Talmudowi, wykluczając wszystko inne. Jesziwa to talmudyczna szkoła.

Rabini nakazują Żydom przestrzegać Talmud ponad Biblię (Nakazy rabinów są ważniejsze niż przykazania Bibli), pod karą piekielnego gotowania w ekskremencie za nieposłuszeństwo (Talmud, Erubin 21b). Bóg sam przyznał, że rabin może pokonać Boga w debacie (Baba Mezia 59b) i żaden rabin nie pójdzie do piekła (Chagiga 27a), Nieposłuszeństwo rabinom jest gorsze od złoczyństwa (Moed Katan 17a). Talmud uczy mitu, że Bóg radzi się rabinów na Ziemi ws. problemów w Niebie, a Żydzi mają u Niego specjalne względy, np. – Niebo i Ziemię stworzono dla dobra wyłącznie Żydów (Wajidra Raba 36). Żydzi mają godność, jakiej nawet nie może mieć anioł (Chullin 91b). Pomimo swych grzechów, Żyd jest dobry w oczach Boga (Chagiga 15b).

Zabiwszy Boga, Żydzi mianowali siebie samych w Jego miejsce. Żyd jest Bogiem żywym, wcieleniem Boga – niebiańskim człowiekiem. Inni ludzie to ziemska, gorsza rasa; istnieje tylko po to, żeby służyć Żydowi. Są nasieniem bydła – czytamy w Kabale. Czy „policja“ ADL Bnai Brith ścigająca rasistowskich supremacjonistów za antysemityzm, ksenofobię i szerzenie nienawiści przeczesała księgi judaizmu równie skrupulatnie jak chrześcijańskie?

Rabini nadużywają swego autorytetu w polityce – co potępia się u kleru chrześcijańskiego. Kiedy potrzeba było wzmocnić apele o eliminację Iranu z ONZ, 17 rabinów, 4 studentów rabinicznych i działacz żydowski protestowali przed gmachem ONZ w Nowym Jorku, trafiając do aresztu na 5 godzin (IsraelNN 18.4.2007). Jako pretekst grupa użyła wyświechtane oskarżenie prezydenta Iranu, Ahmadinedżada, o zamiar wymazania Izraela z mapy, co rzekomo powiedział podczas teherańskiej konferencji Świat Bez Syjonizmu (25.10.2005). Wierne tłumaczenie jest: Imam [Khomeini] powiedział, że reżim okupujący Jerozolimę musi zniknąć ze stron dziejów. To zdanie jest bardzo mądre (np. http://ahmedismailibrahim.wordpress.com/2007/03/02/ahmedinejad-misquoted-mistranslated/). Od tego czasu judeocentryczna propaganda cytuje fałszywe tłumaczenie przy każdej okazji. Zrozumiałe było zamieszanie w 2005 r., gdyż mylne tłumaczenie podała agencja prasowa Iranu. Jednak po oficjalnym wyjaśnienu przez rząd Iranu, syjonistyczne media podtrzymują kłamstwo.

Po wypuszczeniu z aresztu, do którego się zaprosili niewątpliwie w celu medialnym, rabini nawoływali Żydów amerykańskich do masowego marszu na Waszyngton z udziałem setek tysięcy […] Nawołujemy wszystkich rabinów i kler innych wiar, żeby dołączyli w akcie społecznego nieposłuszeństwa i domagali się wydalenia Iranu z ONZ […] nasze ciągłe działania muszą wywrzeć znaczny wpływ, który spowoduje zmianę na całym świecie. Rabini nie omieszkali nawiązać do holokaustianizmu: W tygodniu Pamięci Holocaustu, my, przywódcy naszych społeczności staniemy razem i pokażemy światu, że nie tolerujemy gróźb Iranu pod adresem Państwa żydowskiego ani nie pogodzimy się z jego unikaniem traktatów nuklearnych bez wydalenia go z ONZ. Nawoływanie przeciw narodowi pod fałszywem pretekstem to nawoływanie do nienawiści. Izrael jest jedynym państwem na Bliskim Wschodzie, które posiada broń atomową i omija traktaty nuklerane. Próbując podperzeć się autorytetem rabinicznym, grupa rabinów usunęła wątpliwości co do szczerości judeocentrycznych pociągnięć. W grudniu 2007 r., kiedy Bush napierał na przygotowanie ataku na Iran, 16 agencji służb specjalnych i armii USA zaskoczyły wszystkich we wspólnym raporcie, że Iran zawiesił wojskowy program nuklearny od conajmniej 2003 r.

Religijny fanatyzm

Talmud babiloński cytuje rabina Simona ben Johaia z II w., jednego z największych rabinów judaizmu i autora Kabały: Nawet najlepsi nie-Żydzi wszyscy powinni być zabici (Jewish Encyclopedia Funk and Wagnalls 1907 s. 617). Każdego roku w święto Purim, Izraelczycy idą na pielgrzymkę do grobu ben Johaia (Jewish Press 9.6.1989). W święto Purim w 1994 r. oficer armii Izraela i ortodoksyjny Żyd z Brooklynu, Baruch Goldstein zmasakrował 40 palestyńskich cywilów, w tym dzieci, gdy klęczeli w modlitwie w meczecie. Był uczniem rabina Meira Kahane, który powiedział CBS News, że Talmud uczy, iż Arabowie to psy. Profesor Ehud Sprinzak na Uniwersytecie Jerozolimskim określił filozofię Kahane i Goldsteina: Oni wierzą, że popełniają przemoc przeciw gojom, po hebrajsku nie-Żydom (New York Daily News 26.2.1994). (Goje to nie-Żydzi wszelkiego koloru, wyznania, narodowości.) Podobnie wypowiadali się rabin Yitzhak Ginsburg (Musimy przyznać, że krew żydowska to nie to samo co krew goja – New York Times 6.6.1989) i rabin Yaacov Perrin (Milion Arabów nie jest wart żydowskiego paznokcia – New York Daily News 28.2.1994).

Shahak wnioskuje: nie ma już wątpliwości, że najokropniejsze akty ciemiężnicze na Zachodnim Wybrzeżu [w Palestynie] motywuje żydowski fanatyzm religijny. Szahak cytuje oficjalną egzortę naczelnego kapelana armii Izraela: Gdy nasze siły napotkają cywilów w czasie wojny, podczas ścigania lub w obławie i jeśli nie ma pewności, że są niezdolni zaszkodzić naszym siłom, to zgodnie z Halachą mogą, a nawet muszą być zabici […] W żadnym wypadku nie można wierzyć Arabowi, nawet jeśli robi wrażenie cywilizowanego […] gdy nasze siły nacierają na wroga, mają one pozwolenie, a nawet nakaz Halachy, żeby zabijać nawet […] cywilów wyglądających na dobrych. Urodzony w Polsce, Szahak był profesorem Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie. Za obronę praw prześladowanych Palestyńczyków, judeocentrycy okrzyknęli go antysemitą, kłamcą i oszustem. Na Szahaka powołuje się m.in. słynny niezależny reporter, Robert Fisk (Independent 3.12.1997).

Judaizm i Talmud motywowały bolszewizm: tyle jest w samym fakcie bolszewizmu, w faktach, że tak wielu Żydów jest bolszewikami, a ideały bolszewizmu zgadzają się z najwspanialszymi ideałami judaizmu – pisała wiodąca w USA żydowska gazeta Jewish Chronicle (4.4.1918). Gazeta American Hebrew pisała w 1920 r.: Co wydarzyło się w Rosji, stanie się rzeczywistością na całym świecie, dzięki tym samym żydowskim umysłowym i fizycznym siłom. Żydowski pisarz Oscar Levy w przedmowie do książki The World Significance of the Russian Revolution (Światowe Znaczenie Rewolucji Rosyjskiej): Niemal nie ma wydarzenia w historii Europy, które nie wywodziłoby się od Żydów. My, dzisiejsi Żydzi nie jesteśmy nikim innym niż uwodzicielami świata, jego niszczycielami, podpalaczami, rewolucjonistami. To też nie był ewenement. W 1881 r. rzecznik żydowski Goldwin Smith, profesor historii Uniwersytetu w Oksfordzie powiedział z dumą: My Żydzi uważmy swą rasę za wyższą niż ludzka i cieszymy się nie tyle na ostateczną unię z innymi rasami, co na nasz tryumf nad nimi.

W 1858 r. naczelny rabin Europy oświadczył: Wojny są żniwami Żydów, bo wybijamy przy tym chrześcijan i zbieramy ich złoto. Zabiliśmy już ich sto milionów, a końca jeszcze nie ma! Było to przed wojną domową chrześcijan przeciw chrześcijanom w Ameryce, bolszewickim zniszczeniem Rosjan i przed bratobójczymi wojnami światowymi. Samuel Roth (1893-1974), pisarz skazany w USA za rozpowszechnianie pornografii, oświadczył drugiemu Żydowi: Przyszliśmy do świata udając ucieczkę przed prześladowaniami, a ze wszystkich żałosnych annałów człowieka jesteśmy najbardziej morderczymi prześladowcami.

Judeocentrycy byli przykrzy dla otoczenia także podczas pokoju. Żydowski historyk Heinrich Graetz należał do myślicieli potępiających powszechną wśród rabinów na ziemiach polskich tradycję kabalistyczną. Żydowska mniejszość w Polsce miała nadaną przez króla Bolesława Pobożnego w 1264 r. autonomię, w ramach której Żydzi rządzili się wg prawa talmudycznego. Graetz dowodził, że narzucone przez rabinów postępowanie szkodzi mniejszości żydowskiej wśród chrześcijan – przekręcanie faktów, chytre mamienie ludzi, szukanie przyjemności i poczucia wyższości z udanych oszustw stoją w konflikcie z rzetelnością i prawością. Pisał m.in.: Tłum przyswoił sobie tę krętą dialektykę szkół talmudycznych i posługiwał się nią do wyprowadzenia w pole mniej sprytnych osobników. Co prawda, trudno było zażyć z mańki kutych na cztery nogi współwyznawców, ale świat nieżydowski, z którym obcowali, poczuł ku swojej szkodzie tę przewagę pomysłowego ducha Żydów polskich.

Editio Princeps dzieł wszystkich Kodeksu Prawa Talmudycznego oraz Miszne Tory Majmonidesa są pełne nie tylko najbardziej obraźliwych nauk przeciw wszystkim nie-Żydom, lecz także dobitnych ataków na chrześcijaństwo i Jezusa (po imieniu którego autor dodaje pobożnie „Niech zginie imię nikczemnika“) – pisze Szahak. Imię Jezus w hebrajskim interpretowano jako akronim od klątwy „niech jego imię i pamięć jego będą wymazane“, której używa się w najbardziej skrajnych obelgach – dodaje Szahak. Napotkał on w pracach Żydów ortodoksyjnych, (np. grupy Neturei Karta, dzięki którym dowiadujemy się o udziale elit syjonistów w Szoa) wyrażenie jezusowy Herzl w znaczeniu przeklęty Herzl (czołowy syjonista XIX/XX w.).

Szahak znalazł jezusowy Nasser i jezusowy Arafat w religijnych pismach syjonistów. Żyd, który przyjął chrześcijaństwo i poświęcił całe swoje życie i fortunę na zdemaskowanie Talmudu, dr Benjamin Freedman pisał: Od urodzenia Jezusa […] nie zanotowano bardziej zjadliwgo, podłego i oszczerczego bluźnierstwa przeciw Jezusowi i chrześcijaństwu niż mamy w 63 tomach Talmudu, które lżą Chrystusowi i chrześcijanom w języku niewiarygodnie wstrętnym, plugawym, nieprzyzwoitym, sprośnym i nikczemnym. Podobną opinię wystawił b. rabin Drach, który przyjął chrzest: Talmud zawiera mnóstwo wymyślonych, absurdalnych przesad, oburzających nieprzyzwoitości, a ponad wszystko okropne bluźnierstwa przeciw wszystkiemu, co reprezentuje chrześcijaństwo (De l’Harmonie entre Paris 1844 tom 1 s. 163-164). Kiedy w 1923 r. żydowski badacz przetłumaczył Talmud na węgierski, rząd oskarżył go o pornografię i korupcję moralności publicznej. Węgierski sąd orzekł: Okropności zawarte w tłumaczeniu przez Alfreda Luzsenzsky znajdują się bez wyjątku w Talmudzie. Jego tłumaczenie jest dokładne, ponieważ oddaje ustępy, które są tekstem Talmudu, w ich właściwym znaczeniu.

Dla rabina Morrisa Kertzera, dyrektora ds. międzyreligijnych Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego, Talmud to podręcznik używany w szkoleniu rabinów oraz podstawa żydowskiego prawa religijnego (Look Magazine 17.6.1952). Wg Talmudu, Jezusa skazał na śmierć prawidłowy sąd rabiniczny za bałwochwalstwo, namawianie innych to tegoż i obrazę rabinatu. Pisząc o egzekucji Jezusa, źródła talmudyczne nie kryją zadowolenia z odpowiedzialności za ten czyn i nie wspomną nawet udziału Rzymian. Jeszcze gorsze są popularne przekazy, brane niemniej jednak dość poważnie, np. notoryczny Toldot Jeszu, bo obok ww. zbrodni oskarżają Go o czarną magię. Sama nazwa Jezus kojarzyła się i nadal kojarzy Żydom ze wstrętnościami. Ww. Maccoby pisze w swej książce: Talmud zawiera szereg dosadnych wzmianek o Jezusie […] na pewno nie pochlebnych. Michael Hoffman cytuje wstrętne obelgi w Talmudzie pod adresem Bogurodzicy (Sanhedrin 106a, Szabat 104b notka 2), Jezusa (Gitin 57a, Sanhedrin 43a, Sanhedrin 106) oraz Ich obojga (Kala 51a).

W Talmudzie, Abhoda Zara 20a zabrania nawet chwalenia chrześcijan, żeby nie wyszło, jak dobry jest goj. Ale to nic przy nakazach zabijania, bo chrześcijanie to bałwochwalcy (Hilhot Mahalot) i grzeszą czcząc Jezusa Chrystusa (Hilhot Melahim), więc nawet nie wspomnij Boga chrześcijan (Hilhot Akum V 12). Zabijanie chrześcijan i kadzidło jednakowo cieszą Boga (Sefer Or Israel 177b), a po zburzeniu Świątyni Jerozolimskiej jedyną niezbędną ofiarą jest ich eksterminacja (Zohar III 227b). Zohar (I 25a): Jeśli nie ma ryzyka nakrycia, trzeba niszczyć chrześcijan. Żyd przelewający krew chrześcijan składa ofiarę Bogu (Alkut Simoni 245c), a ich eksterminacja to niezbędna ofiara (Zohar (II 43a). Nie zapobiegaj śmierci chrześcijan (Czoszen Ham 425. 5), niech umrą (Hilhot Akum X 1).

Talmud zdemaskowany

Morderców oczekuje wysokie miejsce w niebie (Zohar I 38b i 39a) i nie wolno zaprzestać tępienia gojów, zostawić ich w spokoju ani im ulec (Hilhot Akum X I). W judaizmie Rzym znaczy chrześcijaństwo: ze zniszczeniem skorumpowanego Rzymu, zbawienie i wolność przyjdą do Wybranego Narodu Boga (Synag. Jud. X 212). Iore Dea (158. 1), Aboda Zara (26b Tos) i Szulhan Aruk nakazują zabijać nawet dobrych gojów. Keritut (6b. 78) i Baba Mezia 114 nazywają ludźmi Żydów, ale nie chrześcijan, czy gojów, którzy są bestiami. Makot 7b uniewinnia mordercę chrześcijanina. Przyrost naturalny chrześcijan trzeba znacznie zmniejszyć (Sohar II 64b).

Judaizm urągająco przekręca wyrażenia odnośnie chrześcijan. Ewangelia to Księgi Bezeceństwa, Sakramenty – Ofiary Gnojowe, a chrześcijanka pracująca dla Żydów w sabat – sabatowy brud. Święci to zniewieścieli lub wróżki, a święte to dziwki. Niedziela to dzień niedoli, Boże Narodzenie – eksterminacja, Wielkanoc – ścinanie lub szubienica. Kościół to dom próżności, dom Zła, w którym trzeba niszczyć bałwany lub nazywać je pogardliwie (Iore Dea 146. 15). Szabat 116a nakazuje palić książki chrześcijan. Tę zbrodnię nienawiści, ściganą przez ADL w przypadku profanacji symboli judaizmu, popełniły rzesze uczniów w Or Yehuda k. Tel Awiwu (20.5.2008), kiedy w odpowiedzi na apel burmistrza, Uzi Aharona, spaliły egzemplarze Nowego Testamentu podarowane Żydom etiopskim miasta przez misjonarzy. Aharon powiedział Associated Press: Na pewno nie potępiam palenia książeczek, a w wywiadzie radiowym nazwał zbrodnię wyrzucaniem zła spośród nas.

Niszcząc chrześcijaństwo, Żyd ma chronić tajemnice judaizmu. Iore Dea (157. 2 Hag) zezwala podstępnie udawać wyznanie chrześcijańskie. Zohar (I 25b): Żyd sprzyjający chrześcijanom nigdy nie powstanie z martwych. Goj, który zagląda do Talmudu i Żyd, który mu w tym pomaga, zasługują na śmierć (Sanhedrin 59a i Abhoda Zara 8‑6). Żyd ma złożyć fałszywą przysięgę, kiedy goj zapyta, czy Talmud zawiera coś przeciw niemu (Szaalot-Utszabot Jore Dia 17). Jeśli Żyd musi wyjaśnić coś z ksiąg rabinicznych, może złożyć jedynie fałszywe wyjaśnienie, pod karą śmierci (Livore David 37). Wolno zabić Żyda-donosiciela, nawet zanim doniesie (Szulczan Aruk Czoszen Ham 388). Żydzi mają ukrywać swą nienawiść do chrześcijan (Iore Dea 148. 12 H) i jednoczyć się w niszczeniu zdrajców wśród siebie (Czoszen Ham 338. 16).

Modlitwa Kol Nidre, odmawiana trzykrotnie za rabinami przez stojącą kongregację tuż przed ceremonią Dnia Pokuty, najuroczystszego święta Żydów, koduje talmudyczne unieważnienie z góry umów, przysięg, obietnic czy zobowiązań Żyda (Szulczan Aruk Edit I 136). Nedarim 23a‑23b poucza, że unieważnienie pokrywa jeden rok aż do następnego Dnia Pokuty, a prawo do niego nie zostało opublikowane. Universal Jewish Encyclopedia (tom VI s. 441) wyjaśnia, że Kol Nidre mimo okoliczności jej składania nie ma wartości duchowej.

Żyd ma codzień modlić się, Dzięki Boże, że nie stworzyłeś mnie gojem, kobietą albo niewolnikiem (Menahot 43b-44a). Kiedy przyjdzie Mesjasz, każdy Żyd będzie miał 2800 niewolników (Simeon Hadarsen 56 D). Jahwe stworzył gojów w ludzkiej formie, żeby Żydowi musiały służyć zwierzęta. Tak więc goj jest zwierzęciem w ludzkiej postaci, skazanym na służbę Żydowi dzień i noc (Midrasz Talpiot 225). Trzeba zabić goja za uderzenie Żyda (Sanhedrin 58b). Abhoda Zara 22a: Nie zadawaj się z gojami, bo rozlewają krew. Abhoda Zara 15b i 22a-22b: Goje mają stosunki seksualne ze zwierzętami. Iore Dea 198. 48: Żydówka spotykająca chrześcijanina plugawi się. Goje – jak krowy i osły (Zohar II. 64b) oraz bestie (Ketubot 110b), a stosunek seksualny z chrześcijaninem – jak z bestią (Sanhedrin 74b Tos). Potomstwo gojów to zwierzęta (Jebamot 98a i Ketubot 3b), a nieżywy chrześcijanin – jak utracona krowa czy osioł (Iore Dea 337. 1). Dziewczynki nieżydowskie od urodzenia są  nieczyste (Abodah Zara 36b).

Ortodoksyjny Żyd nie musi być uczciwy, jeśli to korzystne dla niego lub Żydostwa, bo oszukiwanie gojów raduje Boga (Szulczan Aruk Orak Czaim 539). Baba Batra (54b): Goje są poza ochroną prawa i Bóg wystawił ich pieniądze dla Izraela (Baba Kama 37b). Cała własność gojów należy do Żydów (Szulczan Aruk Czoszen Ham 348), lecz gojowi nie wolno kraść, rabować, brać niewolnic itp.  – ani od innego goja ani od Żyda (Tosefta, Abhoda Zara VIII 5). Natomiast Żyd może to wszystko robić gojom. Żydowi wolno oszukiwać ich (Iore Dea 157. 2 H), niepłacić za pracę (Sanhedrin 57a) oraz zatrzymać nadpłatę, uzyskaną z pomyłki goja jak i znalezioną jego własność (Czoszen Ham 226. 1 i 193. 7). Kala (1b. 18): Żyd może kłamać i krzywoprzysięgać, by podejść goja, nawet wykrętami (Szabout Hag 6b i Baba Kama 113a). Baba Kama 113b: Imienia Boga nie profanuje Żyd, kłamiąc chrześcijanom. Żyd zawsze musi próbować oszukać chrześcijan (Zohar I 160a), a jeśli go nie nakryją, dodawać do sumy rachunku (Szulczan Aruk Czoszen Ham 348). Bóg nie oszczędzi Żyda, który wydaje swą córkę za starca, wybiera żonę dla swego niemowlęcia lub zwraca znalezioną rzecz gojowi (Sanhedrin 76a).

Pogarda dla gojów łączy się z pogardą dla pracy na roli. Jebamot 63a głosi, że rolnictwo jest najniższym z zajęć. To by tłumaczyło historyczną niechęć Żydów do zajmowania się produkcją żywności. W Izraelu widziałem hektary za hektarami wspaniałych hodowli namiotowych i pól – wszędzie drobni robotnicy z Azji, w chustach chroniących od żaru i kurzu. W Europie XVII w.  wieśniacy doświadczyli talmudycznych przykazań; znienawidzili nadzorców żydowskich w pasożytniczej służbie magnatom ziemskim i powstali – nie z antysemityzmu, tylko wskutek nienawiści Żydów do rolnych sług. Pogromy Chmielnickiego w XVII w. (przykład polskiego antysemityzmu wg żydowskich polonofobów) nie były ani polskie ani wymierzone tylko w Żydów. Kozak Chmielnicki dążył do utworzenia państwa kozackiego, popierając okrucieństwa tak na Żydach jak i na katolikach. Jego zwycięstwa nad Polakami skłoniły robotników rolnych na Ukrainie do zabójstw także polskiej szlachty, ziemian i jezuitów.

Podobnie zboczone są przykazania Talmudu o zachowaniach seksualnych. Nadarine 20 B i Szulhan Aruk Czoszen Ham 348: Żyd może robić z nie-Żydówką, co zechce; może ją potraktować jak kawał mięsa. Sanhedrin 54b, Sanhedrin 55b i Ketubot 11b zezwalają na małżeństwo i pożycie seksualne z trzyletnią dziewczynką i pedofilię. Stąd ogrom przypadków tego rodzaju, o które propaganda jot stale oskarża kler katolicki.

Na początku l. 1960-tych podczas rebelii hippisowskiej amerykańskie media zaczęły lansować dragi, pornografię i model wolnej miłości, przyczyniając się do powstania pokolenia seksualnych libertynów. Po kilku latach, media pchnęły rewolucję seksualną w stadium homoseksualizmu. Pedofilia (seks z chłopcami i dziewczynkami oraz dziecięca pornografia) jest najnowszą ukrytą obsesją, która ogarnia Amerykę i świat – pisał w 2006 r. katolicki ks. Ted Pike. Ostrzegł on Amerykanów w 2005 r., kiedy senator Edward Kennedy porzucił swe poparcie dla lobby homoseksualizmu na korzyść lobby pedofilii.

Talmud a pedofilia

Wg ks. Pike, który porusza temat w książce Israel: Our Duty, Our Dilemma (Izrael: Nasz Obowiązek, Nasz Dylemat), stadium pedofilii ma podstawę w Talmudzie. Obszerne urywki Talmudu sankcjonują pedofilię, mimo że Talmud charakteryzują zaciekłe rabiniczne dyskusje i rozdzielanie włosa w nieskończoność: nie ma nawet sugestii niezgody ws. przeważającej opinii (wyrażonej w wielu jasnych urywkach), że pedofilia jest nie tylko normalna lecz również zakonna! […] Nawet tłumacze Talmudu wersji Sancino z 1936 r. nie śmieli opatrzyć tekstu sugestią najmniejszej krytyki, komentując jedynie: Oczywiście wtedy małżeństwa zawierano o wiele wcześniej niż obecnie (Sanhedrin 76a). Przypis 5 w Sanhedrin 60b odrzuca prawo rabina Zery (w Jebamot 60b s. 404) do niezgody: Jak mogliby [rabini], wbrew opartej na zakonie opinii Rabina Simeona ben Johaia, zabronić małżeństwa małej prozelitki.

Pike zauważył sprzeczność moralną: Jeśli Żydzi chcą czcić nadzmysłową mądrość i moralny kompas faryzeuszy i ich Talmudu, muszą też zaakceptować prawo swych największych starożytnych mędrców do gwałtu na dzieciach. Do dziś żaden synod judaizmu nie odrzucił ich ohydnej praktyki. To samo można powiedzieć o innych nieprawościach Talmudu.

Ww. rabin ben Johai, cieszący się większym autorytetem wśród wierzących Żydów niż Mojżesz, usankcjonował pedofilię, zezwalając na stosunki seksualne z dziewczynkami: Prozelitka [nowo nawrócona] w wieku poniżej 3 lat i 1 dnia ma pozwolenie wyjść za mąż za kapłana (Jebamot 60b s. 402). Następni rabini ustanowili to halachą (Jebamot 60b s. 403). Talmud zezwala rabinom poślubić dziewczynkę w wieku 3 lata i 1 dzień przez akt gwałtu. Wg Sanhedrin 55b, 69a-69b oraz notki 11 w Jebamot 60b, można ją poślubić spółkowaniem, a jeśli brat jej zmarłego męża spółkuje z nią, poślubił ją. Jebamot 57b mówi, że można ją zaręczyć spółkowaniem. Przykład kapłana Finehasa, który poślubił 3-letnią dziewicę, Talmud podaje jako dowód, że takie dzieci nadają się do współżycia (Jebamot 60b).

Talmud uczy odwrotnej logiki odnośnie chłopców: dojrzała kobieta może zgwałcić 8-latka, bo nie jest to akt seksualny, więc nie rzuca winy na kobietę, bo chłopiec nie jest mężczyzną. Definicja dojrzałości seksualnej chłopca po 9-tym roku życia (Sanhedrin 55a) zdejmuje moralną i prawną odpowiedzialność z gwałcicielki syna w wieku poniżej 8 lat; Sanhedrin 69b zezwala rabinowi poślubić ją: Wszyscy zgadzają się, że połączenie z chłopcem w wieku od 9 lat i 1 dnia jest prawdziwe, a połączenie z chłopcem poniżej 8 lat nie jest (Sanhedrin 69b). Przypis 1 do Ketubot 11b: stosunku małego chłopca nie uważa się za akt seksualny. Sanhedrin 55b dodaje: Chłopiec w wieku 9 lat i 1 dzień, który żyje z żoną swego zmarłego brata, nabywa ją (jako żonę). Talmud uczy, że kobieta może poślubić 9-letniego chłopca i mieć z nim seks.

Przypisy 3 i 5 w Sanhedrin 55a definiują wiek gotowości do małżeństwa chłopca 9 lat, a dziewczynki 3 lata. Faryzeusze znali traumę dziewczynek upokarzanych seksualnie. Żeby utrudnić zadośćuczynienie, ofiara musiała udowodnić oddanie judaizmowi i miała tylko godzinę na skargę, dokładnie w dniu osiągnięcia dorosłości, pisze Pike. Nawet godzina spóźnienia odbiera prawo do skargi (Ketubot 11a). Talmud broni tych surowych reguł jako konieczności, bo nieletnia małżonka mogłaby zbuntować się przeciw judaizmowi i wydać odszkodowanie już jako nie-Żydówka, a na takie bluźnierstwo rabini nie mogą pozwolić. Nawet gdyby jakiejś kobiecie udało się spełnić warunki skargi, nie miała szansy z rabinami; Kiedy dorosły mężczyzna ma stosunek z małą dziewczynką, to jest nic, bo jeśli ona ma mniej niż 3 lata i 1 dzień, to tak, jakby ktoś włożył palec do oka, tj. jak wyjaśnia przypis łzy napływają do oka raz po raz, tak samo dziewictwo powraca do małej dziewczynki w wieku poniżej 3 lat (Ketubot 11b).

Talmud deklaruje niewinność ofiar pedofilii obu płci, a apologeci przytaczają to jako dowód jego zadziwiającego moralnego zaawansowania, kontrastującego z prymitywnymi społeczeństwami, które ukamieniowałyby i dziecko i dorosłego sprawcę. Apologeci twierdzą, że akceptacja pedofilii ma w Talmudzie rytualną i duchową konotację i dziś nie praktykuje się zwyczajów rabinów sprzed 1800 lat. Pike neguje to: naprawdę rabini dla własnej ochrony chcieli koniecznie udowodnić niewinność obu stron pedofilii – dziecka a jeszcze bardziej pedofila. Odebrali chłopcu prawo „rzucenia winy“ na napastnika, a od dziewczynki domagali się współudziału w seksie. Tym sposobem odmówiwszy dziecku znaczącego moralnego czy prawnego zadośćuczynienia, Talmud odsłania, po czyjej jest stronie: rabina-gwałciciela. Sanhedrin 76b błogosławi ojca, który żeni swe dzieci zanim osiągną pokwitanie, a wyklina tego, który czeka dłużej. Niewydanie zamąż córki zanim będzie miała 12 i pół roku jest tak potępione, jak zwrot rzeczy zgubionej przez nie-Żyda, za co Bóg nie oszczędzi winnego

Ultraortodoksyjna społeczność haredyjczycy wzięła się za pedofilię, donosi żydowski Forward (2.10.2008): Po latach uciszania kwestii pedofilii wśród ultraotodoksyjnych Żydów, przywódcy tej społeczności wystąpili publicznie […] poniżanie seksualne dzieci wypłynęło […] w głośnych przypadkach Yehudy Kolko i Avrohoma Mondrowitza. Kolko oskarżono o kilka przypadków w l. 2006-2007, ale nie trafił do więzienia. Mondrowitza oskarżono o 5 przypadków pederastii i 6 poniżenia seksualnego w 1985 r., ale znalazł azyl w Izraelu. Przywódca zboru w Brooklynie, Dov Hikind dowodził w Forward, że społeczność ultraortodoksyjna stała się ostoją pedofilów. Ludzie nie skarżą, skoro Talmud, największe objawienie Boga przez faryzeuszy i ich sąd Sanhedryn, mówi, iż pedofilia nie jest złem. Rabini odpowiednio radzą rodzicom i poszkodowanym dzieciom, pisze Forward. Ujawnianie przypadków pedofilii jest u ultraortodoksów zbrodnią o wiele większą niż popełnianie jej; przywódcy zboru nie mogą oskarżać przeciw halasze. Hikind przyjął lawinę  ludzi ze skargami na pedofilów, chce działać: W sierpniu wyznaczono rabina Benziona Twerskiego, psychologa i szanowanego członka zboru, na przewodniczącego grupy działania, ale zrezygnował doznawszy przytłaczającej presji i zastraszania.

Po latach terapii i próbie samobójstwa, Szaija Brizel napisał książkę (Milczenie Ultraortodoksów) o zboczeniach swego ojca, Jakowa Icka Brizela, oddanego chasyda z miasta Bnei Brak, największego skupiska haredejczyków w Izraelu (Haaretz 1.2.2000). Brizelowie są potomkami założycieli tej sekty. Jakow wykorzystywał seksualnie chłopców, których uczył w jesziwie oraz miał stosunki z mężczyznami. Nieznajomi ultraortodoksyjni mężczyźni dotykali prywatnych części Szaija w synagodze i w jesziwie, widocznie zakładając, że chłopiec odziedziczył zboczenie. Gdy zaprotestował, sprawę wyciszono. Najwyżsi rabini nic nie zrobili. Miejscowy rabin Landau i mędrzec od halachy Hausner wiedzieli, a milczeli. Dyrektor jesziwy nie doniósł na policję, ale przyznał Szaiji rację przed publikacją książki: Z kilkoma rabinami […] byliśmy zajęci wyciszaniem sprawy […] żeby jej nie opublikowano. Rabin chasydzki w mieście Kirjat Gat przyjął Jakowa do grona swych zwolenników, choć wiedział o jego zboczeniach.

Z braku władzy odwoławczej u ultraortodoksów, niektórzy chłopcy skarżyli się swym ojcom w listach. Ukrywszy mikrofon, Szaija wypytywał hierarchów i rodzinę, dlaczego ukrywali przestępstwa ojca. Matka przyznała, że kiedy dowiadywała się o tych listach, chciała rozwodu, ale chmary rabinów zjawiały się, żeby czasem nie zepsuła dobrego imienia Brizelów. Mogli pogodzić się z gwałtami jednego ze swoich na nieletnich, ale rozwód był dla nich nie do przyjęcia. Szaija był gotów zrezygnować z publikacji, pod warunkiem, że rodzina poda go do sądu rabinicznego i sprawa wyjdzie na jaw tam. Nikt w rodzinie nie odważył się podjąć wyzwania. Szaija przeprowadził się do innego zboru chasydzkiego, ale po publikacji książki rabin zadeklarował go persona non grata. Ten rabin wylądował tam po eksmisjach z kilku innych zborów, za każdym razem podejrzany o pedofilię na uczniach. W dniu publikacji Szaija spotkał się z dyrektorem jesziwy, rabinem Awrahamem Waznerem: Powiedział mi, że publikacja książki jest milion razy gorsza od uczynków mego ojca.

Czcząc Talmud i Kabałę, haredyjczycy przyciągają Żydów, którzy obawiają się asymilacji. Ich siła w Knesecie rośnie, dominują nowy sąd międzynarodowy Izraela, Sanhedryn. Do 75% mieszkańców niektórych dzielnic Jerozolimy to haredyjczycy. Stanowią większość osadników i władz lokalnych na terenach okupowanych przez Izrael, kontynuując zabór ziemi, scierając się z Arabami, a nawet policją Izraela. Stosując coraz większą przemoc, bezustannie prześladują chrześcijan w środkowym Izraelu i na Zach. Brzegu. Popiera ich bogata sekta lubawiczerów z siedzibą w Nowym Jorku.

Szersze zjawisko

Międzynarodowa żydowska agencja prasowa (JTA 10.1.2007) powróciła po 10 latach do swego śledztwa nt. seksualnych zachowań rabinów. Dochodzenia rozpoczęte ws. przymuszania dorosłych wiernych wykazały bardziej rozpowszechniony problem: Od czasu publikacji pierwotnego dochodzenia, skandal masowej pedofilii wstrząsnął Kościołem Katolickim, podczas gdy społecznosć żydowską uderzyły głośne przypadki nieprzyzwoitości seksualnej rabinów i in. osób duchowej władzy. Trochę dziwi spóźnienie JTA zważywszy ww. przypadek Mondrowitza z 1985 r. Teraz JTA rozpatruje szeroki zakres uczynków, od aktów kryminalnych (gwałt i pedofilia), po zachowanie eksploatacyjne, ale niekoniecznie kryminalne: nękanie seksualne, zdrada i in. formy „uwodzicielskiego” czy przymuszającego zachowania. To ostatnie często wynika z sytuacji radzenia wiernym ws. konwersji lub spraw osobistych, np. kryzysu w małżenstwie. JTA przypomina pedofilię w Kościele Katolickim, lecz nie ma podobieństwa, bo nauki Kościoła ani Biblia nie autoryzują pedofilii ani jej nie bronią.

JTA znalazło największą przeszkodę w zwalczaniu seksualnych przestępstw i wykroczeń rabinów. Psycholog i psychoanalityk z Chicago, Vivian Skolnick nazywa panującą wciaż niechęć ofiar do relacjonowania, plagą milczenia. Ofiary zwykle boją się świadczyć przeciw autorytetom. Do tego postępowanie administracyjne otoczone jest często nadmierną tajnością. Zwolenicy tajności mówią, że przesłuchania i wnioski są niepubliczne przez wzgląd na ofiarę i ochronę imienia nieskazanego jeszcze oskarżonego. Rabinica Rosalind Gold, przewodnicząca komitetu etyki Centralnej Konferencji Rabinów Amerykańskich ruchu reformatorskiego: Niełatwo jest złożyć skargę etyczną. Jest to przerażające. Grożą konsekwencje w zborze i ludzie nie są głupi. Jak większość obserwatorów analiz JTA, rabin Drorah Setel z reformatorskiego zboru w Niagara Falls (stan Nowy Jork) pochwaliła ustanawianie reguł w poszczególnych wyznaniach judaizmu po dziesięcioleciach inercji i negacji. Ale ta autorka tematu rabinicznych wykroczeń seksualnych skrytykowała męsko-rabiniczny szowinizm. Komitety etyki rabinicznej – dbające o wizerunek, świadome odpowiedzialności karnej – są jak lis pilnujący kurnika.

Ks. Pike uważa, że zboczenia nie ograniczają się do głęboko wierzących, ponieważ wiele osobistości w mediach USA wywodzi się z ortodoksyjnych i ultraortodoksyjnych przodków z Polski, Europy Wsch. i Rosji. Choć przeważnie są świecccy lub powierzchownie wierzący, odzwierciedlają ultraortodoksyjną spuściznę niemoralności, którą przekazują ludzkości. Nie można krytykować wszystkich religijnych Żydów za pedofilię, ale haredyjczycy interpretują Talmud dosłownie zamiast duchowo. Faryzejski Talmud jest zasadniczą przeszkodą na drodze do żydowskiego oświecenia i dobrobytu. Ponieważ antychrześcijańska etyka Talmudu wzmacniała żydowskie ambicje rewolucyjne, mesjańskie i globalne, jest ona głównym wrogiem cywilizacji chrześcijańskiej. W demokracjach, talmudyczni zbrodniarze pedofilii trafiają do więzienia, co odzwieciedla moralne potępienie społeczne. A jednak wybitny badacz judaizmu, Dagobert Runes, który zna urywki Talmudu nt. pedofilii, pisze: Nie ma żadnej prawdy w chrześcijańskich i in. krytykach faryzeuszy, którzy reprezentowali najlepsze tradycje swoich ludzi i ludzkiej moralności (Concise Dictionary of Judaism New York 1959).

Mędzywyznaniowa grupa Awareness Center w USA traktuje wykroczenia seksualne rabinów i świeckich aktywistów jako problem do wspólnego rozwiązania przez wszystkie wyznania judaizmu: Musimy wziąć się za to wspólnie. Tak pokorne, wymagające obiektywności zadanie nie obywa się bez tonów wyższości nad in. narodami i lojalności rabinatowi: Otwieranie ciemnych miejsc jest straszliwym i smutnym zadaniem, ale też świętym. Bo jak nas uczą nasi uczeni rabini Sanhedrynu, „ktokolwiek uratuje jedną duszę Izraela, mówią o nim, że uratował cały świat“ (Sanhedrin 37a). Bądźmy światłem dla innych narodów […] przez naprawienie naszych społeczności bez lęku i wstydu. Antysemityzm jest problemem i w tym kontekście: grupy antysemickie użyły […] niektóre informacje ze stron Awareness Center [Naszą] polityką jest donosić do FBI (http://www1.ifccfbi.gov/index.asp) i zachęcać innych do tego. E-strony grupy wymieniają sprawy skazanych czy tylko oskarżonych rabinów i świeckich działaczy – rodziców, nauczycieli, wychowawców na obozach. Tutaj też piętno wywiera plaga milczenia. Sama dyrektor grupy, Vicki Polin pisze: Ja też jestem jeszcze na etapie ochrony imion tych, którzy mnie skrzywdzili. Polin domyśla się przyczyny epidemii: dzieci wykorzystane seksualnie, jako dorośli robią to samo swoim i innym dzieciom.

Autorytety judaizmu winne przestępstw seksualnych powinny dać przykład, jak mamy postępować z błędami wolnej woli – piszą Naama Yehuda i Polin w imieniu Awareness Center (http://www.theawarenesscenter.org/melodies.html). Sprawca powinien publicznie przyznać się do winy, zgodzić na odosobnienie od dzieci wg własnego planu i zacząć psychoterapię. Powinien przeprosić ofiarę czy ofiary, opłacić ich terapię i in. wydatki oraz oddać się w ręce władz za popełnienie przestępstwa. Jeśli uczony w Torze popełnia zło, a mimo to nie poprawia się, tj. nie praktykuje istoty życia duchowego, którego uczy, jaką podstawę mają jego nauki? Podobnie jak w ww. reportażu JTA, brakuje tezy, że przyczyną zachowań seksualnych, tak wśród rabinów jak i świeckich, może być przyzwolenie w Talmudzie. Postępowi Żydzi próbują coś robić, ale judaistyczna kultura, wielowiekowy wytwór talmudyzmu rabinicznego, nie dopuszcza krytyki. Może dlatego postęp jest powolny.

Antygojowskie zachowania Żydów w rządach i instytucjach społecznych także wynikają z narzuconej ideologii talmudycznej, z tradycji przekazywanych dzieciom w rodzinach i z przywolenia ewangelistów — chrześcijańskich syjonistów. Pike ubolewa, że niekwestionując Talmudu, ewangeliści chronią wybrany naród Boga od śledztw i krytyki; W odróżnieniu od proroków Starego Testamentu, przywódcy ewangelizmu nie podnoszą alarmu czy krytyki w miarę jak złoczyniący przywódcy żydowscy nie ustają w korumpowaniu swoich i obcych. W rezultacie niemoralni Żydzi w Hollywood, Brooklynie i Tel Awiwie – ostatni ludzie zasługujący na specjalne przywileje – żyją w świecie zupełnej wolności od chrześcijańskiego skrutynium  i niezadowolenia, przywileju historycznie chyba nigdy nie danego żadnej innej grupie.

Wg New Republic (4.5.1992), rabin Szneur Zalman, założyciel chasydzkich chabad-lubawiczerów w XVIII w., nie ukrywał pogardy dla gojów, radykalizując poglądy żydowskich teologów Ha-Levi w XII w. w Hiszpanii i Loewe w Pradze w XVI w., którzy na podstawie wrodzonej wyższości Żydów chcieli zdefiniować żydowskość rasowo zamiast duchowo. Wg Tanji Zalmana, najważniejszego tekstu lubawiczerów, tylko w duszach Żydów jest iskra boskiej żywotności, a dusze nie-Żydów to zupełnie inna i podrzędna kategoria. Są zupełnie złe, bez jakichkolwiek cech wyrównujących (Forward 19.12.2003). Podobnie Zalman uważał ciała gojów za śmieci, a ich charakter jako z natury zły, gorszy niż u Żydów, duchowo i biologicznie. Takież wnioski wysnuli Frankfurter Allgemeine Zeitung (11.3.1994) i Roman Foxbrunner w Habad: The Hasidism of Shneur Zalman of Lyady (Jason Aronson: Northvale, New Jersey 1993 s. 108-109). Nie skorygowano pogardy dla gojów w późniejszych naukach chabadzkich – pisze New Republic. Nastąpił proces odwrotny: Kościół Katolicki oczyszcza się z treści antyfaryzejskich po II wś.

Wybrani bezrasowo

Judeocentrycy są świadomi antygojowskiego jadu w Talmudzie, więc próbują ukrywać prawdziwą jego wymowę nakazami fałszywego świadectwa i tajemnicy o treści Talmudu pod groźbą kary śmierci. Niektóre wersje Talmudu stosują uniwersalistyczną frazę, Ktokolwiek niszczy życie choćby jednej istoty ludzkiej to tak, jakby zniszczył cały świat; ktokolwiek ratuje życie choćby jednej istoty ludzkiej, to tak, jakby uratował cały świat. Hebrajska książka Hesronot Ha-szas (To, Co Usunięto z Talmudu; Kraków 1894, wznowienie przez Sinai Publishing: Tel Awiw 1989) pisze jednak, że orginał brzmi, Ktokolwiek ratuje choćby jedną duszę Izraela, to tak, jakby uratował cały świat, podobnie jak we wstępie do ww. witryny Awareness Centre. Motto filmu Spielberga Lista Schindlera przypisuje zmienioną wersję Talmudowi, zasłaniając rasistowski, szowinistyczny charakter Talmudu, w którym goj to nie człowiek, np. Keritot 6b, Jebamot 61a i 98a, Baba Mezia 114b, Arakin 19b, Berakot 25b, Nida 45a, Szabat 150a, a także Berakot 58a, który dodaje, że każdy (nawet Żyd), kto ujawni tę naukę Talmudu zasługuje na śmierć, ponieważ ujawnienie wywołuje gniew gojów i represje judaizmu. Te rasistowskie deklaracje Talmudu pochodzą niby z Ezechiela 34:31 i 23:20, lecz brak tam dowodu, że tylko Żydzi są ludźmi.

Hesronot Ha-szas jest o tyle cenny, wnioskuje William Popper w książce The Censorship of Hebrew Books (Cenzura Książek Hebrajskich), że wymienia orginalny tekst Talmudu i tekst zmieniony dla gojów: cenzurowano długie urywki […] często pomijano pojedyncze słowa […] podstawiano inne w ich miejsce. Judeocentrycy zwykle zaprzeczają istnieniu kompromitujących urywków, nazywając to wymysłami antysemitów. Rabini przygotowali drugą wersję Talmudu dla zmylania gojów. Rabin Cwi Marks, dyrektor edukacji stosowanej przy Instytucie Szaloma Hartmana w Jerozolimie przyznał w 1994 r.: autentyczny Talmud używano w instruktażu własnej młodzieży w jesziwach, natomiast wersje ocenzurowane i uzupełnione rozpowszechniano wśród gojów. Np. w cenzurowanej wersji nauk rabina i filozofa Mojżesza Majmonidesa (1135–1204) napisano, iż ktokolwiek zabije człowieka, łamie prawo, lecz orginalne manuskrypty brzmią „ktokolwiek zabije Izraelitę…“ – dodaje Marks w Tikkun z maja-czerwca 1994 r.

„Antysemiccy rewizjoniści” pokazują podstawy wywyższania się Żydów. „Antysemita“  i „anglosaski supremacjonista“ Willie Martin motywuje swą analizę Talmudu troską o losy ludzkości, obawiając się, że jedynie przez wyrafinowaną zmyłkę większość chrześcijan uważa Talmud babiloński za bardzo święty, bo nigdy go nie czytali: Ze wszystkich religii, ta rzekomo święta książka zawiera najbardziej szatański spisek przeciw ludzkości. Podobnie Michael Hoffman za motyw swego „antysemityzmu” podaje nadzieję wyzwolenia wszystkich ludzi, w tym Żydów, ze żrących iluzji i talmudycznej literatury nienawiści, podręcznika Żydów ortodoksyjnych i chasydzkich na całym świecie. Wcielanie tej literatury przez żydowskich supremacjonistów doprowadziło do niesłychanych cierpień w historii, a w okupowanej Palestynie usprawiedliwia masowe mordy cywilów. Talmud określa wszystkich nie-Żydów jako nieludzkie zwierzęta.

Wg Martina, Talmud babiloński zastępuje Torę w tak wyrafinowany sposób i takimi metodami zła, że porzuca Ją jako nieważną […] Żaden chrześcijanin nie może czytać Talmudu […] bez doznania szoku i trwogi. Kto jest antychrystem, zapytał Apostoł Jan, jeśli nie ten, który zaprzecza, iż Mesjasz przyszedł w ciele. Martin sparafrazował Apostoła (Ten jest antychrystem, kto podaje w wątpliwość Ojca i Syna – 1Jn 2:22), prawidłowo interpretując Syn jako Chrystus, tj. pomazaniec, mesjasz w hebrajskim, drugie imię Jezusa, którego On nie używał, gdyż masy żydowskie oczekiwały wyzwoliciela z niewoli rzymskiej, a On, wbrew potocznym oczekiwaniom, przyszedł dla Krzyża (Nowa Encyklopedia Powszechna PWN).

Martin podkreśla, że Apostoł Jan mierzył w niewierzących Żydów i w Kult Świątyni, a może i w gnostyków. Wyznawcy Trójcy jeszcze wtedy nie istnieli, a Apostołowie nie rzuciliby przeciw sobie oskarżenia o antychrystyzm. Martin znajduje w Talmudzie dowód na biblijną Wielką Nierządnicę Tajemniczego Babilonu: Żydzi, tj. niewierząca część narodu Izraela, [biblijnego symbolu wiernych Bogu], lansują Talmud babiloński […] Jeremiasz 3:8 mówi, że niewierny Izrael to rozwodowa, była małżonka Boga. To że apostata, naród  Izraela nazywał się nierządniczą żoną Boga, Pismo Święte dokumentuje tak dokumentnie, że negowanie tego robi z negującego rażącego kłamcę. Bóg nawet bardziej potępił ród fałszywej Judy, (która wróciła Doń wykrętnie zamiast w pełni serca) niż zdradziecki Izrael, a mimo to oczekuje On ich powrotu w skrusze, obiecując im pasterzy według Jego serca, którzy nakarmią wiedzą i zrozumieniem (Jeremiasz 3:6-18).

Kim jest dziś biblijny Izrael? Nie Izraelici, wbrew kazaniom. Dowody są w Piśmie. Izrael miał wysławiać Jezusa Chrystusa, którego zapowiedzieli prorocy oraz nieść Ewangelię na cały świat jako słudzy Boga. Po odrzuceniu przez Boga, Izrael miał utracić tożsamość, rozproszyć się. Nie utracili tożsamości; rozpoznają się nawzajem bez słów, a gojom przedstawiają się nie jako słudzy, tylko Wybrańcy Boga, mimo że większość z nich nie ma krwi żydowskiej, tylko chazarską. Chcieliby uchodzić za święty naród, lecz uchylili się służby Bogu. Izrael miał być wielką wspólnotą narodów. Czy państwo Izrael, podparte haraczem ściąganym z USA, albo Diaspora pasożytująca na innych narodach dla plemiennego, egositycznego celu, odpowiadają tym proroctwom? Izrael miał być kolonizatorem ogromnych przestrzeni dla nowych narodów, natomiast Żydzi okazali się plagą dla każdego narodu, w który weszli, wzbudzając nienawiść.

Współcześni Izraelici-oblubieńcy Boga, to nie Anglosasi, jakby chciał Martin. Brat Nathanael Kapner, nowojorski ewangelista uliczny, jak nazywa siebie ten konwertyta na prawosławie, odpowiada bezrasowo (http://www.realjewnews.com/?p=134): Nie Żydzi, tylko chrześcijanie są Wybranym Narodem Boga! […] Żydzi powiadają syjonistycznym chrześcijanom, że – mówiąc Abrahamowi „Pobłogosławię tych, którzy błogosławią ciebie“ – Bóg pominie chrześcijan, jeśli nie poprą państwa Izrael! […] Czy chrześcijanie mają pobłogosławić morderców i bluźnierców Jezusa Chrystusa? […] Prawdziwy Izrael to chrześcijanie, którzy przyjęli przyjście Mesjasza Jezusa.

Św. Jan Chrzciciel nie uczył bezwarunkowego błogosławieństwa Żydów, kiedy skarcił faryzeuszy i saduceuszy, mówiąc Niech wam się nie zdaje, że możecie wmawiać w siebie: Ojca mamy Abrahama; powiadam wam bowiem, że Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi. A już i siekiera do korzenia drzew jest przyłożona; wszelkie więc drzewo, które nie wydaje owocu dobrego, zostaje wycięte i w ogień wrzucone (Mt 3:9-10). Z miłości więc dla ludzi, z których się wywodzi, brat Nathanael nalega na Żydów, żeby ukajali się i przyjęli chrzest, za słowami Św. Piotra do domu Izraela, mężów judzkich, mężów izraelskich, którzy rękami bezbożnych ukrzyżowali i zabili Syna Bożego: Upamiętajcie się i niechaj każdy z was da się ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych (Dzieje 2:14-38).

Opierając się o nauki Majmonidesa, profesor Uniwersytetu Hebrajskiego, Mordekai Nisan twierdzi w oficjalnej publikacji Światowej Organizacji Syjonistów Kivunim (sierpień 1984), że goje na ziemiach rządzonych przez Żydów muszą pogodzić się z płaceniem podatku i znoszeniem upokorzeń poddaństwa. Jeśli odmówią, oznacza to ich bunt i nieukniknioną konieczność wojny żydowskiej przeciw nim. Tę samą naukę powtórzył naczelny rabin Izraela, Szlomo Goren, na sympozjum pt. Czy jest możliwa autonomia dla obcych rezydentów? zorganizowanym przez ministra edukacji Izraela. Goren potwierdził talmudyczną dogmę o gojach – judaizm zabrania dawać im jakichkolwiek praw narodowych: Autonomia jest równoznaczna z negacją religii żydowskiej (Haaretz 14.11.1992).

Wg Majmonidesa, tylko sąd żydowski lub nominowany przez władzę żydowską może egzekwować posłuszeństwo gojów, wydawać na nich wyroki i obwieszczać prawa w tym zakresie. Majmonides zarządził, że jakikolwiek nie-żydowski naród poza naszą jurysdykcją będzie celem świętej wojny żydowskiej – pisze Gerald Blidstein w zbiorze pt. Perspectives on Majmonides (Oxford University Press 1991). Alan Unterman dodaje w słowniku żydowskich nauk i legend (Dictionary of Jewish Lore and Legend Thames and Hudson: London 1991 s. 148), że wszyscy nie-Żydzi mieliby status obcego mieszkańca nawet we własnym kraju. Tak właśnie jest w okupowanej przez Izrael Palestynie, gdzie np. emigrant z Rosji ma automatyczne prawo do mieszkania i obywatelstwa, a miliony wypędzonych Palestyńczyków nie mają nawet prawa powrotu.

Nawracanie chrześcijan jest bardzo ważne, ale nie na judaizm ekskluzywny dla Żydów. Rabin Szlomo Riskin (Jerusalem Post 24.1.2008): Majmonides nakazuje, że tylko Żydzi muszą przestrzegać 613 przykazań dla ostatecznego „zbawienia“; światu nieżydowskiemu wystarczy Siedem Praw Noego (Hilchot Melachim 8,10). Ale na pewno musimy nawracać każdego człowieka na przestrzeganie tych 7 praw. Riskin przemilczał, jak Majmonides nakazał trzymać gojów poza judaizmem: Nie-Żyd studiujący Talmud zasługuje na karę śmierci. Ma poświęcić się jedynie studiom Siedmiu Nakazów.

Dzień Edukacji USA

Prawo Żydów dla gojów wypłynęło przy okazji rezolucji Kongresu USA, która stała się prawem publicznym nr 102-14 (20.3.1991) przed 89-tą rocznicą urodzin rabina Menachema Mendela Schneersona, nieżyjącego przywódcy lubawiczerów. Mało kto czytał tę rezolucję pt. Dzień Edukacji USA, złowróżbny dowód, że Kongres USA odrzuca Biblię jako podstawę porządku społecznego i na jej miejsce lansuje Siedem Praw Noego. Na nich rzekomo opiera się rozwój od zarania cywilizacji, w tym narodu amerykańskiego. Bez zasad etycznych i wartości Noego, gmachowi cywilizacji grozi poważne niebezpieczeństwo powrotu do chaosu – straszy rezolucja. Amerykanie muszą przekazać te wartości z naszej znakomitej przeszłości na przyszłe pokolenia, podobnie jak ruch lubawiczerów sprzyja [tym wartościom] oraz krzewi je na całym świecie. Judeocentrycy widzą w Prawach Noego narzędzie Nowego Ładu. Żydowski ekspert prawa, prof. Earnest Easterly na Uniwersytecie Południowym w stanie Luizjana, przyrównał prawo 102-14 do pierwszych promieni świtu, które świadczą o wschodzie jeszcze niewidocznego słońca.

Jimmy Carter jako pierwszy prezydent podpisał w 1978 r. doroczną proklamację pt. Dzień Edukacji i Uczestnictwa z okazji rocznicy urodzin Schneersona. Jak omen, 30 lat później, Dzień Edukacji zbiegł się z wizytą papieża w USA (15.4.2008). Zdjęcie z Białego Domu pokazuje Busha, jak podpisuje proklamację w otoczeniu 10 rabinów wybranych z całego świata, zaledwie kilka godzin przed przywitaniem Benedykta XVI w jego pierwszej podróży do USA (Coloradoan 16.4.2008). Był wśród nich rabin Gorelick z Colorado. Powiedział, że Bush potwierdził swe poparcie dla Izraela i że dyskutował z rabinami spotkanie Cartera z przywódcami Hamasu (organizacji terrorystycznej wg Białego Domu), które odbywało się w tym czasie.

Prawodawcy stanu Nowy Jork przerwali obrady budżetowe w kwietniu 2008 r., żeby uczcić Schneersona, zatwierdzając proklamację 106 Dni dla Edukacji – inicjatywę chabad-lubawiczerów z Albany i młodzieży lubawiczerowskiej (Chabad.org 24.4.2008). Na co aż 106 dni? Prawa Noego, wg Encyclopedia Americana, to talmudyczne określenie 7 biblijnych praw danych Adamowi i Noemu przed objawieniem 10 przykazań Mojżeszowi na Górze Synaj, stąd wiążących dla całej ludzkości. Twierdzenie to nie ma podstaw, bo Przyjście Jezusa zastąpiło poprzednie przykazania. Sześć nakazów Noego zabrania: bałwochwalstwa; bluźnierstwa przeciw Bogu; cudzołożnych, kazirodczych i homoseksualnych stosunków oraz gwałtu; morderstwa; kradzieży; jedzenia żywcem i in. okrucieństw w stos. do zwierząt. Siódme prawo Noego nakazuje ustanowić sądy i sprawiedliwy porządek społeczny, żeby pilnowały przestrzegania praw Noego i tworzyły inne użyteczne prawa czy zwyczaje. Siedem Praw pozornie łączy Żydów z chrześcijanami, lecz chodzi o faryzejskie prawa w rozumieniu Talmudu babilońskiego, o czym pisze np. biuletyn chrześcijański w USA Don Bell Reports (27.12.1991). Pretensja do unwersalizmu 7 Praw jest fałszem, bo Talmud nakazuje zabijać i okradać chrześcijan oraz przyzwala gwałt na dzieciach. Niewątpliwie mamy do czynienia z podwójnym standartem prawnym – jeden dla gojów, inny dla Żydów.

W Miszne Tora, Majmonides zabrania gojom studiować Torę pod karą śmierci; mają studiować jedynie Siedem Micw, tj. 7 praw Noego (Hilchot Melachim 10:9, wydanie Moznaim Publishing). Dlatego rabini i ich świeckie organizacje jak ADL i ACLU domagają się usuwania symboli 10 przykazań z sądów w USA, a w miejsce usuniętych płaskorzeźb itp. – instalacji symboliki 7 Praw. Talmud babiloński nie pozostawia wątpliwości co do podwójnego standartu prawnego: Goja skazuje się na śmierć decyzją jednego sędziego [bez ławy przysięgłych] na podstawie zeznań tylko jednego świadka, nawet gdyby nie dostał odpowiedniego ostrzeżenia przed popełnieniem przestępstwa. Idzie na śmierć na podstawie zeznań mężczyzny i decyzją mężczyzny a nie kobiety. Mężczyzna, który zeznał lub skazał go może nawet być krewnym. Natomiast Żyda można skazać na śmierć tylko, jeśli został odpowiednio ostrzeżony przed popełnieniem przestępstwa. Wyrok śmierci może wydać tylko 23 sędziów, na podstawie zeznań dwóch męskich świadków, którzy nie są zdyskwalifikowani z powodu pokrewieństwa. Ten urywek dodaje: Ale żadna z tych reguł nie dotyczy goja (Sanhedrin 57b, wydanie Steinsaltza tom 18 s. 110).

Wystarczy byle pretekst; hasło Noahide Laws (Encyclopaedia Judaica): złamanie któregokolwiek z 7 praw poddaje noachida karze śmierci przez obcięcie głowy (Sanhedryn 57a). Noachid to nie-Żyd poddany prawom Noego. Judeocentrycy mogą ściąć głowę każdemu chrześcijaninowi na podstawie prawa Noego o bałwochwalstwie. Księga Awoda Zora 9:4 w Miszne Tora Majmonidesa: Chrześcijanie to bałwochwalcy, niedziela ich świętem. Maachalot Assurot 11:7: Chrześcijanie to czciciele Awoda Zora [bałwochwalstwa]. Hilchot Melachim 11: goj, który czci fałszywych bogów, zasługuje [na karę śmierci], jeśli czci ich w zdefiniowany sposób. Goj jest stracony za każdy rodzaj obcej czci, która wg żydowskiego sądu kwalifikuje czcicieli na ścięcie głowy.

Mechon Mamre, mała grupa badaczy Tory w Izraelu definiuje nieco bałwochwalstwo. Twierdzi ona, że na życie wieczne zasługują prawi nie-Żydzi wszystkich narodów (tj. ci, którzy przestrzegają 7 Praw Noego). Muzułmanie nie są uprzywilejowani, bo nie przyjęli 7 Praw. Dziwnie pojmując chrześcijaństwo, grupa pisze, że ci z chrześcijan, którzy przyjmują tzw. boskość Jezusa są wg Tory bałwochwalcami zasługującymi na karę śmierci i na pewno nie będą się cieszyć Przyszłym Światem. Którzy chrześcijanie nie przyjęli boskości Jezusa Chrystusa? Jako bałwochwalstwo nie liczy się jedynie członkowstwo w wyznaniu Trójcy, lecz osobista praktyka bałwochwalcza, bez względu na wyznanie danej osoby. Żeby nie było wątpliwości, Mechon Mamre piszą: Tymczasem każde bałwochwalstwo karalne śmiercią dla Żyda jest także karalne śmiercią dla nie-Żydów, w tym czczenie człowieka jako boga (http://www.mechon-mamre.org/jewfaq/Gentiles.htm wizyta 6.10.2008). Krótko mówiąc, wszyscy chrześcijanie zasługują na śmierć. Muzułmanie podobnie nie mają szans. Jeśli nie przyjmą 7 Praw, narażają się na wojnę żydowską, a jeśli przyjmą, wtedy jakikolwiek świadek może zeznać, że np. znęcają się nad zwierzętami …i śmierć przez ścięcie.

Encyclopedia Americana twierdzi mimo tego, że od wieków badacze biblijni widzą w Prawach Noego ogniwo między judaizmem a chrześcijaństwem, uniwersalne normy etycznego postępowania, podstawową koncepcję prawa międzynarodowego lub gwarancję podstawowych praw człowieka. Zaś Don Bell Reports donosi z żydowskich źródeł, że Żyd przestrzegający Torę jest wyjęty spod praw Noego, czyli ten substytut Dziesięciu Przykazań jest dla gojów. Wiara w Chrystusa jest wg talmudycznej interpretacji praw Noego bałwochwalstwem, karalnym ścięciem głowy, ale dopuszcza się różne formy kazirodztwa (Enziklopediya Talmudit notka 1 s. 351-352). Encyclopedia Judaica pisze na s. 1192, że złamanie któregokolwiek z siedmiu praw Noego jest karalne ścięciem głowy wg Sanhedrin 57a. Ścinanie głów chrześcijan przepowiada Objawienie Św. Jana 20:4 …i widziałem też dusze tych, którzy zostali ścięci za to, że składali świadectwo o Jezusie i głosili Słowo Boże.

Prawo Noego ma na celu skończyć czczenie Jezusa Chrystusa, o którym Żydzi chasydzcy bluźnią, że jest bałwanem – zauważa b. żyd, prawosławny Brat Nathanael Kapner. My chrześcijanie powinniśmy wykpiwać żydów, gdyż judaizm stracił swoje kapłaństwo na zawsze. Wg historyka Josefusa, Herod Antipas zniszczył w 36 r. genealogie kapłaństwa Aarona, brata Mojżesza i tradycyjnego założyciela żydowskiego kapłaństwa. Księga Levitikus 16, która nadaje ważności judaizmowi biblijnemu, mówi, że aby dostać przebaczenie od Boga, Żydzi muszą iść do arcykapłana, który ofiaruje w ich imieniu ofiarę pokutną. Kapner: Ale Chrystus skończył z cuchnącymi ofiarami zwierzęcymi. Przepowiedział to Król Dawid, gdy pisał o przyszłym Mesjaszu „Ty jesteś kapłanem na zawsze według porządku Melchisedeka“ (Psalm 110). Św. Paweł nawiązał do tego proroctwa w Liście do Hebrajczyków (5:10): Jezus został obwieszczony przez Boga jako arcykapłan według porządku Melchisedeka, przynosząc Nowy Testament w miejsce Starego.

Tak to chrześcijaństwo z Panem Jezusem Chrystusem jako Arcykapłanem przywłaszczyło sobie judaizm. I teraz judaizm jest tylko udawaną, zbankrutowaną, antychrześcijańską religią – wnioskuje Kapner, który potrafi napomnieć nie-chrześcijanina słowami: Coś mi się zdaje, że nigdy nie czytałeś Nowego Testamentu, tylko kawałki i strzępy od Żydów-antychrześcijan i ich agentów, którzy próbują zdyskredytować Nowy Testament, jak Bertram Russel, autor „Dlaczego nie jestem chrześcijaninem“. Lepiej ukajaj się za swe liczne grzechy […] i proś Jezusa Chrystusa, żeby ci przebaczył zanim będzie za późno. Brat Nathanael ostrzega przed chrześcijanami-syjonistami, którzy z ignorancji Biblii twierdzą, iż Bóg ma „specjalny“ plan dla Żydów. I ci ignoranci […] łaszą się na całego do Żydów jakby ci byli czymś „specjalnym“. Nic nie ma w Żydach „specjalnego“. Nic. Żydzi są najbardziej neurotycznymi ludźmi na Ziemi. Dlatego wielu Żydów zostaje psychiatrami, żeby mogli spróbować dojść, dlaczego sami są tak pokręceni. Jedyny plan jaki Bóg ma dla Żydów jest ten sam, który On zawsze miał dla nich od przyjścia Jezusa Chrystusa […:] żeby Żydzi zrezygnowali z czczenia bałwana – siebie samych, i zostali chrześcijanami!

Talmudyczny nakaz o bałwochwalcach niepoki, bo prawo Noego nt. sądownictwa zezwala skazać na ścięcie głowy na podstawie zeznań jednego świadka. Talmud kłóci się tu z prawem żydowskim opartym na mojżeszowej Księdze Powtórzonego Prawa (17:6): nie można skazać na śmierć na podstawie zeznań jednego świadka. To jest pierwszorzędny dowód na przemyt fałszu pod pozorem podobieństwa do Dziesięciu Przykazań. Jeśli radykalny Żyd fałszywie oskarżyłby goja o złamanie któregokolwiek prawa Noego, jego zeznania wystarczyłyby za podstawę wyroku ścięcia. Talmudyczne prawo dla gojów nie zakłada niewinności do czasu udowodnienia winy.

Sanhedryn wskrzeszony

Talmudyści chcą narzucić światu prawa Noego przez Sanhedryn. W październiku 2004 r. po 1600-letniej przerwie uroczyście wskrzeszono starożytny Sanhedryn, najwyższy trybunał w Izraelu (IsraelNN.com 20.1.2005). Rok później poznaliśmy pierwsze jego prace (IsraelNN.com 7.11.2005): rozszerzanie zakresu kompetencji i akceptacja starożytnego znaczenia trybunału jako najwyższego autorytetu prawnego i przywódcy społecznego Żydów, bez względu na kraj zamieszkania. Sąd tradycyjnie składa się z 71 rabinów (po jednym na każe państwo diaspory i jeden na Izrael). Rabin chabad-lubawiczerów, Even-Israel Steinsaltz (Adin Steinsaltz) przyjął nominację na przewodniczącego, mówiąc że Sanhedryn w powijakach powinien stronić od polityki. Rabin Yisrael Ariel niezgodził się, bo publiczny sprzeciw wyrzucaniu Żydów z Gazy i płn. Samarii oraz pomoc im nie mogą być nazywane politycznymi. Sanhedryn pracował też nad podsądem ds. stosunków naród-państwo, który m.in. dyskutuje z rządem na wysokim szczeblu nt. postępu w publicznym nauczaniu Biblii w Izraelu.

W kontekście polityki zewnętrznej, rabin Nachman Kahane, przemawiał nt. roli Sanhedrynu wobec wydarzeń światowych. Jak echo reakcji Lobby Izraela w rządzie USA, skarżył się na tolerowanie przez ONZ dążeń Iranu do zniszczenia Izraela. Nawet bez tego, komentarze pod artykułem IsraelNN wskazują na problemy z tym trybunałem założonym na podstawie reguł Majmonidesa i halachy, wielowiekowego tworu rabinów w konflikcie z Torą. W Sanhedrynie brakuje gedolim, najbardziej czczonych rabinów-przywódców, którzy najczęściej są dyrektorami jesziw, a mogą być też rabinami chasydzkimi rozstrzygającymi o halasze i autorami literatury rabinicznej (http://wapedia.mobi/en/Gadol). Dla wiernych Torze, gedolim są rabini, którzy potępiają zabieranie ziem Palestyńczyków (http://www.jewsnotzionists.org/rabbismain.htm) i rację bytu państwa Żydów przed przyjściem Mesjasza, jako niezgodne z Pięcioksiągiem. Nie wygląda na to, że są w Sanhedrynie.

Wcześniej, IsraelNN doniósł (25.9.2005), że Sanhedryn wciąż usiłuje zdobyć szerokie poparcie i uzasadnienie w świecie Tory […] wiodący przywódcy duchowi sefardyjczyków i aszkenazyjczyków, rabini Owadia Josef i Szalom Eljasziw, nie poparli inicjatywy założenia nowego Sanhedrynu […] nazwiska większości założycieli zatajono, żeby nie zrezygnowali pod wpływem presji zewnętrznej. Następnie 71 rabinów wybrało spośród siebie siedmiu do kontaktów z publiką i uznanymi przywódcami duchowymi Izraela. IsraelNN ujawnił ich nazwiska i kwalifikacje:

Rabin Nachman Kahane – szef Instytutu dla Komentarzy Talmudycznych. Rabin Israel Ariel – b. dyrektor jesziwy i założyciel Instytutu Świątyni w Jerozolimie, który wykonał naczynia do użycia w odbudowanej, Trzeciej Świątyni; był wśród komandosów, którzy w 1967 r. wyzwolili Wzgórze Świątyni. Rabin Joel Schwartz – założyciel i rabin jednostki specyficznie dla haredejczyków w armii Izraela; nauczyciel w jesziwie i autor ok. 200 książek o prawie żydowskim i teologii, w tym wpływowe przewodniki dla nie-Żydów szukających Boga i przestrzegania 7 Praw Noego. Rabin Dov Stein – pionier odnowy Sanhedrynu, administrator. Rabin Jehuda Edri – główny inicjator odnowy Sanhedrynu, utalentowany autor i przywódca Ruchu dla Obudowy Świątyni. Rabin Dov Levanoni – starszy chabad-lubawiczer i ekspert od Świątyni.

Rabin chabad-lubawiczerów Even-Israel (Adin) Steinsaltz – przewodniczący Sanhedrynu, jeden z wiodących w świecie uczonych i rabinów. Stopień naukowy w matematyce i szerokie studia Tory. Założył Izraelski Instytut Publikacji Talmudycznych, opublikował 58 książek, m.in.  nt. Talmudu, mistycyzmu żydowskiego, myśli religijnej, tłumaczonych na kilka języków. Najlepiej znany z interpretacji i podstawowych komentarzy nt. Talmudu babilońskiego. Dziekan sieci edukacyjnej, od przedszkoli po gimnazja. Najwyższe kulturalne wyróżnienie państwowe w 1988 r. Bardzo zaangażowany w przyszłość Żydów w b. ZSRR, dla których założył rozmaite instytucje edukacyjne i podróżuje tam raz na miesiąc. IsraelNN zacytował opinię o Steinsaltzu w Newsweek: Żydowskie legendy wypełniają historie o wspaniałych rabinach. Chyba żaden z żyjących dzisiaj nie może dorównać geniuszem i wpływem Steinsaltzowi, którego niezwykłe talenty uczonego, nauczyciela, naukowca, pisarza, mistyka i krytyka społecznego przyciągnęły uczniów ze wszystkich odłamów izraelskiego społeczeństwa.

Czytelnicy IsraelNN kwestionują skład (Co najmniej 65 z 71 członków boi się ujawnić nazwiska – czy potrzebujemy Sanhedryn tchórzów? …Steinsaltz i Kahane synonimami jedności?), samozwaństwo (W 2003 r. ci przegrańcy rozesłali na Izrael 52 tys. petycji, a wróciło tylko kilka …poparcie przez Gedolim?), uczciwość („Tora“ znaczy Talmud) i legalność Sanhedrynu (Rebbe Schneerson był przeciw odnowie Sanhedrynu).  Napuszoność neguje nagłówki (trudno być Pokornym, kiedy większość rabinów w Sanhedrynie wierzy w swą absolutną Świętość i Doskonałość), a tupet zaszedł za daleko (Może do tego zbudują Świątynię, namaszczą Mesjasza […] Ta cała rzecz zupełnie mnie odrzuca). Steinsaltz nie jest tak szlachetny jak podaje prasa (zawsze był skrajny w dziedzinie Tory, więc owszem nadaje się). Fanatycy są podekscytowani: Sanhedryn wkrótce zawładnie światem [który] będzie działał zgodnie z Prawem Tory, a Izrael – z 10 przykazaniami i 613 nakazami boskiego prawa […] Narody zastosują 7 Praw Noego. Jedni przyklaskują ustalaniu przez Sanhedryn miejsca Świątyni, gdzie zasiadał w starożytności (najwyższy czas, żeby przeszła w żydowskie posiadanie), a inni widzą potencjalny konflikt z muzułmanami, gospodarzami terenu.

Dyskutanci zachwycają się (Niech Najświętszy pobłogosławi to wspaniałe zgromadzenie Żydów przestrzegających Torę, z rabinem Evenem Israelem na czele i nie-Żydami jak Dr. Jones. Niechaj rośnie ich moc!! Nadchodzą bardzo dobre dni. To ciało to symbol Światła, Dobra i Nadziei), jak i obawiają o powtórkę żydowskiej niedoli spowodowanej przez rabinów (nie gratulujcie sobie za chwytanie nagłówków w prasie […] kosztem halachy. Przestańcie grać na nadziejach prostych ale skołowanych Żydów – wasze fiasko może spowodować głęboką szkodę). Są wśród komentatorów faktografowie (osoby zaangażowane w [witrynie wymienionej jako praca rabina Levanoni] odcięli się zupełnie od najnowszego rozwoju [Sanhedrynu]), pragmatycy (możemy pożegnać się z autokratycznymi Dynastiami Rabinów), religijnie trzeźwi (Rabin M.M. Schneerson nie żyje. Pogódźcie się z tym. Zostawcie go. Idźcie do przodu), sarkastyczni mesjaniści (Potrzebujemy teraz Króla Żydów z nasienia Dawida. Inaczej po co nowy Sanhedryn?) jak i antysyjoniści (wygląda to na następny Kongres Żydowski, wszyscy wymienieni rabini są syjonistami).

Artykuł IsraelNN (25.9.20005) podkreśla powołanie rabinów do Sanhedrynu zgodnie z obrządkiem przekazanym przez Mojżesza i prawem od Majmonidesa. Jeden z czytelników odparł, że więksi rabini przed 700 laty odmówili wskrzeszenia tego obrządku, a obecnie wielu rabinów izraelskich jest także przeciwnych, więc wskrzeszenie jest niemożliwe wg prawa Majmonidesa. Dzisiejsi rabini nie mają siły duchowej ani wiedzy potrzebnej do podejmowania wszechobowiązujących decyzji halachicznych, jakie podejmował starożytny Sanhedryn. Kto inny dodał, że inicjatywa odnowy Sanhedrynu jest bardziej problemem psychiatrycznego złudzenia niż kwestią religijną!

Moderatorzy dyskusji narazili się Kanadyjczykowi: sam fakt, że próbujecie ograniczyć otwartość forum mówi wiele o kontroli religijnej, jaką byście chcieli, żeby miał rząd Izraela. I dziwicie się, co odpycha ten łagodny naród od religii. Amerykanin dziwił się, że Sanhedryn pracował nad wprowadzeniem praw Noego dla gojów, którzy mają już konstytucje. Wg Żyda z USA, Sanhedryn jest halachicznie ważnym zwiastunem Najwyższym Sądem Żydowskim – globalnie […] Ten sąd może też być ciałem, które potwierdzi tożsamość Mesjasza. Może być dlań korzystne wyjść naprzeciw chrześcijanom i muzułmanom i pracować nad kooperacją religijną i inicjatywami pokojowymi.

Prawa Noego globalnie

Sanhedryn zatwierdził globalny ruch Dzieci Noego (noachidzi, Bnei Noach, tj. goje dążący do przestrzegania Praw Noego), i pomógł mu w utworzeniu Wysokiej Rady (IsraelNN.com 28.9.2005). Rabin Michael Bar-Ron, rzecznik Sanhedrynu, spotkał się w tym celu z noachidami w USA. Utworzona w USA rada realizuje globalny cel – zjednoczyć, służyć i organizować wszystkie koszerne społeczności Bnei Noach na świecie w ramach jednego ciała, pod bezpośrednim zarządem i nadzorem Sanhedrynu. Za pomocą Wysokiej Rady, Tora z Syjonu (przez Sanhedryn) będzie skutecznie służyć nie-żydowskim społecznościom na całym świecie. Sanhedryn podkreśla zwierzchność nad noachidami (http://www.thesanhedrin.org/en/legal/psak5767Cheshvon16a.html): orzecznictwo prawne dla wszystkich grup Bnei Noah oraz uznanie wszystkich organizacji, które przyjęły Sanhedryn za swój najwyższy autorytet halachiczny oraz współpraca z nimi. W tym celu Sanhedryn powołał pod-sąd (zarazem sąd apelacyjny dla noachidów) pod przewodnictwem rabina Joela Schwartza.

Rzecznik Sanhedrynu nie kryje, że chodzi o narzucenie judaizmu. Rada ma przekształcać Bnei Noach w silny ruch międzynarodowy z powodzeniem konkurujący ze wszystkimi ruchami religijnymi, który z Bożą pomocą przyczyni się do ich obalenia – powiedział Bar-Ron. Choć Żydzi nie nakłaniają nie-Żydów do przyjęcia judaizmu – donosi IsraelNN.com – na ludzkości spoczywa obowiązek przestrzegania 7 Praw Noego; należy więc dążyć do powszechnego przestrzegania ich, nawet przez głęboko niechciane w judaizmie aktywne nawracanie. W 2005 r. Wysoka Rada miała kontakty z Bnei Noach w Indiach i Brazylii. Jednym z największych obowiązków Żydów jest rozpowszechnianie praw Noego – wyjaśnił Bar-Ron, zatem priorytet międzynarodowy przed izraelskim wynika z zasady Tory, nakazującej bezzwłocznie spełnić znane ci pozytywne przykazanie, micwę, w pierwszej kolejności. Tak się składa, że grupa Bnei Noach [w USA] wykazała najbardziej widoczne poparcie i prawdziwą troskę o powodzenie Sanhedrynu i skontaktowała się z nami.

Internauta Mordekaj z Jerozolimy skomentował, dlaczego Sanhedryn zaczął od zagranicy: Najpierw lipny „sanhedryn” powołuje siebie, obdarzając się honorami w oparciu o polityczno-religijną ideologię, a nie uznany dorobek badań nad Torą. Następnie lansuje się, organizując nową gojowską religię, której wyznawcy wierzą, że są lepszymi Żydami niż 99% prawdziwego narodu żydowskiego.

Bar-Ron nie pozostawia wątpliwości o wyższości swoich. Zaczął podróż do USA dzień przed eksmisją Żydów z Gazy: Miałem okropny, szarpiący serce ból […] czułem się niemal jak zdrajca narodu. Ale zdałem sobie sprawę, że chociaż nasz rząd odcinał się od Ziemi Izraela – częściowa kasacja naszego przymierza z Bogiem […] – istnieje inny, jeszcze niewykonany aspekt przymierza […] nasz obowiązek jako narodu kapłanów dla innych narodów. To jest sedno przymierza z Abrahamem, w który naród żydowski nie wdał się od czasów Drugiej Świątyni. Bar-Ron liczył na rozpowszechnienie wiedzy o halasze, tj. prawie Tory, i o 7 Prawach Noego, aż zaistnieją prawdziwi sędziowie noachidowi. Jako jeden z celów Bar-Ron widzi więc jasne nakreślenie 7 Praw i ich zastosowań zgodnie z Miszne Torą autorstwa Rambama [Majmonides]. Po raz pierwszy w zapisanej historii Sanhedryn mianował Bnei Noach, by szerzyli przestrzeganie praw Noego. Jest to pierwszy krytyczny krok w realizacji ostatecznego rozkwitu braterstwa ludzkości, który przewidział jej ojciec, Noe – dodał Bar-Ron.

Watykan popiera 7 Praw Noego. Spotkanie komitetu watykańsko-żydowskiego w Jerozolimie (11-13.3. 2007 ) uznało (Zenit.org 20.3 2007): Żydowska tradycja podkreśla Przymierze Noego (patrz Księga Rodzaju 9: 9-12) jako zawierające powszechny kod moralny, który zobowiązuje całą ludzkość. Ideę tą odzwierciedla Pismo Święte w Księdze Dziejów 15: 28-29. Tyle o żydowskiej doktrynie. O chrześcijańskiej ani słowa! Brat Nathanael: Nie tylko Watykan „wybacza“ Żydom winę za ukrzyżowanie Jezusa Mesjasza, to jeszcze papież Benedykt uznaje ich przywództwo nazywając ich Wybranym Narodem Boga, a Prawa Noego tradycją żydowską. Kto więc będzie ostatecznym autorytetem moralnym od tzw. Praw Noego? Nie kto inny niż Żydzi. Antychrześcijańscy Żydzi!

Ten sam Watykan odrzuca islamskie prawo szaria, podobnie szowinistyczne w stosunku do innowierców. Stosunki katolicyzm-islam pogorszyły się w 2006 r. po wykładzie papieża Benedykta XVI w Regensburgu, który dla muzułmanów był przyrównaniem islamu do religii przemocy i irracjonalizmu. Natomiast duchowy przywódca 77 mln anglikanów świata, abp Canterbury, Rowan Williams, sugerował, że niektóre aspekty szarii trzeba zaakceptować w W. Brytanii, za co w marcu 2008 r. skrytykował go kardynał Taurun, hierarcha watykański ds. stosunków z islamem: Zrozumiałe są dobre zamiary [arcybiskupa Canterbury], ale wydaje mi się, że nie uwzględnił [muzułmanów], angielskiego systemu prawnego ani natury szarii […] Pewnych aspektów nie da się pogodzić [z szarią] (Reuters 11.3.2008).

Instytut Kodu Noego, od 1989 r. edukacyjno-badawcza agenda lubawiczerów Schneersona (Rebbe, jak nazywają go zwolennicy), podkreśla wydanie prawa 102-14 w USA, a zdjęcia pokazują konferencje o marnej frekwencji i lobbing: Przez [tę pracę] bądźmy warci przywództwa Rebbe ku wielkiemu światłu prawdziwego i zupełnego Zbawienia. Strony Instytutu http://www.noahide.org opublikowały artykuł z 1983 r. pt. Rebbe mówi o Noachidach: Każdy Żyd ma obowiązek zapewnić, by wszyscy ludzie na świecie przestrzegali 7 Praw Noego […] Nie-Żyd prowadzi się zgodnie z 7 Prawami, bo są one przykazaniami Boga przekazanymi przez Mojżesza. Zapewnia to, że interesowności nigdy nie pozwoli się wypaczyć Boskich kryteriów postępowania. Dowodząc kto jest „bezinteresowny“, Rebbe podaje następujący przykład, jak małe uczynki składają się na dzieło epoki Mesjańskiej, kiedy wszyscy będą razem służyć Bogu.

Niewierzącego goja, najętego kapitana jachtu, kilka razy dziennie pyta właściciel, gdzie jest wschód, bo podczas rejsu modli się ku Beis HaMikdasz (Świątynia Jerozolimska, z której po nieudanym powstaniu Żydów 4.8.70 r. została Ściana Płaczu). Kapitan zauważa bogobojność zamożnego właściciela i od tego dnia modli się i przypomina rodzinie i przyjaciołom o konieczności modlitwy: Jeśli wszyscy ludzie na świecie myśleliby o swym Stwórcy, świat nie byłby taką dżunglą! Rabbe lamentuje w tych niespokojnych czasach wygnania, że decydują rządy a nie Żydzi i przyrównuje świat do okrętu na wzburzonym morzu, sterowanego przez rządy świata, które nie są niczym więcej niż przykładowy kapitan. Żydzi zajęci są wyższymi, naprawdę ważnymi i decydującymi sprawami – Torą i micwami. Rządy świata sterują okrętem, Żydzi wyznaczają jego kurs […] Tak jak właściciel jachtu, postępując zgodnie z nakazami Tory, wpłynął na kapitana, by ten zbliżył się do Boga, tak samo ogół Żydów stojąc stanowczo w sprawach Tory i micw – włącznie z przykazaniem przekonania nie-Żydów do przestrzegania 7 Praw Noego – może wpłynąć na narody świata, by uznały Stwórcę i Pana.

Na swej wejściowej, zabezpieczonej stronie, Zjednoczona Rada Noachidowa (UNC) afiszuje świeckość w nawracaniu na 7 Praw (http://www.unitednoachidecouncil.org 7.11.2008): Ruch noachidów musi mieć świeckie podejście. Świat potrzebuje moralnego sekularyzmu z miejscem na naszego Stwórcę… Natomiast na stronach korporacji UNC Inc., w szacie graficznej jak i formacie Wikipedii, roi się od wzmianek religijnych. UNC Inc. powstał z UNC 30.3.2006 r. w Atlancie w stanie Georgia, po ponad rocznym planowaniu z rabinicznym doradztwem, przez przez Billy J. Diala z Atlanty, b. członka ww. Wysokiej Rady zorganizowanej przez Sanhedryn. Do rady korporacji należą trzy osoby świeckie, do rady doradczej Bnei Israel – 3 osoby świeckie, 1 rabin z Kanady i 3 rabinów z Izraela, w tym członek Sanhedrynu, a do komitetu doradczego – ośmioro świeckich, w tym 3 pary o jednakowych nazwiskach. Do rady mają dołączyć eksperci od międzynarodowych finansów i prawa (http://www.wikinoah.org/index.php/United_Noachide_Council%2C_Inc. 7.11.2008).

Cele UNC Inc. są judaistyczne. Aby wykształcić sędziów noachidowych, opracowuje się program studiów w Izraelu wyłącznie w jęz. hebrajskim nad Prawami Noego i Prawami Oralnymi, administrowany przez rabinów ortodoksyjnych. Absolwenci będą mogli zasiadać w Zjednoczonej Najwyższej Radzie dla rozstrzygania kwestii Praw Noego, nadzorować grupy noachidowe i administrować sądy noachidowe w swoich społecznościach. Strukturom tym będzie przewodzić duchowo i nadzorczo rabiniczni nauczyciele z ww. jesziw, którzy będą rozstrzygać dysputy dotyczące prawa Noego. UNC Inc. ma zgłębiać stosunki judeochrześcijańskie i judeoislamskie w kontekście historii i roli noachidów.

W dziedzinie prawa żydowskiego i noachidowego, UNC Inc. uznaje tylko rabinów ortodoksyjnych, którzy przestrzegają halachę, wszystkie sądy rabiniczne prawidłowo ustanowione oraz nowy Sanhedryn jako swój najwyższy autorytet halachiczny. UNC Inc. na ogół uznaje systemy prawne narodów świata. Interpretacja 7 Praw przez rabiniczne władze pozwala każdemu narodowi rozwijać i stosować prawo z uwzględnieniem charakteru narodu, przestrzegając sprawiedliwości w najlepszym jego interesie. Tylko tam, gdzie prawo narodowe odstępuje od wszelkich możliwych interpretacji 7 Praw, UNC próbuje wpływać na zmianę. UNC Inc. nie uznaje podziału prawa na religijne i cywilne, tylko nalega, by wszystkie prawa miały duchowy składnik.

Tak szerzy się światło noachidowe, zapowiadane przez Sanhedryn i golim, którzy za Majmonidesem rasistowsko przeznaczyli gojów na znoszenie upokorzeń poddaństwa, nawet za cenę wojny żydowskiej przeciw nim.

Żydowskie pochodzenie

Kim są uzurpatorzy szczególnego miejsca pod Słońcem jako wybrańcy Boga i ostateczni sędziowie noachidowi? Żyjąc w okupowanej Palestynie, amerykański Żyd, Jack Bernstein wywnioskował, że Amerykanów przekonano, że Żydzi są wybranym narodem Boga na podstawie interpretacji selekcji urywków z Biblii przez kilku przywódców, syjonistów-marksistów (Aszkenazych), którzy w celach politycznych postawili na judaizm, choć nie mają w sobie kropli biblijnej żydowskiej krwi. Etyka judeo-chrześcijańska, o której tyle słychać w Ameryce, jest wielką farsą, wynikiem intensywnej kampanii propagandy syjonistycznej. Bernstein przypomniał słowa Boga, by strzec się tych, którzy nazywają siebie Żydami, a nimi nie są, bo kłamią. Zapytał: Czy to możliwe, że Bóg miał na myśli Aszkenazych? (The Life of an  American Jew in Racist Marxist Israel Noontide Press: California 1984 s.15-17). Chrystus ostrzega o faryzejskim kwasie, tj. ich naukach (Mt 16:6-12 i Mk 8:15), a w rozmowie z Żydami, potomstwem Abrahama, powiedział: Ojcem waszym jest diabeł i chcecie postępować według pożądliwości ojca waszego. On był mężobójcą od początku i w prawdzie nie wytrwał, bo w nim nie ma prawdy (Jan 8:44). List Apostoła Pawła do Tytusa (1:14) ostrzega, żebyśmy nie słuchali żydowskich baśni i nakazów ludzi, którzy odwracają się od prawdy.

W Objawieniu 2:9 i 3:9 Chrystus powiedział Św. Janowi o tych, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są, natomiast są synagogą szatana. New Standard Jewish Encyclopedia: przed 1963 r. Aszkenazyjczycy stanowili ok. 90% z 16,5 mln Żydów. Profesor żydowskiej historii na Uniwersytecie Tel Awiwu, Abraham Poliak stwierdził, że większość światowego Żydowstwa pochodzi z Żydów chazarskich – donosi Arthur Koestler w skrupulatnie udokumentowanej książce The Thirteenth Tribe (Trzynaste Plemię; Random House: New York 1976 s. 226). Wśród dokumentów Koestlera są artykuły ze starych żydowskich encyklopedii. Wniosek potwierdziły późniejsze badania genetyczne. Sponsorowane przez Żydowski Uniwersytet w Moskwie i Rosyjski Kongres Żydowski, wykopaliska w Rosji znalazły wieloetniczną stolicę chazarską, Itil, ze świątyniami pogańskimi, chrześcijańskimi, muzułmańskimi i żydowskimi (AFP 3.9.2008). Chabadzki rabin Berel Lazar diamentowego magnata, Lwa Lewiewa, jest dyrektorem RKŻ, ale widocznie szukanie żydowskich korzeni nie jest do konsumpcji gojów, bo Trzynaste Plemię znalazło się na indeksie judeocentryków.

Koestler podpadł syjonistom podczas II wś. gdy z innymi Żydami próbował donieść Zachodowi okropności Holokaustu (spowodowanego przez tychże syjonistów http://grypa666.wordpress.com/2010/01/16/miliony-ludzi-ktore-mozna-bylo-ocalic/ ). Judeocentrycy pogrzebali pamięć o Koestlerze także za jego nieidentyfikowanie się z Żydami. W 1998 r. biografia Koestlera pióra syjonistycznego historyka Davida Cesarani, próbuje czysto spekulacyjnie przywrócić żydowskość pracom Koestlera, od komunizmu po genetykę. Równie z grubej rury oskarża Koestlera o seryjne gwałty. Kobiety na Uniwersytecie w Edynburgu, gdzie stało popiersie Koestlera, żądają jego usunięcia, bo czują się nieswojo. Szum w mediach (np. Scotsman 20.10.1998) i pod presją władze uniwersyteckie usuwają rzeźbę ze względów bezpieczeństwa! Nagłośnienie w mediach (np. BBC News 29.12.1998) i od tego momentu, akademicy i badacze w głównym nurcie nie odważą się cytować Koestlera-gwałciciela. Theodore Dalrymple doświadczył skojarzenia Koestlera z gwałcicielem na swych znajomych literatach, mimo że nie czytali książki Cesarani: wątpliwe, żeby jakaś biografia kiedykolwiek głębiej wpłynęła na reputację pisarza – dowód że książki mają wpływ daleko poza kręgiem czytelników (City Journal wiosna 2007).

Kilka przeglądów książki Cesarini podważyło oskarżenie, np. San Francisco Chronicle (2.1.2000) i National Interest (22.9.1999), ale za późno i za słabo, żeby naprawić szkodę. Oszczercza kampania i brak szczegółów o niej w Wikipedii, to dowód, że niewygodne judeocentrykom prace Koestlera mają rację. To politycznie poprawne oskarżenie spreparowane przeciw jednemu z największych myślicieli XX w. kwestionują komentatorzy Amazon.com: opiera się na jednym wywiadzie w książce. Odtwarzanie rzekomego gwałtu, który kobieta twierdzi miał miejsce dziesiątki lat wcześniej i implikowanie niemal 20 lat po śmierci oskarżonego, że to prawda, jest tandetnym dziennikarstwem. Dla N. Ravitcha z USA, seksualne inklinacje Koestlera nie mają żadnego znaczenia, w odróżnieniu od eliminacji z kart historii: Następny bohater usunięty.

Kto to byli Chazarowie?

Nowa Encyklopedia Powszechna (1998) odpowiada: koczowniczy lud turecki przybyły z Azji w drugiej połowie IV w. (w ślad za Hunami); po zajęciu stepów między dolną Wołgą a Kaukazem żyli z pasterstwa i łupiestwa; po 560 r. uznali zwierzchnictwo kaganatu tureckiego; w VI-VIII w. utworzyli państwo (kaganat chazarski) między M. Kaspijskim a płn. wybrzeżem M. Czarnegoi rozbudowali je po Dniepr na zach. i Kamę na płn.; stolica Semender n. Terdżem, od ok. 800 r. – Itil (przy ujściu Wołgi); wyznawali judaizm; podlegały im lub płaciły daninę różne plemiona tureckie, ugrofińskie i słowiańskie; rozkwitał handel (pośrednictwo między arabskim Wschodem i bałtycką Północą); w końcu IX w. po przybyciu na stepy naddnieprzańskie Pieczyngów, w kaganacie kryzys; w 965 r. po wyprawie księcia ruskiego Świętosława, państwo chazarskie uległo rozpadowi.

American People’s Encyclopedia (1964 tom XV s. 292) dodaje informacje o migracji Chazarów: W 740 r. Chazarowie oficjalnie przeszli na judaizm. Wiek później, napływające narody słowiańskie przeklęły ich i rozproszyły po Europie Śr., gdzie znano ich jako Żydów. Większość Żydów polskich i niemieckich wywodzi się z nich i podobnie stanowią oni znaczną część obecnej ludności w Ameryce. Grupę tą nazywa się Aszkenazy. Z tego wynikałoby, że Aszkenazy pochodzą od Chazarów, ałtajskiego narodu między M. Kaspijskim a płn. wybrzeżem M. Czarnego w VI – XI w, który przyjął judaizm w VIII-IX w.

Podobnie wnioskuje Kevin Alan Brook w The Jews of Khazaria (Żydzi Chazarii; 1999), książce opartej na materiałach źródłowych w językach obszarów, na które mieli wpływ i migrowali Chazarowie (hebrajski, arabski, syryjski, perski, ałtajskie, słowiańskie, grecki, łacina, gruziński, ormiański i chiński) oraz dowodami z archeologii, etnografii i lingwistyki. Komentator książki Brooka na Amazon.com: Teza książki, że duża część Aszkenazych pochodzi z ałtajskich konwertytów IX w. obrazi wielu tradycjonalistycznych Żydów. Spróbują alternatywnych wyjaśnień […] np. napływ bizantyjskich i in. Żydów IX w. w schronienie u Chazarów i wymieszanie z nimi. To złagodziłoby nacisk na pochodzenie z konwertytów. W prywatnej korespondencji […] Brook sugeruje, że tylko badania DNA mogą rozstrzygnąć tą kwestię. Fascynująca jest dyskusja o chazarskiej diasporze po późnym X w. od bazy na Krymie i dalekim płn. Kaukazie po płn. Rosję, Litwę, Węgry i Bałkany […] Brook ma zamiar poszerzyć swój majstersztyk […który] daje pogląd na zwykle lekceważone aspekty żydowskiej historii.

Wnioski o chazarskim pochodzeniu Żydów mają daleko idące konsekwencje; judeocentrykom odpadłby argument cierpiętnictwa Żydów z rąk chrześcijan za zamordowanie Jezusa – zasadniczy element ich tożsamości grupowej oraz ideologii rozproszenia, „religii” holokaustianizmu i prawa do Izraela, które tworzą podstawę judeo-chrześcijańskiej dywersji. Bez względu jednak na to, czy większość Żydów pochodzi od Abrahama, Izaka i Jakuba, czy od Chazarów, są pod wpływem elitarnego judaizmu rabinicznego, który stawia Żydów ponad prawem i gardzi innymi, zaszczepiając, kultywując i wykorzystując uczucia żydowskiej plemienności nawet wśród świeckich Żydów.

Genetyka przyszła na pomoc. Szereg książek interpretuje wyniki, tryumfując, że jednak Aszkenazy mają rasowe więzi z Palestyną i Bliskim Wschodem. Dyrektor jerozolimskiego ośrodka badań nad arcykapłanami (Cohen-Levi.org), rabin Yaakov Kleiman pisze (DNA and Tradition Devora 2004), że badania genu arcykapłańskiego potwierdziły biblijne pochodzenie Żydów; pomimo rozproszenia i upływu wieków, kompozycja DNA jest niemal identyczna u potomków arcykapłanów wśród Sefardyjczyków z Płw. Iberyjskiego, Afryki Płn. i Bliskiego Wschodu jak i wśród Aszkenazych z Europy. Jak wytypowano potomków arcykapłanów do testów, skoro wg Wikipedii nazwisko nie jest miarodajne? Potomkowie niekoniecznie noszą typowe nazwiska (np. Kogan i Kagan w Rosji, Kon i Kaplan w Polsce, Koen, Kon, Kojen w Serbii) i na odwrót – wielu z odpowiednimi nazwiskami nie pochodzi od arcykapłanów, np. Mosze Koen jest w Izraelu odpowiednikiem Jana Kowalskiego.

Kleiman cytuje prof. Michaela Hammera: Pomimo długoletniego zamieszkiwania w rozmaitych krajach i wzajemnej izolacji, większość ludności żydowskiej genetycznie nie różni się znacznie od siebie. Wyniki wspierają hipotezę, że poojcowski zbiór genów społeczności żydowskich z Europy, Afryki Płn. i Bliskiego Wschodu wywodzi się ze wspólnych bliskowschodnich przodków oraz sugerują, że większość społeczności żydowskich pozostawała dość wyizolowana od sąsiadujących społeczności nieżydowskich podczas Rozproszenia i po nim.

Dyskutant książki Kleimana na Amazon.com, Arthur Koestler z Hiszpanii (nie autor ww. książki, bo on nieżyje od 1983 r.) wytknął zasadniczy błąd: Wg [Kleimana], jego książka opiera się na naukowym porównaniu genetyki Sefardyjczyków z Aszkenazyjczykami, ale próbki pobrano od Sefardyjczyków z Anatolii [obecna Turcja], dokąd teoretycznie wydalono ich z Hiszpanii w 1492 r. Dyskutant argumentuje, że opisana przez Brooka i Koestlera masowa emigracja chazarska w XI-XIII w. przybyła do Hiszpanii, bo żyła tam społeczność żydowska od czasów cesarstwa rzymskiego, właściciele ziemi i handlu powiązani z miejscowymi chrześcijanami jak i muzułmanami. Zamiast uchodzić, ten komercyjny establiszment przyjął w 1492 r. przymusową konwersję i hiszpańskie nazwiska. Jeśli hipoteza ta jest prawdziwa, Żydzi wydaleni z Hiszpanii w 1492 r. mogą być pomyłkowo klasyfikowani jako Sefardyjczycy, a byliby głównie ubogimi napływowmi Chazarami. Żeby rozwiązać zagadkę, dyskutant zasugerował porównanie DNA Hiszpanów i Palestyńczyków.

Abraham’s Children (2007) Jona Entine’a, członka judeocentrycznego think-tanku American Enterprise Institute, nie wzbogaca tez Kleimana. Dyskutantka tej książki, świecka Żydówka zapytała: Co dobrego może wyniknąć z takiej informacji, nawet jeśli byłaby prawdziwa […] może jedynie zwiększyć uprzedzenia i wzmocnić nazbyt często prawdziwą ocenę zorganizowanego judaizmu jako po prostu narzędzia karmienia elityzmu i in. form złudnej arogancji […które] szybciej prowadzą do pieców niż szalone brednie Mein Kampf.

Tezy Kleimana znajdujemy też w Jacob’s Legacy (2008), autorstwa Żyda, Davida Goldsteina, genetyka na Uniwersytecie Duke. Zastanawia brak autorów nieżydowskich. Jeśli biczem antysemita! judeocentrycy szantażują oponentów w mediach, polityce i na uniwersytetach, to może i w genetyce, kiedy idzie o mity i tabu żydowskie? Michael Perry, żydowskiego pochodzenia specjalista-sceptyk eugeniki, daje pośrednią odpowiedź w dyskusji książki Entine’a: Wszyscy zaangażowani badacze są tak podekscytowani możliwościami, że nie zważają na ograniczenia metody […] testowanie genetyczne rozpatruje tylko wąski wycinek naszej kompozycji genetycznej – wyłącznie matczyne lub wyłącznie ojcowskie gałęzie drzewa genealogicznego. Ignoruje pozostałe źródła naszego DNA w każdym pokoleniu.

Bitwy o mit tożsamości

Historyk Europy na Uniwersytecie Tel Awiwu, dr Szlomo Sand dowodzi w bestsellerze pt. Kiedy i Jak Wynaleziono Naród Żydowski, że narodowe tabu, uzasadniające powstanie Izraela, to mit ze schyłku XIX w. Sand podważa też wcześniejsze mity, wg których Żydów wypędzono z Ziemi Świętej i większość z nich ma historyczne więzi z nią. Sand uważa więc, iż jedynym rozwiązaniem politycznym dla Izraela jest rozwiązanie państwa. Większość kolegów akademickich nie odważyła się debatować jego argumentów.

Wg Sanda, powrót na Ziemię Obiecaną w ramach tworzonej przez syjonistów na przełomie XX w. historii narodowej, kłócił się z judaizmem: Przez 2 tys. lat Żydzi trzymali się z daleka od Jerozolimy nie dlatego, że nie mogli wrócić, tylko że religia im tego zabraniała do czasu przyjścia mesjasza. Sand szukał dowodów archeologicznych na wypędzenie Żydów z Rzymu w 70 r. Przekonał się, że królestwa Dawida i Salomona były legendą. Podobnie z exodusem. Faktycznie, nie można bez niego wytłumaczyć żydowskości. Ale gdy zacząłem szukać książek historycznych opisujących wydarzenia tej tułaczki, nie mogłem ich znaleźć. Ani jednej. Bo Rzymianie nie wyganiali, a Żydzi w Palestynie byli przeważnie rolnikami i wszystkie dowody świadczą, że pozostali na swych ziemiach. W monumentalnym dziele Geschichte der Juden (Historia Żydów) ww. Graetz też podważył historię żydowską, od czasów biblijnych do 1848 r.

Sand naśladuje wnioski międzynarodowej szkoły tzw. minimalistów biblijnych, którzy uważają Biblię za fikcję. Zeev Herzog podobnie pisze w artykule pt. Dekonstrukcja murów Jerycha (Haaretz 29.10.1999). Hershel Shanks podważył tezy Herzoga w Haaretz (5.11.1999 http://www.freerepublic.com/focus/news/704190/posts), pokazując jak zawodna może być archeologia, na którą postawili Sand i Herzog: obraz archeologiczny nigdy nie jest kompletny i często zmieniany. Sand przypomniał artykuły w prasie izraelskiej nt. odkrycia stolicy chazarskiej nad M. Kaspijskim, co nie poruszyło historyków. Np. wiodąca gazeta Yedioth Ahronoth zatytułowała artykuł Rosyjscy archeologowie znajdują od dawna zagubioną stolicę żydowską. Ponadto podręczniki izraelskie nie uczą, że większość przywódców syjonizmu, w tym Dawid Ben Gurion, wierzyli, iż Palestyńczycy pochodzą z miejscowych Żydów, którzy następnie przeszli na islam. Niechęć kolegów do dyskusji, Sand przypisał milczącej zgodzie, że historia żydowska nauczana w Izraelu to przysłowiowy domek z kart. W l. 1930-tych rozdzielono przedmiot historii na uniwersytetach na historie ogólną i żydowską, bo uważano doświadczenia narodu za unikalne.

Dwa dni przed atakami 11 IX, hiszpański profesor Antonio Arnaiz-Villena jako główny autor opublikował w Human Immunology referat, który wnioskuje: Palestyńczycy są genetycznie bardzo blisko Żydów i in. śródziemnomorskich populacji, w tym Turków (Anatolczyków), Libańczyków, Egipcjan, Ormian i Irańczyków. Dane archeologiczne i genetyczne świadczą, że Żydzi i Palestyńczycy pochodzą od starożytnych Kananejczyków, którzy szeroko mieszali się z Egipcjanami oraz ludami mezopotamskimi i anatolskimi. Tak więc rywalizacja palestyńsko-żydowska bierze się z różnic kulturowych i religijnych, a nie genetycznych. Podobne wnioski wysnuły inne badania, np. A. Nebel i koledzy w Human Genetics z grudnia 2000 r.

Brytyjski Guardian (25.11.2001) pisał o pracy Arnaiz-Villeny’ego i kolegów: W ten sposób badania zespołu stawiają wyzwanie stwierdzeniom, że Żydzi są specjalnym, wybranym narodem, a judaizm można tylko dziedziczyć. Wg autorów referatu, Żydzi i Palestyńczycy na Bliskim Wschodzie dzielą bardzo podobne geny i należy ich uważać za blisko skoligaconych a nie odmiennych genetycznie. Redakcja musiała wycofać referat z wersji elektronicznej magazynu, a wydawca Elsevier Science rozesłał na świat żądanie zignorowania referatu, a jeszcze lepiej, wydarcia stron z egzemplarzy papierowych. Arnaiz-Villeny’ego zwolniono z redakcji. We wstępniaku do numeru październikowego, redakcja i komitet publikacyjny towarzystwa naukowego przeprosili czytelników za to, że autorzy referatu pomieszali elegancką analizę historycznej podstawy ludów basenu śródziemnomorskiego z politycznym stanowiskiem reprezentującym tylko jedną stronę złożonej kwestii polityczno-historycznej […] Redakcja  ubolewa nad nieodpowiednim użyciem publikacji naukowej do celów politycznych. W tym samym numerze prezydent towarzystwa naukowego potępił wykorzystanie forum naukowego do rozpowszechniania jakichkolwiek uprzedzeń.

Oficjalna przyczyna szykan: skrajnie polityczna treść referatu, np. obozy koncentracyjne dla uchodźców palestyńskich w Syrii i Libanie oraz kolonizatorzy w Gazie. Arnaiz-Villena nie dostał instrukcji edytorskich, a rzekomo politycznie obraźliwe informacje o historii regionu zaczerpnął z Encyclopaedia Britannica i podręczników. Niektóre kontrowersje wynikły z niefachowego tłumaczenia z hiszpańskiego, np. cólonos jako kolonizatorzy zamiast politycznie poprawnie osadnicy. Inne wyrażenie we wstępie referatu, i zaczął wojnę zaraz po Izrael – pisała poprawnie politycznie Karen Shashok w British Medical Journal – może należało przetłumaczyć i wojna zaczęła się. Starszy wykładowca na Uniwersytecie Middlesex, Andrew Goffey: przyznano, że artykułu nie usunięto na podstawie świadectwa naukowego. Powiedział jeden z akademików, którzy poparli Arnaiz-Villeny’ego w proteście do wydawcy: jeśli profesor znalazłby dowody na wyjątkowość genetyczną Żydów, na pewno nikt nie miałby obiekcji do jego wyrażeń. Wg Observera tak drastyczna samo-cenzura jest bez precedensu w publikacjach naukowych i stworzyła niepokój, że może oznaczać likwidację prac naukowych, które kwestionują biblijne dogmaty.

W odpowiedzi na krytykę, naczelna redaktorka Human Immunology uzasadniła cenzurę: zapalny manifest polityczny słabo zamaskowany jako praca naukowa. Dyskutanci na e-forum British Medical Journal domagali się, by winni uzasadnili bezprecedensową cenzurę, dziwiąc się, że referat wymazano z pamięci, jakby zawierał fałszywe dane. Redaktor Journal of the Medical Library Association wytknął, że nie zwątpiono w dokładność naukową referatu i zakwestionował prawo do zmiany opublikowanego zapisu elektronicznego. Decyzja redaktorki Human Immunology mogła być zabarwiona reakcjami na ataki 11 IX. Stwierdziła, że konieczne były natychmiastowe działania, żeby zapobiec masowym rezygnacjom z rady redakcyjnej i zniszczeniu publikacji (E. Klarreich w Nature nr 414 s. 382). Rezygnacje i niszczenie instytucji niewygodnych judeocentrykom zdarzają się bez względu na tego rodzaju wydarzenia. Np. po opublikowaniu przez b. prezydenta USA, Cartera, książki przyrównującej Izrael do apartheidu Afryki Płd., nastąpiły rezygnacje z zarządu fundacji, której przewodził.

Arnaiz-Villena nie poznał zarzutów, mimo że obiecano mu wgląd w listy do redakcji. W 2002 r. zawieszono go bez płacy w szpitalu madryckim za malwersacje. Po roku zdjęto zawieszenie, bo sądy parokrotnie stwierdziły bezpodstawność oskarżeń. Ten sam wniosek wysnuł oskarżyciel publiczny i Królewskie Kolegium Lekarzy Madrytu – podaje Wikipedia w haśle Arnaiz-Villena, wzmiankując oddalenie przez profesora zarzutów o wadliwą metodologię. Jednak w haśle Sub-Saharan DNA admixture in Europe Wikipedia (4.11.2008) smaruje profesora, nie zamieszczając już ww. usprawiedliwień. Jeśli ktoś wyszedł splamiony z tego epizodu, to na pewno judeocentrycy i ich gorliwi lokaje w wydawnictwach.

Emerytowany lekarz z Niemiec komentuje artykuł Shashok: Jeśli nie można gwarantować dostępu do naukowo niekwestionowanego referatu, to co mówić o informacji innego rodzaju? […] Masz jeszcze „Rok 1984“ Orwella w formie książkowej? Zatrzymaj ją! Wykładowca na Kolegium Medycznym Uniwersytetu Walii: Co mogłoby być bardziej aktualne niż te badania w czasach, gdy „mapa drogowa dla Bliskiego Wschodu“ jest newsem prosto spod prasy? Inny emerytowany lekarz podał analogię: czy herezją polityczną byłaby sugestia, że armia Aleksandra Wielkiego mogła przynieść geny chorobowe do Indii? Jeśli Arnaiz-Villena pokusi się zbadać przepływ genów znad M. Śródziemnego przez Iran do Pendżabu (indyjskiego i pakistańskiego), to czy British Medical Journal odrzuci taki referat z powodu politycznej treści?

Materiały źródłowe

Jonathan Cook Israeli Bestseller Breaks National Taboo 15.10.2008 http://www.informationclearinghouse.info/article21020.htm

Michael A. Hoffman II The Truth About the Talmud: A Documented Exposé of Supremacist Rabbinic Hate Literature

Nathanael Kapner Judaism Is An Anti Christ Religion! 15.2.2008 http://www.realjewnews.com/?p=147 i inne

Willie Martin History of Judaism in the New World http://www.israelect.com/reference/WillieMartin/TalmudTeachings.htm

Ted Pike Pedophilia: The Talmud’s Dirty Secret 11.10.2006 http://www.truthtellers.org/alerts/pedophiliasecret.html

Ted Pike Pedophilia: Thriving in Judaism’s Right Wing 20.10.2008 http://www.truthtellers.org/alerts/pedophiliathrivinginjudaism.htm

„Maurice Pinay” Blog http://mauricepinay.blogspot.com

Karen Shashok Pitfalls of editorial miscommunication [w:] British Medical Journal 7.6.2003 tom 326 s.1262-1264 http://www.bmj.com/cgi/content/full/326/7401/1262

Izrael Szahak Żydowskie dzieje i religia Fijorr Publishing: Warszawa-Chicago 1996

Encyklopedia Białych Plam PWE: Radom 2000-2006, 20 tomów

Noahide Laws and Decapitation for Confessing Jesus Is Lord http://www.thewatcherfiles.com/noahide_laws.html

The New World Order is coming: Are you ready? http://www.cuttingedge.org/ce1090.html

………………………………………

Dodatek: Prawo Noego w USA

Tłumaczył Piotr Bein

Prawo Publiczne nr 102-14
102-gi Kongres USA
Wspólna Rezolucja

20 marzec 1991 r.
O wyznaczeniu dnia 26 marca 1991 r. „Dniem Edukacji w USA”

Zważywszy, że Kongres uznaje tradycje historyczne etycznych wartości  i zasad leżących u podstaw społeczeństwa cywilizowanego i na których oparto nasz, wielki Naród;

Zważywszy, że te etyczne wartości i zasady są podstawą społeczeństwa od zarania cywilizacji, kiedy znane były jako Siedem Praw Noego;

Zważywszy, że bez tych zasad etycznych i wartości, gmachowi cywilizacji grozi poważne niebezpieczeństwo powrotu do chaosu;

Zważywszy, że społeczeństwa jest głęboko zaniepokojone niedawnym osłabieniem tych zasad, które spowodowało kryzysy oblegające szkielet społeczeństwa cywilizowanego i zagrażające mu;

Zważywszy, że uzasadniona troska z powodu tych kryzysów nie może przysłonić obywatelom naszego Narodu ich odpowiedzialności za przekaz tych historycznych wartości etycznych z naszej znakomitej przeszłości na przyszłe pokolenia;

Zważywszy, że ruch Lubawiczerów sprzyja tym wartościom i zasadom etycznym oraz krzewi je na całym świecie;

Zważywszy, że Rabin Menachem Mendel Schneerson, przywódca ruchu Lubawiczerów, jest powszechnie poważany i czczony, a 89-ta rocznica jego urodzin przypada na 26 marca 1991 r.:

Zważywszy, że w hołdzie temu wielkiemu przywódcy duchowemu, temu „rebbe“, nadchodzący jego 90-ty rok będzie uważany za rok „edukacji i dobroczynności“, w którym zwracamy się ku edukacji i miłosierdziu, by przywrócić światu wartości moralne i etyczne zawarte w Siedmiu Prawach Noego: oraz

Zważywszy, że zostanie to odzwierciedlone w międzynarodowym dokumencie honorowym, podpisanym przez Prezydenta Stanów Zjednoczonych i głowy innych państw:

Dlatego niniejszym niechaj będzie Uchwalone przez Senat i Izbę Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Ameryki, zgromadzonych w Kongresie, że dzień 26 marca 1991 roku, początek 90-go roku Rabina Menachema Schneersona, przywódcy ogólnoświatowego ruchu Lubawiczerów, zostaje wyznaczony „Dniem Edukacji USA“. Uprasza się Prezydenta o wydanie proklamacjii wzywającej naród Stanów Zjednoczonych do obchodów tego dnia odpowiednimi uroczystościami i działalnością.

PRAWO PUBLICZNE 102-14-MAR. 20,1991 105 STAT. 45

Zatwierdzono 20 marca 1991 r.

HISTORIA LEGISLACYJNA-H.J Res 104
ZAPIS KONGRESOWY. Vol 137. (1991)
5 marca [1991] rozważono i przegłosowano w Izbie Reprezentantów

7 marca [1991] rozważono i przegłosowano w Senacie

Judeomasons are at it again

The Polonophobic, anti-Christian affairs concerning Archbishop Wielgus of Warsaw and Father Henryk Jankowski still steaming, we have a new one: the “Polish” Catholic Church hierarchy has eliminated an outspoken, patriotic Father Dr. Piotr Natanek from public life, with methods that Stalin would be proud of. It seems that, similar to the banned Father Tadeusz Kiersztyn, Father Natanek’s transgression consists of insisting on recognizing Jesus Christ become the King of all the Poles’ hearts… A parliamentary resolution on this Throning was almost adopted in 2006. If only each nation did it, our troubles would be over.

Just to refresh with whom we are dealing again, here are several reviews by our American-Polish reviewer on Amazon.com.

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Review of Ukrzyzowac Ksiedza Jankowskiego, by Jan Marszalek. (1998). 2 vols., POW (Polska Ofycyna Wydawnicza). Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Father Henryk Jankowski: A Strong Defender of Poland and Polishness

Title: TO CRUCIFY FATHER JANKOWSKI. One doesn’t have to agree with everything that Father Jankowski has said to realize that he doesn’t fit our age of spineless, mealy-mouthed, and politically-correct religious and political leaders. Jankowski’s outspokenness has gotten him into a lot of trouble not only with Jews, but also with various Polish religious and political leaders. He has proven to be an equal-opportunity ruffler of feathers.

Marszalek’s work intersperses excerpts from some of Fr. Jankowski’s sermons with other content. Fr. Jankowski defended the family as the basic unit of society (Vol. 2, p. 49), opposed the atheization of Polish youth (Vol. 2, p. 76), and defended the presence of crosses in the classrooms. (Vol. 1, p. 142, 302).

The customary statements about clergy needing to stick to religion, and to avoid politics, came into play. Of course, if clergy take up liberal political issues, the liberals say nothing.

Anti-Semitism is a buzzword, and one that needs to be carefully defined. (Vol. 1, p. 228). Jankowski condemns hatred (Vol. 1, p. 32), and categorically denies being an anti-Semite. (Vol. 1, p. 272). Oddly enough, Jankowski’s criticism of Bronislaw Geremek had been twisted into an attack on all Jews. (Vol. 1, p. 121, 227, 302). Marszalek could’ve added that Fr. Jankowski had prayed with Jewish leaders at various Holocaust-related sites in Poland. He also could’ve added that Jankowski opposed the Judeocentric view of Nazi persecution because he doesn’t believe that any group has a right to tell Poles how to think or to impose a supremacist view of its suffering.

Despite the clarion calls of the modern age regarding “Tolerance”, “Inclusiveness”, and “Multiculturalism”, the strong desire to preserve one’s unique heritage should not be confused with intolerance towards other groups. Fr. Jankowski strongly condemned other nations meddling in Poland’s internal affairs, no matter how well intentioned they may seem. (Vol. 2, p. 143).  He is also a strong advocate of the premise that Roman Catholicism is a central feature of the very essence of Polishness. (e. g., Vol. 2, p. 208, 226, 243). His unfriendly attitude towards Jewish influence relative to Poles thus finds clarification.

Regardless of how one feels about Fr. Jankowski, one must recognize the unmentioned double standard that exists on outspoken personages. When Nation of Islam leader Louis Farrakhan made statements regarded by many to be anti-Semitic, some American liberals said that we should overlook them because Farrakhan comes from a group that suffered a great deal. We were even told to “separate the message from the messenger.” No such leniency for Fr. Jankowski was ever forthcoming from either American or Polish liberals.

Marszalek’s discussion of the muzzling of Fr. Jankowski requires further development. Jewish groups had called on the Church to censure or remove Fr. Jankowski, and the Church partly obliged. But prominent Jews had also made objectionable remarks (such as Yitzhak Shamir’s statement on “Poles imbibing anti-Semitism with their mother’s milk”, which Marszalek called “primal racism”: Vol. 2, p. 237). No one, least of all among the Jews, had called on Shamir to be formally censured or removed from office.

††††††††††††††††††††††††††††††††

Review of Ks. Jankowski Znow Atakuje, by Peter Raina (1998). Von Borowiecky, Warszawa. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Influential Jews and the Defense of Traditional Polishness and Polish National Interests

“FATHER JANKOWSKI IS ON THE ATTACK AGAIN” THE CONTROVERSY OVER HIS SERMON is the title of this book. The full text of the October 26, 1997 sermon is provided. He never mentioned Jews by name, but did criticize the naming of Bronislaw Geremek as the Minister of International Affairs (p. 10). Author Raina and various letter-writers in support of Jankowski have called Geremek, as well as Vice-Premier and Minister of Foreign Affairs Leszek Balcerowicz, “retreads” from the previous Communist government (using American parlance)(p. 77), and inappropriate choices for the current one. They are accused of such things as belittling Poland abroad and enacting harmful policies. (p. 154, 162).

The Jewishness of the foregoing personages came up, and Raina commented: “Many Poles suspect, or are convinced of the fact, that persons from a Jewish background do not satisfactorily defend Polish national interests.” (p. 78). There have always been Jews among the most ardent Polish patriots, yet in general, at least according to the opinions of many of the letter-writers of this book, modern influential Polish Jews, notwithstanding their complete cultural assimilation, tend to think of themselves primarily as Europeans and internationalists rather than Poles, and to use their influence accordingly.

Polish Jew Sigmund Nissenbaum, who recounted how he had Father Jankowski over as a guest at his nephew’s Bar Mitzvah, wrote to Fr. Jankowski about the pain and anger he felt at his “sowing of racial and religious hatreds”, to which Fr. Jankowski replied that such accusations are devices to silence the truth, and added: “Do you really believe that I am an enemy of the Jews? …creating taboo topics, nations that are exempt from any criticism, and sacred cows—this will never destroy anti-Semitism or anti-Judaism…It is certainly not my fault that those men, who did and continue to do the most damage to Poland, who destroy our national identity and serve foreign interests, are in most cases of Jewish background…” (p. 27).

The reader must remember that the Poles, with their long history of dominance by foreigners, are sensitive to even the appearance of exploitation. Also, Poland has always been confessedly an ethnic Polish and Catholic one, and, unlike the US, never professed to be a pluralistic society. To many Poles, objecting to Jews in the Polish government is no different from objecting to British or Russians in the Polish government. One of them even asked how many Polish gentiles can be found in the Knesset (Israel’s Parliament).

Raina rejects the “anti-Semitism without Jews” slogan, pointing out that the relevant factor is not the rarity of Jews in the Polish general population (0.1%), but their high frequency in positions of influence. It takes no more than a handful of individuals placed in key positions in the government, commerce, and cultural life of a nation to steer its course. As an example, he claims that the widely-read GAZETA WYBORCZA, NIE, WPROST, POLITYKA, and TRYBUNA are noticeably Jewish-influenced, and promoters of cosmopolitanism, including at Poland’s expense. (p. 79). But Raina never scapegoats Jews as responsible for all of Poland’s problems. To the contrary: He also criticizes “Catholic” newspapers such as TYGODNIK POWSZECHNY, WIEZ, and ZNAK, written by “progressives”, some of whom come from a Communist background. (pp. 22-23).

Various historical tidbits are included in the book. One of the letter-writers was an eyewitness to local Jews shooting at Poles, in Grodno, during the Soviet conquest of eastern Poland in 1939. (p. 130). Raina is of the opinion that many Jews left Poland in 1968 not, as they claim, because they suffered from anti-Semitism, but because they had lost their positions of influence and power. (p. 71). Raina suggests that some of them are slowly returning to Poland in order to re-acquire these positions.

††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Review of Ks. Jankowski nie ma za co przepraszac, by Peter Raina (1995). Wydawnictwo “Ksiazka Polska”, Warsaw. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Father Jankowski Never Equated the Swastika With the Star of David

FATHER HENRYK JANKOWSKI HAS NOTHING TO APOLOGIZE FOR is the title of this book. To begin with, the priest’s actual view of Jews is a balanced one, recognizing both good and bad deeds by Jews. (p. 86).

As for the June 11, 1995 sermon, here’s what correspondent Jaroslaw Popek of the leftist and Judeocentric GAZETA WYBORCZA wrote that Father Jankowski said (p. 80):

“We cannot tolerate any longer the rule of those who haven’t declared whether they come from Moscow or Israel.”

Here’s what Fr. Jankowski actually said: “The representatives you elected…ostensibly Poles, but who had declared their origins from Israel or from Moscow”.

Popek also quoted Jankowski as saying: “I did not include the Star of David because it is already embodied in the symbols of the Swastika and the Hammer and Sickle.”

Now here’s what Fr. Jankowski actually said: “…the sign of David is subsumed under these two symbols and for this reason I have no need to include it.”

This can be interpreted in various ways, as there were many different symbols present at that re-creation of the Good Friday grave of Christ which doubled as a symbol of the death of patriotic Poland—see p. 75. Ironically, the presence of many symbols of Polish loss itself refutes the premise that Fr. Jankowski is singling out Jews as scapegoats.

The “Jews rule” and “Swastika=Star” are words put into Fr. Jankowski’s mouth by Popek, perhaps deliberately to discredit him. Clearly, Fr. Jankowski is only driving home the point that he objects to foreigners deciding Poland’s fate, regardless of their origins. He is in no way implying that Nazis, Communists, and Jews are equivalent to each other! [In another context, Cardinal Glemp had been misrepresented as saying that Jews control the western press. Actually, he said that Jews have considerable sympathetic access to the press.]

Author Raina explains why he considers Jews in influential positions not only incompatible with traditional Polishness, but also hostile to the same: “They [influential Jews and former Communists] act according to three slogans: cosmopolitanism, “Europeanism”, and anti-clericalism. Whoever does not adhere to one of these three is labeled an unenlightened fool.” (pp. 70-71). Such concerns must also be placed in the broader context of objectionable xenocracy, as Jerzy Pelc put it. (p. 129).

Double standards are a constant. Poles are free to criticize other Poles, Russians, Germans, “those greedy Americans”, etc., but not Jews–lest they get labeled anti-Semites. If anti-Semitism is uncivilized and a sin, why isn’t anti-Polonism? Poles tell themselves, and are told by others, that Fr. Jankowski’s remarks are an embarrassment to Poland and to the Church, but no one, Pole or Jew, suggests that, for example, Yitzhak Shamir’s “Poles drink anti-Semitism with their mother’s milk” remark is an embarrassment to Jews, Judaism, and Israel.  President Lech Walesa was told that his scheduled meeting with President Clinton was off until he denounced Fr. Jankowski, but who ever heard of a comparable development in reverse? (p. 92). Polish Catholic spokesmen denounce Father Jankowski, yet are deafeningly silent about such things as Rabbi Weiss’ profanation of the crosses during the Carmelite controversy, and former Jewish Communist Jerzy Urban’s constant scurrilous attacks on Pope John Paul II and the Church. (p. 87).  In fact, Urbach/Urban’s vulgar anti-Catholic cartoons bear an eerie resemblance to Goebbels’s and Streicher’s anti-Semitic ones in DER EWIGE JUDE and DER STUERMER. (p. 74; see photos after p. 256).

†††††††††††††††††††††††††††††

Review of Ksiadz Henryk Jankowski Walczy o Prawde, by Peter Raina (1999). Von Borowiecki, Warszawa. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

An Encyclopedic Account of Father Jankowski’s Work

Title: FATHER JANKOWSKI FIGHTS FOR THE TRUTH. Raina summarizes and extends his earlier works [links]. This book has an extensive photo and document collection (including that of President Reagan’s visit: p. 346), a table of churches the priest had planted all over Poland and further east (p. 332), and another table of Father Jankowski’s many achievements and awards. (pp. 333-335). Agree with him or nor, but recognize that Fr. Jankowski is no lightweight!

Even during the days preceding Solidarity and Martial Law, Fr. Jankowski had already been a thorn on the side of the authorities. St. Brygida’s Church itself had existed for centuries, and was a central point of Polish-ness during the prewar days of the Free City of Danzig. It survived WWII combat, only to be torched by the Soviets upon their taking of the city in March 1945, and wasn’t rebuilt for 25 years for political reasons.

Procurator Grazyna Wawryniuk believed that Fr. Jankowski had implied some kind of association between the Star and Swastika, but admitted that he had never actually verbalized any such connection (p. 260), and that the whole thing had basically been taken out of context. (p. 261). Later, Father Jankowski received death threats (p. 264). He asked why nothing is ever said against Jews who equate the Cross with the Swastika. (p. 223). (To say nothing about a more respectable form of the same, wherein academics blame Christianity for the Holocaust, even though Nazism was not a Christian movement—to the contrary, an anti-Christian one that viewed Christianity as an effeminate, Jewish invention). Interestingly, in another context, Rabbi Renee-Samuel Sirat was quoted as saying that Jews need to acknowledge and apologize for their misdeeds. (p. 310).

Considering such things as the friendships that Fr. Jankowski has had with Jews over the years, his work in ecumenism, and his education, it is almost impossible to suppose that he actually believes that Jews are equivalent to Nazis. But how could Jews and Nazi Germany even be ostensibly alluded to in the same sentence other than in a victim-victimizer relationship? Father Jankowski grieved over the Holocaust, but also asserted that Jews paved the way for Hitler to come to power. (p. 222). He was apparently alluding to the central role influential German Jews had in such things as making Germany an industrial power–which of course made WII German conquests possible. [This fact is corroborated by none other than Albert Speer, who knew more about German arms manufacture than anyone else: see the Peczkis review of INSIDE THE THIRD REICH [link]]. The reader must also understand Fr. Jankowski’s views in their Polonocentric context: Throughout much of pre-Nazi recent history, there existed a German-Jewish symbiosis, and Jews and Germans were on the same side against Poland. Ferocious German anti-Semitism was a relatively recent development.

Charges of inciting violence are a common left-wing technique used to silence speech. A local Jewish teenager had been beaten by a thug, and the charge was made that Fr. Jankowski’s sermons had incited the violence. Wouldn’t you know it—it turned out that the assailant had never heard the priest’s sermons. (p. 316).

In his sermon of January 10, 1999, Fr. Jankowski said: “…I remind you that the Church cannot and never has looked with indifference upon Poland’s fate…We cannot applaud the ideologues who are animated by the atheization of society, and the promotion of materialism and consumerism, liberalism and moral relativism, and the discarding of the Gospel…You can go ahead and call me an anti-Semite, a dolt, or whatever other absurd epithet you can think of, to put me into some media-invented category…none of this will alter my support for our Nation… I warn all of you who are so passionate about attaching labels such as anti-Semitism, fascism, intolerance, and xenophobia to those who disagree with you—unless you are capable to deep thinking and the building of bridges to those of other viewpoints—you have no understanding of what democracy is about, let alone Christianity.” (pp. 327-329)

Julia Gorin: The Blackmail of America

To Julia Gorin’s credit, she has been criticizing US policy anomalies and absurds in the Balkans. I take it a step further — seek the hidden underlying cause, as opposed to her  fingering out of “Albanian”, “Croat”, “Jihadist” or “Bosniak” puppets of an overarching power against the Serbian nation and Orthodox Christianity.

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Commentary  Washington Times, Thursday, March 4, 2010

GORIN: The blackmail of America

How the United States became Albania’s enforcer
AN: Green jobs mirage
By Julia Gorin

Something happened after President Clinton’s 1999 war in Kosovo: It never ended. Its continuation was characterized by anti-Serb arson, kidnappings, bombings of NATO-escorted civilian buses and efforts to kill everyone from schoolgirls to octogenarians, plus the rare peacekeeper who tried to prevent any of this.

Toward the end of 1999, several major newspapers reported on findings that mass graves such as the infamous Trepca zinc mine turned up empty, as did the stadium we were told was being used as a concentration camp. Anyone reading this one-time follow-up also would have learned that the “cleansing” of 800,000 Albanians had more to do with NATO bombs and Kosovo Liberation Army orders than with the outrageous claim that Serbia was trying to empty the province of 90 percent of its population.

But the bombshell postwar story had no legs. No media outlet, human rights organization or congressional subcommittee launched an investigation, and the press moved on, taking the public with it. So Americans don’t know that within months of our serving as the Kosovo Liberation Army’s (KLA) air force, the Albanian insurgents also tried to seize the Presevo Valley area in southern Serbia and by early 2001 started a civil war in Macedonia, which had sheltered 400,000 refugees during the Kosovo war.

At the same time, the Albanian fighters started to engage NATO troops openly. In February 2000, the U.N. and NATO in Kosovo issued a joint statement that “two young French soldiers, who came here as peacekeepers, are lying in hospital beds suffering from gunshot wounds inflicted on them by the very people that they came here to protect,” the CATO Institute’s Gary Dempsey reported. He added, “As a candid intelligence officer with the U.N. Mission in Kosovo [UNMIK] explained to me in November, ‘We are their tool, and when we stop being useful to them, they will turn against us.’”

In March 2000, The Washington Post reported, “A senior Pentagon official warned yesterday that U.S. troops in Kosovo this spring may have to fight their former allies, ethnic Albanian guerrillas who are rearming themselves and threatening cross-border attacks against Serbia. ‘This has got to cease and desist, and if not, ultimately it is going to lead to confrontation between the Albanians and KFOR [NATO Kosovo Force].’ “

But that didn’t happen. Instead, we came around to seeing things the Albanian way. In November 2005, CNSNews.com explained why: “Rebels have blown up several vehicles belonging to UNMIK and the Kosovo [Police] Service, leading UNMIK to warn employees to check their vehicles for bombs before starting the engines. … [G]raffiti across Kosovo warned ‘UNMIK get out!’ … NATO’s Kosovo Force has an emergency plan called ‘Operation Safe Haven’ in place to evacuate internationals. … [Ex-OSCE security chief Tom] Gambill believes that Albanian frustration over the independence issue could lead armed rebels to forge an alliance with al Qaeda. Both groups want the international presence out of Kosovo and al Qaeda has a history of attempting to destabilize the Balkans region. … The threats are played down, Gambill said, because ‘it does not suit the internationals to have a serious crisis such as this at the time when they are sending out reports on how much improvement has been made in Kosovo.’ “

We didn’t want Albanians to start killing us, so we let them keep killing Serbs. Rather than see what would happen if we tried saying “no” to Albanian demands and designs, and risk Americans discerning the real nature of their new best friends – which of course would compound the domestic terror threat – we guaranteed ourselves a bigger, more entrenched and more global problem.

When Kosovo re-entered the headlines in 2008, some started catching on. In March 2008, Northwestern University law professor Eugene Kontorovich wrote in the New York Sun, “An important ingredient of Kosovo’s success in achieving self-determination seems to be their constant threats of violence. The Kosovar prime minister … often warned of ‘dangers’ and ‘unforeseeable consequences’ if the province were not allowed to secede. … As a result, NATO and America have become parties to the carve-up of a sovereign state that they subdued by force. … For international law, the entire process is a string of humiliations … peacekeepers are hostages; and sovereignty is trumped by the threat of terror.”

“Hostages” precisely describes the West in Kosovo. If anyone wonders why the George W. Bush administration joined the Clintonites in the belief that “independence is the only viable option” and “there can be no compromise,” it’s because in the gangster’s paradise of Kosovo, the United States alternates between hostage and gangster. The Albanians give us ultimatums, and we give the Serbs ultimatums. Our government toes the Albanian line, and our press toes the government line. United Press International’s Robert M. Hayden gave a glimpse of it in March 2008: “The problem is not that ‘Serb nationalists’ are resisting ‘the West,’ as it is put by those U.S. journalists who honor the First Amendment by parroting the State Department. … [A political solution] could have been reached with Serbia, but neither the Clinton administration nor that of George W. Bush wanted one.”

A clearer picture emerges of the “failed” negotiations between Belgrade and Pristina, to which the Serbian delegation would come with lists of various broad compromises, and the Albanian delegation would look at their watches. Sabotaging the “negotiations” before each round – and redefining the term – Mr. Bush or Secretary of State Condoleezza Rice would announce that the end result would be independence.

An excerpt from a 1999 Q&A in Time magazine illuminates how far we swerved from our original goals: “The alliance wants Kosovo to be given autonomy within the Yugoslav federation, but opposes the full independence that the KLA is fighting for, fearing that creating a new Kosovar-Albanian state would further destabilize an already volatile region.”

Today, however, even the language is reversed: that which we knew would destabilize the region is now promoted as what is needed to “stabilize” the region. And so our military is being used to enforce KLA directives and make the last of the resisting Serbs comply with the new reality.

Most of the last resisting Serbs are in the only remaining part of Kosovo where it is still safe to be Serbian, Northern Kosovska Mitrovica, along the boundary with Serbia. The Serbs there have been open to a partition that would allow them to stay within the internationally recognized borders of their country, Serbia. But we were informed by our Albanian “partners” that a partition was out of the question, ironically invoking “territorial integrity” – which our leaders then repeated.

Rather than Kosovo’s diabolical path to statehood, our bureaucrats and media point to Belgrade as the problem, because it backs Northern Mitrovica, where Serbian institutions are still in place. We are warned that the real threat is Belgrade’s refusal to recognize the land grab, its turning to Moscow for support and its creation of “parallel institutions.” A rich admonition indeed, given that Kosovo’s parallel Albanian institutions within the host society were what brought us to the hailed secession itself.

NATO troops have been amassing around Northern Mitrovica, and in a few months, with or without Belgrade finally selling out the Kosovo Serbs (always a looming possibility), we will witness the next act of war by U.S.-led NATO against an ally that has never been a threat to America. We will be enforcing borders that only one-third of U.N. member states even recognize to deliver nothing less than the full territory that our masters demand.

This time, when Americans watch our military “contain” the Serbs, they should recognize it for what it is. The troops themselves would do well to understand what is being enforced with their hands. And when the images gracing American TVs are again exclusively of the “wild” Serbian reaction, meant to depict Serbs as violent and therefore justifying the aggression that caused it, Americans should ask themselves how they might react if coerced to secede from their country by an ethnic group that reached majority status in their area.

In February 2007, Jim Jatras, a former senior analyst for the Senate Republican Foreign Policy Committee, asked a Hungarian member of the European Parliament, “Why are you rewarding Albanian violence with state power?” The member replied, “Because we’re afraid of them.”

Julia Gorin specializes in Balkans issues and is an unpaid advisory board member of the American Council for Kosovo.

Katyn as Genocide

Katyn Irrationality; Katyn as Genocide (Anders); Katyn Forensics Upheld

We are nearing the 70th anniversary of Stalin’s fateful decision to murder the Polish officers and intellectuals. (March 5, 1940).

Here are three reviews of mine, recently appearing at Amazon. Obviously, not only the Holocaust, but also Katyn, had decidedly irrational aspects. General Anders recognized Katyn as a form of genocide. The forensics which proved Soviet guilt are still valid in the light of current knowledge.

Review of In the Shadow of Katyn: “Stalin’s Terror”, by Stanislaw Swianiewicz (1976, 2002). Privately Published. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

A Katyn “Survivor” Describes His Experiences, His Deep Knowledge of the USSR, and the Irrationality of the Katyn Genocidal Crime

This book, originally published in Polish (1976), and made available to Poland(1990), was eventually translated into Russian and now English. Swianiewicz, a long-lived (1899-1997) Pole of Scottish descent, and dabbler in freemasonry (p. 199), was a Polish POW at Kozielsk. He was among the 3% of Kozielsk inmates not murdered at Katyn (p. 66), possibly because he was of use as a Sovietologist. (p. xv; see also p. 122).

The author provides some unique ideas about the events leading up to and including the 1939 war. While in Soviet captivity, he met with semi-prominent people who would later become better known in the Communist world. This book is more about Russian thinking, and the workings of the Soviet system, before and during WWII, than it is about Katyn.

Swianiewicz suggests that Russian aggression long predated the satisfaction of Communist ideology. He comments: “The motto to absorb and destroy is imbued into the Russian thought. Pushkin wrote that all Slavic streams must dissolve into theRussianSea…The first historical occurrence, known to me, of those cruel, destructive tendencies was in the 15thcentury by Ivan III. The richRepublicofNovgorod, a member of the Hanseatic League, was destroyed, and the surviving population deported to theVolgaregion.” (p. 136).

The document that contains Stalin’s chilling orders to murder the Polish officers and intellectuals is printed out in full. It is complete with a side-by-side English-language translation. (pp. 80-83).

After some of the Polish POWs and deportees were released by Stalin in the wake of the Nazi-attack-induced “amnesty”, Swianiewicz described his suspicions at Soviet evasiveness regarding the missing officers. He realized that, had the officers perished during an accident (say, mass drowning while crossing a lake), there would be no need for the authorities to cover it up. (p. 222).  He finally realized the truth, while inPalestine, as a result of the fateful spring 1943 German broadcast. He commented: “Various circumstances of the liquidation of the Kozelsk (Kozielsk) camp which I could not understand then—extreme precautions in formulating the transports, the brutal behavior of the guards, the precise orders from the central authorities in Moscow on who was going to be in each transport, and then, in 1941, the refusal to give General Sikorski any data as to the direction of those transports—became all too clear now.” (p. 222).

Holocaust-uniqueness proponents have argued that the genocides of non-Jews all had rational motives, while that of the Jews had none. Interestingly, Swianiewicz sees the Katyn massacre as an irrational act also. He writes: “The productive potential of the Polish officers’ camps was very large, thanks to the great number of specialists: engineers, technicians, agronomists, doctors and veterinarians. In Kozelsk (Kozielsk) alone, there were about three hundred doctors. All the time, during my stay in the camps, I thought that this potential was somewhere and in some way exploited by the Soviets. However, the NKVD preferred to destroy this potential, instead of using it in some economical, rational way. Those who were ruling Stalinist Russia considered other factors more important than economic effectiveness…” (p. 132).

The book jumps 30 years forward, into the 1970’s. Important works on Katyn are mentioned. Just before Swianiewicz was about to testify before a British panel in 1975 on Katyn, he was “mysteriously” attacked by goons and savagely beaten. (p. xv).

The book ends with the reproduction of a pamphlet distributed in September 2000 during the consecration of the cemetery at Mednoye. (p. 259). It says: “Forgive us, Poles!” Would it be that current (2010) Russian leaders still had that attitude!

…………………………………………………….
Review of The Crime of Katyn: Facts & Documents, by the Polish Cultural Foundation, London. (1965). Caldra House Ltd., Sussex. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

General Anders Affirms Katyn as Genocide. Document-Filled Book a Boon to Scholars

This English-language version was originally scheduled for publication in 1948, but wasn’t actually published until 1965, the 25thanniversary of the crime. General Wladyslaw Anders, who was to live until 1970, commented: “A quarter of a century has passed and this untried and unpunished crime of genocide lives in the memory of civilized nations.” (p. v).

One feature of this book not generally found in other books on Katyn is the chronological table of the convoys, which carried the doomed Poles, as they left the camp at Kozielsk. (pp. 60-61). This covers the period of April 3—May 12, 1940. Each entry lists the date, number of men removed, and the names of a few of them.

This work also includes the sentence-by-sentence conversation, between General Sikorski and General Anders on one hand, and Stalin on the other, concerning the whereabouts of the missing officers. (pp. 86-88). It was then that Stalin said the transparent absurdity about the men all having escaped toManchuria, which was only several thousand miles east of the POW camps. (p. 87).

Interestingly, throughout this period of Soviet dissembling, the claim that the POWs had fallen into the hands of the advancing Germans was never made. Instead, that was a later after-the-fact invention following the Nazi broadcast of April 1943.

There is the fascinating testimony of Ivan Krivozertsev, a Russian who claimed to have seen the arrival of the Poles at the death site in 1940. (pp. 229-240). Krivozertsev (“Michel Loboda”) was found hanged in postwarEngland(1947). (Suicide? Or a Communist “hit”?)

No insects (p. 130) were found on the bodies, pointing to an early-1940 (pre late-spring) death at the hands of the Soviets, not a mid-1941 (summer) death at the hands of the Germans. Other forensic details are provided, including that from the original German-sponsored international commission. There is also a document by the Polish physician, Marian Wodzinski. (pp. 191-228).

A thorough debunking of the Soviet Burdenko commission, which attempted to blame the Katyn crime on the Nazis, is included. (pp. 243-264). The Soviet case fell apart quite easily. For instance, there were a handful of mementos, postdating spring 1940, allegedly found by the Soviets on the bodies, thus supposedly proving a 1941 German murder date. However, the meagerness of these mementos in no way outweighs the thousands of exclusively pre-spring-1940 ones found earlier. A handful of mementos could easily be forged. Besides, no one got to see these “new” mementos besides the Soviet Commission [and there is no independent evidence that these new mementos actually came from the bodies.] (p. 263).

…………………………………………………………….
Review of Disaster Archaeology, by Richard A. Gould. 2007. University of Utah Press, Salt Lake City. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

The Science of Analyzing Dead Humans. Old Communist-Blaming Katyn Massacre Forensics Upheld

This work raises many topics, two of which I emphasize here. It delves into such things as 911-victim remains, fire victims, cannibalism, ethnoarchaeology, shipwrecks, individual and mass murders, etc. The reader will encounter many interesting facts. For instance, the failure of cadaver dogs to locate buried human remains does not rule out their local absence. (p. 152).

The discussion of cannibalism among the Pueblo(Acoma, Zuni, and Hopi) peoples is as fascinating as it is ghoulish. Cannibalism had long been discounted because it did not fit the “peaceful native Americans” conception, and because it was seen as furthering the racist notion that American Indians were savages. Gould elaborates on findings of disarticulated and burnt human bones that bear human-tool marks. This itself doesn’t prove that humans consumed human flesh. Polished bone-ends, indicating the stirring of bones in a pot while boiling, are more convincing. (pp. 138-139). Conclusive proof came in the form of human-myoglobin traces in a ceramic vessel (indicating that human flesh had been boiled in it), and human coprolites containing human remains. (pp. 141-142).

On another subject, Gould re-examines the forensic evidence used to infer that the Soviets, and not the Nazis, had been responsible for this crime. (pp. 157-159). Other than the evidence from saponification, which he finds not totally convincing (p. 158), he contends that all the other forensic evidence cited then has withstood the test of time. For instant, the bodies were so “glued” together that it would’ve been impossible, without causing obvious disruption, to plant pre-spring-1940 documents and newspaper articles on them or remove post-spring-1940 documents and newspaper articles from them.

After-the-fact Soviet claims of having discovered more recent documents on them lack credibility owing to the fact that there is no independent way of verifying the claim that they actually came from the bodies. (p. 159). Gould concludes: “Postwar and post-Glasnost documents have supported the findings of the three German-convened commissions, and a clear historical consensus has emerged that the Soviets bear full responsibility for the killings.” (p. 160).

Gould goes on to give the reader an example of the shameful long-term cover-up in the west regarding Communist guilt at Katyn. In 1975, decades after the war and the need for an unoffended Soviet ally against the Nazis, the Anglican Church voiced strong opposition to the placing of a Katyn monument on its cemetery grounds. (pp. 201-202). The real issue was the “1940” encryption on it. Belatedly, and in spite of additional interference, this time from the USSR, the Katyn monument was constructed on separate land.

Poland’s WWII Betrayal Revisited

Poland’s WWII Betrayal Revisited

Here is my review, recently appearing at Amazon.

Review of The Polish Underground Army, the Western Allies, and the Failure of Strategic Unity in World War II. McFarland and Co., North Carolina and London. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Polish Heroism and Suffering and the Eventual Betrayal of Poland

The title of this book is a little misleading, as it discusses all aspects ofPoland’s involvement in WWII, and not only the Underground under German occupation.

Seldom-mentioned information is included. For instance, the hasty departure of the Polish government days after the German attack in 1939 has been misrepresented as some kind of cowardly or panicked flight that left the Polish forces to their fate. It was not. In fact, the surrender ofWarsawwas ordered, from a remote location, by Marshal Smigly-Rydz. His personal emissary, Major Galinat, flew in toWarsawfromRomaniawith Smigly-Rydz’s order to surrender.Warsawcould have fought longer, but Smigly-Rydz did not want any more loss of life and property. (pp. 20-21).

Aspects of Polish Underground activity discussed include early post-1939 resistance (e. g., Hubal), Operation Wachlarz (“Fan”: Polish saboteurs working in the Soviet Union behind German lines), the foundation and operations of the AK (A. K., or Armia Krajowa), Operation Wildhorn (or Mosty “Bridges”: the landing of light Allied aircraft in German-occupied Poland, the last of which involved the transfer of the captured V-2 rocket mechanism to England), attempts to negotiate with the Soviets and the unwarranted arrest of the 16 Polish Underground leaders by the Soviets, etc.

Facts and figures are provided on the meagerness of British airdrops of arms to Polish guerrillas. (pp. 120-121). Very few of even these airdrops had been accomplished by the Spring of 1943, the time of the Warsaw Ghetto Uprising. Jewish complaints about the “stinginess” of Polish armed support are clearly unwarranted.

Although several decades have now passed since the event, the wisdom or folly of the 1944 Polish Warsaw Uprising continues to generate heated discussion. Peszke has the following take on the matter: “As the old saying goes, victory has a thousand fathers but defeat is an orphan…For the Poles to refuse to fight would have been a terrible political and public relations defeat, one which would never be easily explained to one’s own countrymen, let alone to one’s allies. To sit passively while the miniscule but vociferous Communist groups liberatedWarsawand imposed their own authority was just not possible. Without direction, there was also every reason that the populace would go to the streets.” (pp. 156-157).

Much of this book focuses on the geopolitical issues surroundingPoland’s borders and the kind of Polish state that would emerge after WWII. The west’s sellout ofPoland at Teheran and Yaltabegan much earlier. While the author notes the Soviet geopolitical advantage caused by theUSSRdoing most of the fighting and the Red Army’s possession ofPoland, he did not seem to consider whether or not the conditional provision of Lend-Lease aid could have been used as a tool to enforce proper Soviet behavior towardsPoland.

Early failures of the west to stand up to Stalin only emboldened him. Peszke comments: “As Stalin realized that his behavior did not elicit any rebukes or negative consequences but rather extravagant adulation, while the Poles who, opposing his policies, were condemned, Soviet policy became aggressive and brutally disdainful.” (p. 71).

Opinion-forming outlets in the west tended to paint theSoviet Union as a benign socialist nation. The Polish government-in-exile was demonized as one consisting of privileged landowners, andPolandwas increasingly portrayed as a nuisance in Soviet-western relations.

The British were not unilaterally indifferent to their Polish ally, but this did not matter. Peszke concludes: “It is beyond doubt that many Britons were in fact quite ashamed of their passive role. Lord Ismay wrote, ‘Nobody can deny that the failure to secure freedom and independence forPolandhas brought shame on the western Democracies.’ But shame only lasts a short time and, as the saying goes, people move on.” (p. 7).

The book concludes with a profuse bibliography for further study or research.

Zamosc-area Polish Expellees Overshadow German Expellees

Zamosc-area Polish Expellees Overshadow German Expellees

Here are two reviews, recently appearing at Amazon, dealing with the brutal expulsion of Poles from the Zamosc area by the Germans during WWII.

Review of Losy dzieci z Zamojszczyzny wysiedlonych do powiatu siedelickiego w latach 1943-1945, by Beata Kozaczynska (2006).Siedlce, Poland. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Move Over, Erika Steinbach: The Horrors Faced by Zamosc-Area Polish Children Expelled by the Germans

THE FATE OF THE ZAMOSC-AREA CHILDREN EXPELLED AND RELOCATED AT SIEDLCE COUNTY IN 1943-1945. This poignant work centers on the human issues related to the Nazi Germans’ “Operation Zamosc.” The mass expulsions and partial genocide of Poles from the Zamosc area, and their replacement with German colonists, was part of the much larger GENERALPLAN OST. The latter envisioned the eastward relocation and partial genocide (including mass sterilization: p. 17) of tens of millions of Slavs.

The German expellees have gotten a lot of attention because of Erika Steinbach, her Center Against Expulsions, and the proposed museum of the German expellees. The author, Kozaczynska, believes that this attention has been misapplied. For one thing, most of the departing Germans did so voluntarily out of fear of the Red Army, or according to German orders, and not because of the direct actions of non-Germans.

The privations faced by the Polish expellees, especially from the Zamosc area, far exceeded those of the post-WWII German expellees from territories awarded toPoland. As the Germans entered the Polish villages, they often killed Poles outright—especially the children, the sick and the elderly. Polish peasants, especially during the winter of 1942/1943, were forced out of their homes in the bitter cold, and many of them died while being forced to stand around awaiting further orders. Mothers and children were forcibly separated. There were many instances of Germans fatally beating mothers and/or children who resisted these separations, turning police dogs on either or both, etc. The expelled Poles were initially housed in relocation camps, where many of them, especially children, died from overcrowding, disease, and starvation. (e. g., pp. 33-34).

Those Zamosc-area Poles in the hands of the Germans were evaluated for “racial worth”, and divided into 4 groups. (p. 20). Those of total or partial German descent (the first two groups) were subject to further screening for possible re-Germanization. A total of 4,454 Polish children of inferred German descent were kidnapped and sent toGermanyfor re-Germanization. (p. 6). The third group, the “better Poles”, consisting of adult able-bodied Poles (ages 14-60) deemed capable of labor, were deported to the Reich as slaves. The fourth group, consisting of children, elderly, invalids, etc., was dispatched to special villages.

Holocaust-uniqueness proponents have made much of the fact that, unlike Polish Jews, the Poles removed from the Zamosc area were not sent to the gas chambers. While it is true that the Germans did not go this far with these Poles, (probably out of fear of provoking intolerable guerrilla resistance, which they could less and less afford owing to increasing military reverses), they made the relocations so brutal that a significant fraction of the Poles died during the process. While those Zamosc-area Polish children sent toAuschwitzwere not dispatched to the gas chambers, they were killed by another method—cardiac injections (p. 6)(with false certificates of cause of death). Finally, the proximity of the villages that received the Polish expellees to extermination camps (Treblinka, Maidanek (Majdanek), and Belzec) strongly suggests that the Germans did indeed eventually plan to gas the Poles. (p. 21).

The Germans were not the only ones involved in the expulsions of the Zamosc area Poles, beginning in late 1942. So were Ukrainian collaborators. (pp. 24-25, 61).

Poles and Polish organizations worked tirelessly to assist the accessible Zamosc-area expellees, whose privations were frightful. For instance, many Polish children had no shoes. (p. 134).

This book concludes with a name-by-name listing of all the thousands of Poles found in just a few of the transports of expellees from the Zamosc area. It also has a German-language summary of this entire work.

………………………………………………………
Review of Chlopi w Obronie Zamojszczyzny, edited by Janusz Gmitruk and Zygmunt Mankowski. (1985).Warsaw

Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Polish-Guerrilla Peasant Battalions (BCh) Against the German-Nazi and OUN-UPA Genocides in the Zamosc Area

PEASANTS IN DEFENSE OF THE ZAMOSC REGION is the title of this Polish-language anthology. It combines valuable information on the Polish Underground along with the obvious taint of still Communist-ruledPoland. The latter includes such things as bad-mouthing of the prewar Polish government, questioning of the merger of the BCh (Bataliony Clopskie) with the AK (A.K.–Armia Krajowa), glorification of the Soviet partisans and the Communist GL-AL bands, etc.

This work overlaps that of Bataliony Chlopskie (Polish Edition) (see Peczkis review), and this current review emphasizes the non-overlapping information. Note that 90% of not only the BCh but also the AK consisted of peasants. (Markiewicz, p. 44). By July 1944, the BCh had 40,000 guerrillas. (Marszalek, p. 92).

At first, Polish peasant resistance to the Germans was passive. Poles avoided deportation by living in the fields and forests. In spite of draconian German terror, the peasants refrained from delivering the quotas of confiscated rural goods–so much so that the Germans were forced to lower the quotas. (Przybysz, pp. 33-on; Rajca, p. 170). Polish peasants built elaborate hiding places for their produce, and farmers harvested crops superficially, so that most of it would remain. The German livestock-identification system was circumvented through the use of forged identification. Whenever possible, the worst produce was actually turned over to the Germans.

BCh guerrilla combat targeted not only Volksdeutsche and German settlers, but also the German gendarmes. (Krzeszowiec, p. 166). Tens of thousands acts of sabotage against the German administration occurred in 1942-1943. For instance, out of 600 dairy-confiscation centers in the GG (German-occupied central Poland), 150 were destroyed and 300 were seriously damaged. (Rajca, p. 173).

The German de-Polonization effort (“Operation Zamosc”), especially during February-June 1943), was massive and brutal. 117 villages were de-populated, many Poles were murdered on the spot, countless others were locked up in transit camps under horrible living conditions, etc. (Markiewicz, p. 47-on). The BCh came out in open combat against the Germans, inflicting major casualties on them. (Krzeszowiec, pp. 165-on).

This work includes the BCh combat against the Ukrainian fascist-separatist OUN-UPA (or UIA) genocide of Poles. Already in mid-1942, one BCh unit, that of “Rysia”, had been inflicting major casualties on Ukrainian Nazi collaborators, including the Ukrainische Hilfspolizei (Hiwis) (Przybysz, pp. 37-38). Some 15,000 Volhynian (Wolyn) Poles fled the 1943 UPA terror and took refuge in the Zamosc area. (Markiewicz, p. 52). The UPA genocide spread to the Zamosc area in fall 1943 (Przybysz, p. 37), and the out-gunned BCh engaged in heavy combat against the UPA throughout 1944. A total of 35,000 Zamosc-area Poles were successfully evacuated westward, out of reach of the murderous UPA. (Markiewicz, pp. 52-53).

We see once again that, contrary to the claims of OUN-UPA apologists, notably Ukrainians in present-day Poland who condemn Operation Wisla, there was no dichotomy between the OUN-UPA genocidal acts against Poles occurring east of the Bug and San Rivers, and that occurring west of those rivers.

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Zamosc Area: Heroism of Polish BCh Guerrillas

Here are my two most recent reviews, linked successively to two older ones, on the combat operations of the Polish guerrillas in thwarting Globocnik’s “Operation Zamosc” during WWII.

Review of Powstanie Zamojskie, by Janusz Gmitruk. (2003). Warszawa. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

The “Zamosc Uprising” by Polish BCh (Peasant Battalion) Guerrillas Thwarts German Resettlement/Genocide Plans

THE ZAMOSC UPRISING, a Polish-language book, is the most recent in a series of BCh (Bataliony Chlopskie) studies by Janusz Gmitruk, all reviewed by me. (Click on BATALIONY CHLOPSKIE [link] and follow the links from my review there).

Even before the restoration ofPoland’s independence (1918), the Zamosc-area peasants had displayed considerable national consciousness and organizational sophistication. During the 1939 war, these peasants took care of wounded Polish soldiers, and, during the surrender process, enabled Polish officers to hide in order to avoid falling into German captivity, and to later resurface as guerrilla leaders.

Owing to the fact that the peasants also collected and hid 1939 Polish Army weaponry, the weapons shortage faced by the later Polish guerrillas were not as acutely felt in the Zamosc area as elsewhere. For instance, in the immediate Zamosc area (June 1943), BCh guerrillas had 702 rifles, 18 light machine guns, 7 heavy machine guns, 73 pistols, 215 grenades, and 94,840 rounds of ammunition. (p. 27). The Underground gunsmiths, working under primitive conditions, did outstanding work in restoring concealed weaponry that had become unusable. (p. 147).

A Polish Underground document by “Jez” (Jan Wojtal) stated that, if nothing else, Polish resistance would teach the Germans that the Poles, unlike the Jews, would not submit. (p. 89). In November 1943, there were 3,615 active BCh guerrillas in the entire region. By July 1944, the number had swelled to 11,853. Broken down by sub-regions (number of guerrillas), the 11,853 were at: Zamosc proper (4,000), Bilgoraj (3,503), Tomaszow Lubelski (2,350), and Hrubieszow (2,000). (p. 28).

Early (mid-1942) BCh guerrilla actions included attacks on German police outposts, and the freeing of 20 captive Poles from the prison at Krynice. (p. 39). During the subsequent Odilo Globocnik-directed massive removal of Polish peasants and replacement by German colonists in the Zamosc region, the BCh guerrillas helped peasants flee their homes to evade deportation, and engaged in mostly hit-and-run arson attacks on German-settled properties. (p. 43). However, the BCh guerrillas also burned entire German-held villages, and assassinated several German colonists each at places such as Nawoz, Huta Komarowska, Janowka, Lipsko, and Wierzba. (pp. 41-42). Probably the largest such action took place at Cieszyn. (January 1943). It was burned, and 160 German colonists were killed. (p. 47).

The AK guerrillas (A. K., or Armia Krajowa) were also active in the Zamosc region. By late 1942, they had torched several German-settled villages, destroyed four bridges, derailed two trains, tore up railroad tracks at several locations, etc. (p. 46).

The Germans used Ukrainian collaborators to help “pacify” (destroy) Polish villages (p. 83), and replaced evicted Poles not only with Volksdeutsche but also with Ukrainian colonists, as proved by a German document (p. 93; see also p. 55). The Ukrainian fascist-separatist OUN-UPA (or UIU), working with local Ukrainian Nazi-collaborating police, extended its genocidal campaign from Wolyn (Volhynia) westward into the Zamosc region. Several tens of Polish villages were destroyed and about 8,000 Poles were murdered. (p. 58). Nevertheless, despite being out-gunned, the BCh succeeded in preventing the OUN-UPA from expanding its genocidal campaign further westward. (pp. 55-58).

German expeditions intended to repress and destroy the BCh and AK guerrillas failed to do so, and led to battles at such places as Wojda, Zaboreczno (see link above), Roza, Dlugi Kat, Dominikanowka, etc. (pp. 43-53). German and Polish casualties were comparable. The later massive German Operation Wehrwolf (see link above), caused the loss of 50% of all local Polish guerrilla forces (p. 54; which were later rebuilt: p. 55). However, combined with the decisive German defeat atKursk, the Polish resistance had finally forced the Germans to discontinue Globocnik’s project.

The BCh and AK came out in open warfare against the Germans as part of Operation Tempest (Burza), and in opposition to their Operation Sturmwind. Polish guerrilla losses were grievous (500 dead), but so were the German ones (700 dead). (pp. 61-62).

Unlike the Communist GL-AL, the BCh and AK never advocated a “scorch earth” policy that would have Poles destroy all their properties to prevent them from falling into German hands. (p. 35). [The Communists wanted maximum suffering and need so that the populace would be in no position to challenge the coming Soviet-imposed Communist government.]

This work includes a detailed map of the entire Zamosc region. (pp 226-227). It shows hundreds of villages, identifying the ones that had been destroyed, Pole-evicted, and/or the sites of major BCh guerrilla combat.

……………………………………………………………
Review of Bataliony Chlopskie 1940-1945, by Janusz Gmitruk. (2000). Warszawa. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

The Polish-Guerrilla Peasant Battalions (Bch) in Action Near Zamosc

THE PEASANT BATTALIONS 1940-1945–a Polish language book. It overlaps surprisingly little with either the Gmitruk-editedChlopi w obronie Zamojszczyzny: Sesja popularnonaukowa w 40 rocznice walk Batalionow Chlopskich, Zamosc, 2-3 II 1983 r (Polish Edition)) or Gmitruk’s 1987 book (linked successively from my review of the item linked above).

The present work begins with Hubal and his 1939-1940 guerrilla resistance. Attention is then shifted to the Zamosc area.

Before the genocide of the Jews came the genocide of Soviet POWs. The Germans captured 5,700,000 Soviets during WWII. Of these, 3,000,000 were murdered by 1942 and an additional 300,000 met the same fate after that year–by which time Soviet POWs were generally diverted into forced labor or collaborationist formations. (pp. 46-47). Approximately 67,000 Soviet POWs–the majority of them in German-occupiedPoland–escaped from German captivity. (p. 49). Poles aided the fugitive Soviet POWs. (pp. 52-on).

Poles also aided fugitive Jews during the Holocaust. In the Sokol area alone, several hundred Poles were murdered by the Germans for rendering such aid. (pp. 50-on). Over 200 Polish peasants were murdered in theKielcearea for the same reason. (p. 59).

BCh guerrilla actions per year (number of actions) were: 1940 (36), 1941 (57), 1942 (226), 1943 (1,100), 1944 (1,535), 1945 (80). (p. 72). Although Gmitruk does not consider the implications, it is obvious that the Polish guerrillas were not deployed to an appreciable extent until after most Polish Jews had already been murdered (late 1942). Complaints about the Polish Underground not doing more to interfere with the Holocaust are clearly misplaced.

During their “Operation Zamosc”, the Germans endeavored to remove Poles from a wide swath of Polish territory just west of theBugRiver, and replace them with German colonists. The BCh fiercely resisted. In theBattle at Wojda (December 30, 1942), a combined BCh and Soviet-guerrilla unit beat off a force of 350 German gendarmes. 20 Germans were killed along with 6 Bch and 2 Soviets. (p. 42).

At the subsequent Battle of Zaboreczno (February 1, 1943), a force of several hundred Germans, arriving in motorized vehicles, attacked a force of 400 BCh guerrillas. This battle marked the start of the “Zamosc Uprising”. Losses were heavy on both sides, but the German drive was stopped. (pp. 44-45). The Germans realized that they were facing serious guerrilla resistance, and some 15,000 Volksdeutsche from all over Europe sat vainly in Lodzfor five months, awaiting the order to move-in as replacements for the Poles whose deportation was now stalled. (pp. 43-44).

Finally, the Germans brought-in an overwhelming force of 30,000 combat-seasoned SS as part of their Operation Wehrwolf (June 15–July 15, 1943). 171 Polish villages, comprising 75,000 Poles, were emptied, and 938 other Poles were murdered on the spot. (p. 44). (This is in addition to the many thousands of Zamosc-area “resettled” Poles who later died or were murdered in German transit and concentration camps.) Although BCh combat losses were considerable, the spirit of resistance remained unbroken. Thanks to BCh guerrilla resistance, the German colonists began to flee, and, by March 1944, this flight took on massive proportions. (p. 45).

In summary, the BCh engaged in 400 skirmishes and battles, with Germans, in defense of the Zamosc-area Poles. A total of 3,294 BCh guerrillas fell in combat in defense of the Zamosc area. The 297 Polish villages depopulated and 110,000 Poles removed by the Germans represented about 31% of that envisioned by German objectives. (p. 45).

Massive arrests of BCh members, by Communists, occurred after the Red Army “liberated”Poland. (pp. 73-on). Some BCh units continued resistance, even as late as 1956. (p. 76).

The book features an extensive album of photos of the BCh in action. One of the photos shows a home-made gun-making shop.

Polonophobic Archetypes in Jewish Memoir Literature

Poles/Jedwabne; Jews/Communism: Should Jews Apologize?
1.3.2010
Today is Pulaski Day in Illinois.

Here is my review, recently appearing at Amazon. Interestingly, two Jewish authors suggest a juxtaposition of Poles having taken collective ownership for Jedwabne, and Jews taking collective ownership for past Jewish over-involvement in Communism.

Review of Dark Times, Dire Decisions: Jews and Communism. Edited by Jonathan Frankel (2004).OxfordUniversityPress. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Jews and Communism: A Middle View. Should Jews Apologize?

This work avoids each extreme: 1) Anti-Semitic fantasy, and 2) A manifestation of the Jewish attempt to rule the world. Space limitations limit my discussion.

In theUSSR(where Jews constituted 1-2% of the population): “Nonetheless, it was during the years 1918-1920 that the full implications of the association of Jews with the revolution, and specifically with the Communist revolution, first became apparent. With a striking number of Jewish-born individuals in the Bolshevik leadership—Trotsky, Kamenev, Zinoviev, Sverdlov, and Uritsky to name just the most conspicuous—it was inevitable that the new regime should find itself branded as being dominated by Jews.” (Diner and Frankel, p. 5).

What about the western nations? “Throughout the era of Communism, Jews were both influential and disproportionately represented in Communist parties. The Communist Party of Great Britain (CP) was no exception to this. By the 1960’s two out of the three most important positions in the party were held by Jews…In the 1940’s, nearly a third of all district party secretaries were Jewish. By the early 1950’s, between 7 and 10 percent of the Communist party’s activists (its cadres) were Jewish, even though Jews accounted for less than 1 percent of Britain’s national population…Almost all Jewish Communists came from an Eastern European immigrant background.” (Heppell, p, 148, 151).

Now consider the USA: “Reliable statistics are difficult to obtain, but my own research on the party rank and file as well as secondary leaders of the Communist-led literary movements in the mid-century indicates that nearly half of those who published persistently in party-affiliated venues or who joined party-led organizations such as the John Reed clubs…were of Jewish origin. This is a remarkable aggregate, considering that Jews constituted a mere 2-3 percent of theU.S.population at the time.” (Wald, p. 136).

Here’s more on American Jews: “The substantial Jewish presence on the Left was, of course, nothing new—Jews had been prominent in the European and American socialist movements before the First World War, and in the wake of the Russian Revolution, many had joined the Communist movement…Much more surprising is the large number of Jewish artists.” (Mendelsohn, pp. 99-100). Obviously, this long preceded the appearance of fascism and Nazism, refuting the premise that Jews were supporting Communism as “the lesser of two evils.”

Contentions about Jews being drawn to Communism out of idealism, or as a reaction to anti-Semitism, injustice, and poverty, all beg the question about other groups (e. g., the Poles) in a comparable situation yet supporting Communism at negligible levels. Also, heavy Jewish support for Communism was hardly limited to Jews who faced “dark times/dire decisions”. (see Diner and Frankel, p. 9).

We sometimes hear that Communist Jews were “not true Jews”. That’s like saying that Russian Communists were “schismatic Russians”, not “real Russians”, a notion criticized by Solzhenitsyn. (Diner and Frankel, p. 12).

Actually, Communist Jews (like all Jews) can be unambiguously defined as those born to a Jewish mother or father, as done by Heppell (p. 165). Moreover, many Communist Jews actively identified with their Judaism. In fact, the very term Zydokomuna (Bolshevized Judaism), which is misrepresented by some (including Schatz, p. 20,32) as a pejorative term implying Judeo-conspiracy, was actually coined and used by Polish Communist Jews (including Adam Michnik-Schechter) in reference to themselves.

Britain’s Jewish Communists, notwithstanding parental attitudes, hardly came from Jewish-marginal backgrounds: “Very few of them came from the ultra-Orthodox community, but not many grew up in assimilated or atheist homes either.” (Heppell, p. 155). InPoland, prewar Jewish Communism was very much part of Judaism, albeit as a secularized mutation of the same. (see the Peczkis review of THE OLD COUNTRY [link]). Cardinal Hlond’s much-maligned 1936 Jews-as-freethinkers statement did have a Jewish-mainstream factual basis: “This rejection of religion was not exclusively Communist. The Bundists and a significant part of the Zionist movement were also against ‘Jewish clericalism’.” (Schatz, p. 36).

Jan T. Gross has a pathetically-bad chapter that is essentially a synopsis of his FEAR. For example, his obsession with Polish acquisitions of post-Jewish properties ignores such things as the fact that millions of Russians and Ukrainians acquired post-Polish properties.

The main chapter onPoland’s interwar Jewish Communists (Jeff Schatz) has a defensive and apologetic tone, and contains the same shortcomings as his book. (see the Peczkis review of GENERATION [link]). In particular, most Jewish support for Communism was nonpolitical and latent, becoming openly manifested only duringUSSRactions againstPoland. (e. g., 1920, 1939, 1944).

The hypocrisy of Communist claims of fighting fascism, yet collaborating with Hitler, is mentioned by Mendelsohn (p. 119): “The Soviet-Nazi nonaggression pact of the summer of 1939, whose secret protocol called for the division of independent Poland in the event of war, was supported by Communist parties throughout the world, including the American party and its Jewish affiliates.”

Should modern Jews apologize for past Jewish support for Communism? Schatz (p. 13, 33) scoffs at it. Diner and Frankel are more thoughtful, seeing the logic behind it as they ask: “If, for example, the entire Polish people is to be held in some way responsible for the Jedwabne massacre carried out by Polish villagers, does it follow that the Jewish people should share in the guilt incurred by the murderous acts of Jewish NKVD/MVD operatives?” (p. 10).

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Polonophobic Archetypes in Jewish Memoir Literature

Here is my review, recently posted at Amazon. It is amazing how similar the usual anti-Polish motifs are from memoir to memoir. For this reason, I have concluded that they have assumed the status of Polonophobic archetypes.

Review of Living in Fear on the Aryan Side, by Halina Zawadzka. 2004. Heritage Books,Maryland. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

A Story of Flight and Terror–with Standard Polonophobic Archetypes

Halina Zawadzka described her pre-WWII life as one in which her parents were atheists, hostile to religion, including Judaism. (p.122). She never observed any of the Jewish holidays. (p. 108).

During the Nazi occupation, Zawadzka was confined with her fellow Jews to the Ghetto in the town of Konskie. She fled in time before the “resettlement”, which she describes as follows: “At the beginning of November [1942], Germans and Latvians liquidated almost the whole Ghetto there. The Jewish population of about nine thousand people was transported by freight train from Konskie in an unknown direction. Although Poles were not allowed to approach the Ghetto or the railroad tracks at the time, it was well known that terrible things happened there.” (p. 101). Even though Zawadzka makes no assertion of Poles gathering to cheer the Jews being shipped to their deaths, as some other memoirs have claimed, it is obvious from her testimony that this would’ve been physically impossible. The Germans wouldn’t have permitted any such gathering and gawking!

Interestingly, the author, for a time, believed that Polish warnings about Jews being gassed and cremated by the Nazis were simply another manifestation of Polish anti-Semitism, on par with the blood-added-to-matzo tales. She wrote: “Though the story was different, I saw an analogy between the accusation of Jews of ritual murder and the theory of gassing people in a death camp. To me, the name of the similarity was anti-Semitism.” (pp. 125-126). Could it be that many of the manifestations of Polish anti-Semitism alleged by this author are actually projections of her own hostility towards Poles?

A number of accounts in this book come up so often in Holocaust memoirs, and are so stereotypically similar to each other from memoir to memoir, that one wonders if they have not assumed the status of Polonophobic archetypes. There is the one about the fugitive Jew overhearing a conversation between seemingly-benevolent Poles discussing plans to kill the Jew. (p. 15). There is also the one, really overdone in this memoir, of the incognito Jewish fugitive repeatedly encountering Poles who verbalize a wish for a monument to be built to Hitler in tribute for his destroying ofPoland’s Jews. (p. 21, 149-150, 196). [Poles suffered very greatly under Hitler, and, regardless of their attitudes towards Jews, it is not even imaginable that any of them would want a monument constructed to honor Hitler.]

After fleeing the Konskie Ghetto, the author hid among gentiles, and eventually settled with Karolina Slowik and her daughters Olga (Dzuinia) and Maria (Kamer). These benefactors were honored posthumously by Yad Vashem.

The Slowik household became a staging point for the AK (A.K., or Armia Krajowa) (pp. 137-on). For a time, Zawadzka worked for the AK. At one point, she claims that an AK commander spoke of ordering a fugitive Jew in the forest shot for “safety” reasons. (p. 156). Later, after her Jewishness became known to the AK members who frequented the Slowik household, she was threatened with death if she betrayed them or the organization. (p. 198).

The foregoing incidents are not clarified to the reader. They were life-and-death decisions. The AK feared penetration by enemy agents, both Communist and Nazi, for exposure meant certain torture and death. Jews were, using modern parlance, profiled as potential enemy agents. Although anyone could be an agent of the enemy, a Jew was much more likely to be a Communist than a Polish gentile. Also, the Nazis frequently spared individual Jews and sent them out to spy on Polish guerrillas. Finally, innocuous fugitive Jews who had obtained familiarity with Polish-Underground whereabouts were a security risk because, if they fell into German hands, they would immediately tell the Germans everything they knew in a futile attempt to save their lives.

††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

The anti-Semitism of “other” Polish Jews

Here is my review, recently appearing at Amazon. I have now come across quite a few pre-WWII Polish Jews who reported encountering no anti-Semitism themselves.

Review of Saved by My Face: A True Story of Courage and Escape in War-Torn Poland, by Jerzy Lando. (2002). Mainstream Publishing, Edinburgh and London. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

A Fugitive Jew, Member of the Armia Krajowa (AK), and Participant in the Polish Warsaw Uprising (1944)

In beginning with his teenage years in pre-WWII Poland, Lando wrote: “I have not experienced anti-Semitism personally, but inPoland it was tangible.” (p. 21). This is in reference to “occasional reports in the papers” of incidents. So Lando joins the ranks of those Polish Jews to whom anti-Semitism was something that happened to someone else, adding refutation to the premise that Polish anti-Semitism had been a constant and inevitable companion of Polish Jews.

Unlike those who bad-mouthed the sanacja after the fact, the author had praises for the prewar Polish government in its attempt to avoid war. He commented: “Our leaders displayed remarkable sangfroid in the face of German pressure.” (p. 23). But German aggression came anyway in 1939. In common with countless Polish and Jewish authors, Lando described an experience of the Luftwaffe, flying at treetop level, strafing columns of defenseless civilians. (p. 29).

German propaganda justified the compulsory ghettoization of Jews as a protection from Poles! (p. 71). Lando spent time in the Warsaw Ghetto, and estimated that the population density in it neared 200,000 per square mile. (p. 72). From November 1940 until July 1942, 80,000 of the 400,000 Jews died. Hans Frank, in his diary (August 24, 1941), wrote that 1.2 million Jews are to die by starvation, or anti-Jewish edicts will have to be intensified. (p. 75). The death camps followed, in 1942-on. As for the Warsaw Ghetto Uprising, Lando estimates that 7,000 Jews died in direct combat, 5,000 were burned to death, and another 15,000 were sent to the gas chambers. (p. 13).

Owing to his largely non-Semitic appearance (p. 11) (whence the title of this book), Lando felt relatively safe to be out in the open. His travels across German-occupiedPolandtook him to Lodz, Krakow,Warsaw, etc. He was aided by a succession of Polish benefactors, and one Volksdeutsche, as well as the AK (A.K.), which provided him false identification papers. (p. 136). He added: “Generally speaking, the Volksdeutsche were feared and distrusted by the Polish population.” (p. 97).

Ironic to the current emphasis upon Poles and Jews as “unequal victims”, Lando’s everyday experiences as a Jew and (fake) Pole were not all that different. He commented: “It was bad enough being a Jew always running the risk of exposure, but in addition I had to share the dangers faced by all Poles. Mass roundups, rare in the first years of the occupation, were constantly on the increase.” (p. 171). Also: “With the German appetite for hostages growing insatiable, it was becoming increasingly dangerous to be out in the streets.” (p. 183).

Lando devotes a chapter to his combat experience, as a member of the AK (p. 85), in the Warsaw Uprising. In common with many veterans, he described the telltale warning sound of the horrible German nebelwerfer, a six-barreled mortar rocket-launcher: “The sinister noise was like a mixture of a giant rusty clock being wound up, a heavy cupboard being dragged along a wooden floor, and a cow mournfully mooing. ” (pp. 194-195). After about a minute of this “mooing”, the “roaring cow” would disgorge six deadly explosive or incendiary rockets at 30-second intervals, each one getting closer to the intended target.

The agony of the Uprising continued, the Soviet betrayal became more and more obvious, and the outcome of the Uprising became foregone. Lando ended up in a POW camp at Lamsdorf (pp. 206-208) and was at first afraid that his circumcision would be noticed. But then he concluded that: “Our guards did not care if anyone was a Jew, nor did my companions.” (p. 208).

Biographical details of Lando’s relatives (and possibly close associates) are included in the book. For instance, Lando mentions Zenon Rychlik, a lawyer, who survived the war and became an officer in the Communist UB. (U. B., or Bezpieka).(p. 223).

ADDENDUM: Since writing the above review, it has been brought to my attention, from outside sources, that Lando was a member of the oft-slandered “fascist” and “Jew-killing” NSZ (Narodowe Sily Zbrojne) before most of it became consolidated with, and a subsidiary of, the AK.

Comparing Koniuchy and Deir Yassin Massacres

Comparing Koniuchy and Deir Yassin Massacres

Here are two reviews, one recently appearing at Amazon (the other long ago). Using the methodology used to prove that Deir Yassin was a massacre (and not inadvertent combat deaths of civilians), one can prove that the deaths of Poles at Koniuchy was also a massacre–even if one solely uses the information from this Jewish source (Kowalski).

Review of A Secret Press in Nazi Europe: The Story of a Jewish Partisan Organization by Isaac Kowalski. (1969, 1978). Shengold Publishers, New York. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

The Koniuchy Massacre—Not Collateral Civilian Deaths—During the Jewish-Soviet Attack on This Polish Village

This work is centered on Jewish guerrilla life in the area of Vilna (Wilno,Vilnius). The covert press is decidedly subordinate. The Warsaw Ghetto fighters are honored, and described as consisting of 200 ZOB (Z.O.B) and (the oft-ignored) 400 ZZW (Z.Z.W)(p. 209). A helpful table is provided of the Jewish soldiers found in all the Allied armies. (p. 334). Poles and Lithuanians who aided the local fugitive Jews are also featured in some detail. ((pp. 157-166).

The author repeats reflexive accusations of the Polish Underground AK (A.K., or Armia Krajowa) of being “rabidly anti-Semitic” and out to kill Jews. (p. 291). But then he turns around, and points out that the AK condemned anti-Semitism and punished it. (p. 293). All along, however, he is silent about the openly Jewish members in the AK (including its top echelons), the need for the AK to protect Polish peasants from widespread Jewish banditry, and the massive collaboration of Jewish partisans with Soviet ones in their war to destroy the AK in the Vilna region.

Author Kowalski describes the 1943 Jewish-Soviet partisan attack on Koniuchy as follows: “Our detachment got the order to destroy everything that was moving and burn the village down to its roots. At the exact hour and minute all partisans from all four corners of the village started pouring rifle and machine-gun fire, with incendiary bullets, into the village. This caused the straw roofs of the houses to catch fire. The villagers and the German garrison answered back with heavy fire, but after two hours the village with the fortified shelter was completely destroyed. Our only casualties were two men who were lightly wounded. When, later, we had to go through Koniuchy, we did not encounter any sniper shots, because it was like crossing through a cemetery.” (p. 279).

Actually, there was no German garrison at Koniuchy. In fact, Kowalski’s testimony itself is self-refuting. Had there been one, and had it moreover enjoyed a “fortified shelter”, and had it moreover been capable of directing “heavy fire”, how likely is it that the attackers would have merely suffered “two men who were lightly wounded”? (Otherwise, the Koniuchy Poles may have requested and obtained a small number of weapons from the Germans, and may well have sometimes denounced and killed Jews, but all this was in self-defense from bandits, including Jewish bandits.).

As would later (1948) be alleged about Deir Yassin, the civilians killed in Koniuchy are implied to be collateral combat deaths. The high civilian death toll, in both instances, unmasks this falsehood. Guerrilla village combat itself, especially when using mainly portable firearms and mortars, usually isn’t lethal enough to cause a considerable number of civilian deaths (certainly not “like crossing through a cemetery.”). The low attacker casualty rate (“2 wounded”) and brevity of the combat (“two hours”), if accurate, only strengthen this fact. As a matter of fact, more than 20 civilian deaths in a moderate-sized village is a red flag, as is a low attacker casualty rate. [For details, see the Peczkis review of [Link] THE SAGA OF DEIR YASSIN]. Clearly, the Polish civilians of Koniuchy, like the Arab civilians of Deir Yassin, didn’t mainly fall in combat. They were killed deliberately by the Jewish attackers.

Ironic to the belittling of this book (e. g., “unknown author”), in recent years, no doubt because of its now-unwelcome mention of Koniuchy, it originally enjoyed the endorsement of prominent Jewish papers (posted on the inside cover). These included the:Hadassah Magazine,Jerusalem Post,Jewish Daily Forward,Jewish Digest,Jewish Spectator, and theNational Jewish Monthly. In any case, Jewish complicity in the tragedy at Koniuchy has recently been confirmed by an Israeli historian. [see [Link] THE FALL OF A SPARROW].

………………………………………………

For the convenience of the reader, here is my earlier review of the following book to which I link–for the methodology of distinguishing village-combat civilian deaths from murderous ones:

Review of The Saga of Deir Yassin: Massacre, Revisionism, and Reality, by Daniel A. McGowan. 1999. Published by Deir Yassin Remembered. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

The Undeniable Slaughter of Arab Civilians by Jewish Soldiers

By way of introduction, my interest in this subject was piqued by all the fuss surrounding it. Certain Jewish individuals and groups had dug up 60 year-old dirt on Poles in the form of the Jedwabne massacre, and then some Poles returned the favor by bringing up the Deir Yassin massacre.

But what actually happened at Deir Yassin on April 9, 1948? The ZOA (Zionist Organization of America) would have us believe that there had been no massacre and that all the civilian deaths had merely been the result of normal combat operations. Their revisionist tract, DEIR YASSIN: HISTORY OF A LIE, though featured positively in the American press (p. 3) is extensively refuted in this book.

In fact, the collateral-deaths-in-combat revisionist case falls apart almost immediately. To begin with, the low death toll of the Jewish attackers (Irgun and Lehi guerillas) proves that they encountered very little resistance at Deir Yassin: “As it occurred, we are told, when a force of 120 untested troops with insufficient ammunition and inadequate weaponry successfully managed to storm fortified stone houses but who miraculously suffered only 5 percent casualties.” (pp. 2-3; see also p. 29). Moreover, accounts of Arab soldiers fighting at Deir Yassin are entirely secondary in origin (p. 20, 28).

When civilians are unintentionally hit by combat crossfire, one normally expects many more wounded than dead. But at Deir Yassin, it was exactly the opposite: 20, perhaps up to 50, wounded against 110 dead (p. 25). The implications are stark: “A systematic slaughter is powerfully indicated by this remarkable statistic alone. We would otherwise have to believe a group of ill-trained and poorly equipped fighters repeatedly scored a miraculously high rate of lethal wounds on persons they say they did not intend to hit.” (p. 25).

The number of fatalities is also telling: “One hundred ten dead, predominantly civilians, in a single village battle is a huge red flag that there was deliberate killing. Ground combat in a peasant village, even with modern weapons, does not usually cause that high a number of civilian deaths…In Vietnam, a civilian death figure of about 20 in a rural village battle was considered `abnormally high,’ requiring investigation by a command-level officer…Deir Yassin’s death toll of 110 was thus as much as 5 times the number of civilian deaths considered disturbingly excessive in bloodier village combat (helicopter gunships, artillery barrages, search and destroy, etc.) where much greater firepower was typically brought to bear against flimsier dwellings.” (pp. 22-23). Such things as women fighting, men disguised as women, fake surrenders, etc., are timeless features of war and do not alter the foregoing conclusions (p. 27). To make the case even stronger, there is no evidence of mortar shells being used against Deir Yassin (p. 49) or of any especially-destructive weapons employed (p. 27).

Numerous Jewish eyewitnesses and Jewish investigators recognize the fact of the Deir Yassin massacre (p. 1, 3, 4, 13-14, 16, 18, 48, 73). In fact, the Jewish attackers themselves admitted committing the massacre (pp. 72-73) and, in a boast, inflated the death toll from 110 to the oft-quoted 254 (p. 65).

The Israeli government refuses to release photos of the Deir Yassin victims (p. 12). If they support a collateral-deaths-in-combat explanation, one wonders why.

In summarizing how the civilians of Deir Yassin died, the authors conclude: “Most were killed by close range gunfire, some by stabbing, a few in combat, and some while fleeing. Most of the victims of the massacre, as the burial chief later lamented, were old men, women, and children, who died with no weapon in their hands. There was not combat chaos or circumstances necessitating their deaths, despite the early fighting. They were intentionally murdered.” (p. 64). McGowan and Hogan also have some choice words: “Describing the Deir Yassin massacre as false, exaggerated, or in dispute, is to engage in the same impudence as Holocaust Revisionism. The same applies to alleging a false origin of the reports of massacre.” (pp. 72-73). “The slaughter is as immune to historical doubt as are such atrocities as the My Laimassacre, the Bataan Death March, and the Holocaust.” (p. 2).

McGowan and Hogan believe that the Deir Yassin massacre was motivated by the desire for collective revenge against Arabs for earlier massacres of Jews (p. 37, 48). (The informed reader who wants to compare Deir Yassin and Jedwabne may recount the fact that Polish participation in the Jedwabne massacre, to the extent that it was consensual under German command, had been motivated by the desire for collective revenge against Jews for the earlier Jewish-Soviet collaboration against Poles).

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Koniuchy: Israeli Scholar Admits Jewish Crime Against Poles

Here is my review, recently appearing at Amazon. While this historian doesn’t admit that a massacre of Poles by Jewish and Soviet partisans took place in Koniuchy, she does acknowledge that the village was burned by the attackers.

Review of The Fall of a Sparrow: The Life and Times of Abba Kovner, by Dina Porat. (2010).StandordUniversityPress,Stanford,California. Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Israeli Historian Admits the Jewish Atrocity Against the Poles of Koniuchy

This book covers Kovner’s life in pre-WWII Vilna (Wilno, Vilnius), the Soviet and German occupations, the German-Nazi shootings of Jews at Ponary and the later destruction of the Vilna Ghetto, Kovner’s partisan organization and its affiliations and actions, the postwar gatherings of Holocaust survivors, and the decades of Kovner’s postwar life in Israel. Interestingly, Kovner was part of an immediate-postwar revenge plot which, if successful, would have led to the deaths of millions of Germans. (pp. 234-236).

The Soviets invading Vilna in 1939 were welcomed by Jews as “saviors from the Germans”. (p. 17). Then historian Porat implicitly undercuts this stereotyped exculpation when she alludes to the fact that the local Jews were not then particularly afraid of the Nazis: “Among themselves, [Hashomer Hatzair] members noted the fact that Hitler had been in power inGermanyfor six years and that nothing terrible had happened to the Jews there.” (pp. 24-25). Furthermore, “The Jewish movements and leaders made no similar effort to understand Nazism and to read the works of its founders, although the Jewish people were a main issue, standing at its very center.” (pp. 26-27).

For a time, Kovner and some of his fellow Jews hid from the Nazis among Catholic nuns near Vilna—“a strange alliance…between leftist atheists and Catholics.” (pp. 45-53). Local Poles aided Jews in other contexts. (p. 56).

Unfortunately, Porat repeats standard Polonophobic slurs against the Polish Underground AK (A. K., or Armia Krajowa), accusing it of being anti-Semitic and out to kill fugitive Jews. (pp. 98-99; see also p, 167, 178). Porat, a historian, should know better. [For the truth, see the following work by the historian Chodakiewicz: [link] BETWEEN NAZIS AND SOVIETS].

However, Polish suspicions of the broad scope of the Zydokomuna (Bolshevized Judaism), and specifically the AK’s characterization of Kovner’s movement being essentially Communist (p. 98) were well-founded, as tacitly noted by Porat: “The Jewish leftists in the Zionist movement and the public at large, in Eretz Israel and in Europe, delved into Soviet ideology with a will, investing most of their efforts therein at a time when the leadership of the Soviet Union turned a deaf ear to Zionist and Jewry was but one of a thousand issues facing it.” (pp. 26-27; for details on the Kovner-Communist connection, see especially p. 78-on, 124, 146, etc.).

For a long time, the Jewish massacres of Poles at places such as Naliboki and Koniuchy had been dismissed as “Polish nationalist” or “obscure Jewish” notions. Now Jewish historian Porat admits arson but not murder: “Sometimes the partisans took revenge on villages that were particularly hostile and had caused them loss of life of were the home base of the murderers of Jews in Vilna. For example, about twenty partisans, Jewish and non-Jewish, razed and then set fire to thevillage ofKonyuchi[Koniuchy], having received orders from partisan headquarters in Rudniki to destroy it. The Germans photographed the ruins of the village with the intention of showing the world the true face of the partisans, ‘the red bandits’. Kovner mustered his men, announced the operation had been successful, and praised the fighters who had distinguished themselves.” (p. 159).

But just a few paragraphs earlier, Porat makes it obvious why Poles would sometimes kill and denounce Jews: The Jews were engaged in banditry. Although, according to Porat, this banditry was to be constrained by need, it went beyond that: “Because it was hard to resist temptation, especially if the farm belonged to a Pole or German, and because there was no way to monitor them, often the Jewish partisans did not follow orders, no matter how much Kovner preached.” (pp. 158-159). [If so, what happened to military discipline? In any case, the reader should not forget that Poles also had to eat to live.]

Whether it was arson or arson/murder, the perceptive reader will realize that the Jewish atrocity at Koniuchy partook of collective revenge. No attempt was made to distinguish those Poles who may have harmed Jews in self-defense from those who did it out of malice; still less those Poles (notably children) who were totally uninvolved in anti-Jewish actions. Recall that, in the wake of Jan T. Gross and the Jedwabne “revelation”, Poles were excoriated for taking collective revenge against Jews for their earlier Jewish-Soviet collaboration. [Will the media now raise the same hullaballoo over Jews-Koniuchy as it did over Poles-Jedwabne? Maybe in some other universe.]

ADDENDUM: The fact that not only collective arson of Polish properties but also a collective mass murder of Polish civilians, by Jews, took place in the village of Koniuchy, is acknowledged in other Jewish sources:

Lazar, Chaim. 1985. Destruction and Resistance: A History of the Partisan Movement of Vilna, pp. 174-175.

Kowalski, Isaac. 1969. A Secret Press in NaziEurope: The Story of a Jewish United Partisan Organization, pp. 333-334.

I thank historian Mark Paul for locating this information.

††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Jewish Non-Help to Poles; Koniuchy Massacre of Poles Further Confirmed

Here is my review, recently posted at Amazon. For all the attention given to Poles supposedly not doing enough to help fugitive Jews during the German occupation, we see an interesting reversal: Jews refusing to help fugitive Poles. My review of this book adds to those of the two other Jewish-authored books, linked from the review below, and whose reviews of mine were distributed last week. They all confirm the Jewish massacre of Poles at Koniuchy.

Review of Destruction and Resistance, by Chaim Lazar. (1950, 1985). Shengold Publishers, Inc. The Museum of Combatants and Partisans in Israel.  Reviewer: Mr. Jan Peczkis

Mass Murder of the Poles of Koniuchy, by Jewish-Soviet Bands, in Reprisal for Defending Themselves Against Jewish Banditry

The author came from Vilna (Wilno,Vilnius) and survived the mass shootings of Jews at Ponary. (pp. 30-31). For a time, [as in the Warsaw Ghetto], fugitive Poles sought shelter from Germans among the Jews of the Vilna Ghetto. (pp. 92-93). He writes: “It was feared that some Poles would want to infiltrate the ghetto to hide there. The ghetto entrances were sealed off to prevent provocation by the Poles, which could end in disaster for the Jews.” (p. 92). [Poles engaged in similar self-protection. Many likewise chose not to risk their lives by aiding fugitive Jews. After the Warsaw Ghetto Uprising, they sometimes denounced Jewish escapees in Aryan Warsaw out of fear of draconian German reprisals.]

Later, while forming a Jewish partisan group, Lazar encountered reluctance from the Betar, in part because of political differences, and because the Betar didn’t want to support those having dubious military skills. (p. 87). [Not mentioned is the fact that the Polish Underground's unwillingness to fully support Jewish resistance owed to the same reasons--which Lazar summarily dismissed as "Polish hatred". (p. 51).]

Lazar makes other unsubstantiated allegations against Poles. For instance, he came across the decomposing remains of Jews in an underground shelter. “They had been murdered by the Poles.” (p. 164). Since the bodies were decomposed–moreover slowly under the wintertime conditions–the killings had occurred a long time ago. So how could he possibly know the nationality of the killers?

Otherwise, Lazar faults many nationalities. During the Holocaust itself, certainly the Lithuanians and Ukrainians were by far the main non-German killers of Jews. While in the field, one of the Russians he met, Misha, was a Gestapo spy. (p. 119). Soviet partisans were known to rob and kill fugitive Jews. (pp. 121-122).

Instead of the selective outrage, as by Jan T. Gross, regarding the Polish “acquisitiveness” of post-Jewish properties, Lazar also recounts how the Jewish police “…pillaged the property and jewelry of the Jews.” (p. 46). Later, Judenrat leaders betrayed Jews, who were engaged in resistance action, to the Gestapo. (pp. 78-79, 84). After the Vilna ghetto had been liquidated, one of the Jewish Gestapo agents, Dessler, was known to be working for the Germans against the Poles. (p. 108).

Referring to his forest life, Lazar describes events essentially corroborated by Polish sources. At times, Jewish-peasant relations were friendly. (p. 148, 165, 177). However, Jewish bands, unable to feed themselves solely by buying food from peasants, made forays (read: mass banditry) against them. (p. 134-on). (The reader should remember that Poles also had to live, and that wartime banditry is usually a capital crime.) Moreover, this was no petty larceny: The confiscated booty, accomplished by force or threats of force and taking of peasant hostages (p. 135), amounted to several wagonloads of goods per raid (p. 134, 163), and was certainly known to impoverish the peasants. (pp. 172-173). Not surprisingly, Polish guerrillas (presumably the AK, or A.K) pursued and destroyed, or attempted to destroy, Jewish bands engaged in banditry. (pp. 163-on). Also not surprisingly, the rural Poles sought protection by requesting and sometimes obtaining weapons from the Germans for self-defense, and perhaps also by denouncing fugitive Jews and Jewish bands to the Germans. (pp. 135-136).

If one is capable of overlooking his colorful embellishments (e. g., “nest of bands”, “center of intrigues”, “well-armed”, “villainy”, “leading every attack on the partisans”, etc.), Lazar essentially admits that the Jewish-Soviet attack on Koniuchy was a cold-blooded massacre of Polish farmers–a collective reprisal for their self-defense against earlier Jewish banditry. He writes: “For some time it had been known that the village Koniuchy was a nest of bands and the center of intrigues against the partisans. Its residents, known for their villainy, were organizing people in the area, distributing arms among them which they received from the Germans, and leading every attack on the partisans.” Lazar then describes the massacre itself: “One evening a hundred and twenty [attackers]…There were about 50 Jews among them, headed by Yaakov Prenner…The order was not to leave any one alive…The mission was accomplished within a short while. Sixty households, numbering about 300 people, were destroyed, with no survivors.” (pp. 174-175).

Now compare this with other Jewish sources. See Peczkis review of The Fall of a Sparrow: The Life and Times of Abba Kovner (Stanford Studies in Jewish History) and the Peczkis review of A Secret Press in Nazi Europe. Contrary to THE LIFE AND TIMES…, authored by the Israeli historian Porat, Koniuchy was mass murder (300 victims) and not just mass arson. Otherwise, Lazar repeats A SECRET PRESS on its myth of a German garrison being stationed at Koniuchy.

This book was originally written in Hebrew in 1950. Ironic to those who now belittle its “obscure author”, undoubtedly because of its now-unwelcome information about Koniuchy, it has stood the test of time, being deemed worthy enough to be translated into English in 1985. [Was the author candid about Koniuchy because he had figured that its readership would remain small, and essentially limited to Hebrew readers?]